تلسکوپ فضایی جیمز وب، نمایش های نوری خیره کننده زحل و اورانوس را بررسی خواهد کرد

تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) قرار است کاوش در نمایش های نوری تماشایی غول های منظومه شمسی اورانوس و زحل را آغاز کند.
دو تیم مجزا از ستاره شناسان دانشگاه لستر از تلسکوپ فضایی 10 میلیارد دلاری برای تحقیقات استفاده خواهند کرد. شفق شمالی بر فراز غول گازی زحل و غول یخ سرد اورانوس. هدف، توضیح بیشتر فرآیندهایی است که این نمایش های نور قطبی را در سیارات مختلف ایجاد می کند.
” JWST هنریک ملین از دانشکده فیزیک و نجوم دانشگاه لستر، که هدایت اورانوس را بر عهده خواهد داشت، در حال حاضر نحوه درک ما از جهان را تغییر می دهد، از منظومه شمسی، حیاط خلوت کیهانی خودمان، تا اولین کهکشان هایی که در آغاز زمان شکل گرفتند. در بیانیه ای آمده است: “من از اینکه در این رصدخانه قابل توجه فرصت پیدا کردم، هیجان زده هستم، و این داده ها اساساً درک ما را از زحل و اورانوس شکل می دهد.”
متصل: 3 قمر جدید کوچک در اطراف اورانوس و نپتون کشف شدند – و یکی بسیار کوچک است
شفق قطبی برای ناظران بالای زمین به عنوان خیره کننده شناخته شده است چراغ های قطبی و درخشش جنوبیکه هنگام ظهور در قطب های سیاره ما دیده می شوند.
این نمایشهای نوری در بالای زمین زمانی ایجاد میشوند که ذرات باردار که از باد خورشیدی خورشید بیرون میآیند به میدان مغناطیسی محافظ سیاره ما، معروف به مگنتوسفر. این ذرات در خطوط میدان مغناطیسی حرکت می کنند و در پشت زمین جریان می یابند، اما در حین انجام این کار، با ذرات موجود در جو ما تعامل می کنند و نور درخشانی ایجاد می کنند.
هنگامی که خورشید حجم زیادی از پلاسمای ستاره ای را به اصطلاح شلیک می کند تخلیه توده تاجیشفق های قطبی برجسته تر هستند و در عرض های جغرافیایی پایین تر از زمین دیده می شوند.
اگرچه شفقهای قطبی در بالای سیارات دیگر منظومه شمسی قبلاً مشاهده شدهاند و باید در اطراف هر سیارهای با جو و میدان مغناطیسی امکانپذیر باشد، کمتر در مورد این نمایشهای نوری فرازمینی شناخته شده است.

در حال حاضر اطلاعات نسبتا کمی در مورد شفق های اورانوس، غول یخی با جوی از آب، آمونیاک و متان وجود دارد.
در واقع، تنها سال گذشته، پس از سه دهه تحقیق، یک تیم تحقیقاتی از دانشکده فیزیک و نجوم دانشگاه لستر – به رهبری دکتر. دانشجو اما توماس – تایید کرد درخشش مادون قرمز در اطراف اورانوس.
به خاطر گذشته مشت زدن با جسمی به اندازه زمین، اورانوس با زاویه 97.77 درجه کج شده است. این بدان معناست که قطبهای آن تقریباً مستقیماً به سمت خورشید و دور از خورشید هستند و شفقهای قطبی آن در اطراف جایی قرار دارند که معمولاً استوای آن است. منظومه شمسی سیاره.
همانطور که ملین و همکارانش از JWST برای رصد شفقهای قطبی اورانوس، هفتمین سیاره از خورشید استفاده میکنند، آنها چیزی را که با کشف قبلی شفقهای اورانوس پیشنهاد شده بود، بررسی خواهند کرد: آیا شفقهای این سیاره دور مسئول حفظ گرمای بیشتر از حد انتظار آن هستند؟
دمای تمام سیارات غول پیکر گازی، از جمله اورانوس، صدها کلوین/سلسیوس بالاتر از آنچه مدلها پیشبینی میکنند در صورت گرم شدن تنها توسط خورشید است، و ما را با این سوال بزرگ مواجه میکند که چگونه این سیارات بسیار داغتر از حد انتظار هستند.» توماس اول. گفت سال گذشته. یک نظریه نشان می دهد که علت این امر شفق پرانرژی است که گرما را از شفق به سمت استوای مغناطیسی تولید می کند و می راند.

اکتشاف JWST اورانوس در اوایل سال 2025 آغاز خواهد شد. تصاویری از غول یخی را در یک روز برای سیاره ثبت می کند که حدود 17 ساعت زمین طول می کشد. این باید به تیم اجازه دهد تا انتشارات شفق را در طول چرخش میدان مغناطیسی اورانوس ترسیم کند.
دانشمندان همچنین به دنبال کشف این موضوع خواهند بود که آیا هنگام تعامل میدان مغناطیسی اورانوس با باد خورشیدی، مانند روی زمین، انتشارات ایجاد میشود یا اینکه ذرات باردار متقابل از منابعی در منظومه میآیند، مشابه نحوه ایجاد شفقهای قطبی مشتری. همچنین این احتمال وجود دارد که شفق های قطبی اورانوس به عنوان ترکیبی از این پدیده ها ایجاد شده باشند شفق های زحل به نظر می رسد تولید می شود.

پروژه JWST Saturn aurora به رهبری دانشمند فیزیک فضایی دانشگاه بوستون، لوک مور، منطقه شفق شمالی این غول گازی را برای یک روز کامل 10.6 ساعته زحل رصد خواهد کرد. این به تیم اجازه می دهد تا چگونگی تغییر دمای این منطقه را با چرخش غول گاز مشاهده کند.
با آشکار کردن انرژی شفق های جوی زحل برای اولین بار، تیم امیدوار است که درباره منابع ذرات باردار در جو غول گازی که شفق های آن را به حرکت در می آورد، اطلاعات بیشتری کسب کند.
هر دو بررسی سیاره غول پیکر JWST با استفاده از ابزار بسیار حساس دوربین مادون قرمز نزدیک (NIRCam) تلسکوپ فضایی قدرتمند انجام خواهد شد.
هنگامی که این یافته ها در دسترس هستند، دانشمندان می توانند فرآیندهایی را که شفق های قطبی در منظومه شمسی ایجاد می کنند و نقش این مکانیسم ها بر روی زمین به ویژه درک کنند. شاید نتایج بتواند به ستاره شناسان کمک کند اطلاعاتی درباره شفق های قطبی اطراف سیارات خارج از منظومه نیز جمع آوری کنند: سیارات فراخورشیدی یا “سیارات فراخورشیدی”
«اکثریت قریب به اتفاق سیارات فراخورشیدی که تاکنون کشف شده اند در آن قرار دارند زیر نپتون طبقه بندی شده و بنابراین از نظر فیزیکی شبیه به نپتون و اورانوس هستند. توماس میگوید: «این میتواند به معنای ویژگیهای مغناطیسی و جوی مشابه باشد.» با تجزیه و تحلیل شفقهای قطبی اورانوس، که به طور مستقیم با میدان مغناطیسی و جو سیاره ارتباط دارد، میتوانیم پیشبینیهایی درباره جو و میدانهای مغناطیسی این دنیاها و در نتیجه قابلیت سکونت آنها انجام دهیم. “


