جستجو برای سرنخ هایی برای منشا سیستم ایمنی یوکاریوتی

سیفرضیه های کنونی حاکی از آن است که تمام حیات روی زمین از یک اجداد مشترک به وجود آمده است که به انواع موجوداتی که امروزه دیده می شوند متنوع شده است. دانشمندان فرض می کنند که شاخه یوکاریوتی این درخت خانوادگی زمانی تشکیل شد که دو پروکاریوت، یک باکتری باستانی و یک سلول باستانی، با هم ادغام شدند و یک رابطه همزیستی را تشکیل دادند که در طول زمان پایدار ماند.1
پدرو لیائو، زیست شناس باستانی در دانشگاه رادبود، گفت: «اگر این درست باشد، ما باید بفهمیم که چه نوع ویژگی هایی این است. [archaeal] میزبان اولین یوکاریوت را به وجود آورد.”
لئو پس از اینکه او و همکارانش ویروسهایی را که باستانها را آلوده میکنند شناسایی کردند، به طور تصادفی با سیستمهای دفاعی پروکاریوتی برخورد کرد.2 او استدلال کرد که باستانها، مانند باکتریها، مکانیسمهای ضد ویروسی نیز دارند و میتوان این مکانیسمها را در یوکاریوتهای مدرن حفظ کرد. او شروع به کاوش در ادبیات برای اطلاعات در مورد سیستمهای دفاعی آرکیها و ریشههای ایمنی یوکاریوتی کرد و به مقاله امیدوارکنندهای رسید که علاقهاش را برانگیخت: این مقاله اجزای ایمنی یوکاریوتی را عمدتاً به باکتریها نسبت میداد و فقط به طور خلاصه به وجود پروتئینهای دفاعی باستانی اشاره کرد. .3
لیائو متوجه می شود که یکی از دلایل این ضعف باستانی این است که ژنوم های باستانی در مطالعاتی که منشا پروکاریوتی سیستم های دفاعی یوکاریوتی را بررسی می کنند، نمایش ضعیفی دارند.4.5 “من فکر کردم، “خوب، این یک کار آسان برای کاری است که ما انجام می دهیم.” لیائو به یاد می آورد که ما فقط می توانیم مجموعه داده خوبی از ژنوم های باستانی را مرتب کنیم و دقیقاً همان چیزها را جستجو کنیم.
او و همکارانش سیستمهای دفاع باستانی آرکیهای آسگاردی، نزدیکترین خویشاوند پروکاریوتی مدرن یوکاریوتها را بررسی کردند و همسانی آنها را با یوکاریوتها مقایسه کردند. در مقاله ای که در ارتباطات طبیعتتیم نشان داد که دو دسته از پروتئینهای سیستم دفاعی موجود در این باستانها به پروتئینهای یوکاریوتها مرتبط هستند.6 یافته ها بینش عمیق تری در مورد منشاء سیستم های ایمنی اولیه و نحوه عملکرد آنها ارائه می دهد.
لئو و تیمش از پایگاه دادهای از سیستمهای دفاعی پروکاریوتی برای مطالعه توزیع سیستمهای کامل در ژنوم باستانها، از جمله باستانهای آسگارد، و باکتریها استفاده کردند.7 محققان دو گروه از پروتئینها را شناسایی کردند که در آرکیاهای آسگاردی بیشتر از سایر باستانها و باکتریها وجود دارند: آرگوناتها، پروتئینهای کمپلکس خاموشکننده ناشی از RNA، و ویپرینها (مخفف پروتئین بازدارنده ویروس مرتبط با شبکه آندوپلاسمی ناشی از اینترفرون).
افعیها و آرگوناتها در سیستمهای دفاعی ضد ویروسی یوکاریوتی بسیار یافت میشوند، بنابراین این تیم شباهت این پروتئینها را با پروتئینهای موجود در باستانهای آسگاردی مقایسه کردند.8،9 آنها یک درخت فیلوژنتیک با استفاده از ژنوم های یوکاریوتی، باستانی و باکتریایی ساختند و نشان دادند که پروتئین های خاکستر و آرگونات در یوکاریوت ها اجدادی با پروتئین های باستانی آسگاردی دارند. آنها همچنین تأیید کردند که همسانی ساختاری، از جمله حوزههای عملکردی کلیدی، دو پروتئین بین باستانها و یوکاریوتها حفظ میشود.
محققان نشان دادند که چگونه پروتئینهای دفاعی گروهی از باستانیهای آسگاردی، نزدیکترین خویشاوند پروکاریوتی مدرن یوکاریوتها، بسیار شبیه به همان پروتئینهای موجود در انسان هستند.
پدرو لائو
در حالی که توالی مشترک و همسانی ساختاری این پروتئینها امیدوارکننده بود، لیائو تلاش کرد بیشتر نشان دهد که این پروتئینهای باستانی مانند یوکاریوتها عمل میکنند. این تیم 48 ژن مختلف افعی آسگارد را در این گیاه بیان کردند اشرشیاکلی قبل از معرفی باکتریوفاژها برای ارزیابی فعالیت خاکستر. از پروتئین های تولید شده، 9 پروتئین محافظت می شوند E. coli در برابر عفونت ویروسی از آنجایی که برخی از توالیها بیشتر شبیه توالیهای یوکاریوتها بودند، محققان ژنهای ویپرین را که این ۹ پروتئین را رمزگذاری میکنند برای بیان بهینهسازی کردند. E. coliو یک پپرین آرکیال اضافی فعالیت ضد فاژی را نشان داد.
این تیم همچنین دریافت که بهطور میانگین، باستانهای باستانی آسگاردی دارای تعداد سیستمهای دفاعی قابل مقایسه در هر ژنوم با دیگر باستانها و باکتریها هستند. با این حال، برخی از طبقات دارای نسبت بسیار پایین تری هستند، از جمله Heimdallarchaeia، که نزدیک ترین به یوکاریوت ها است.
لیائو گفت: «من فکر میکنم این نشانه خوبی است که ما ممکن است سیستمهای دفاعی منحصربهفردی را فقط در باستانشناسی به طور کلی داشته باشیم. او قصد دارد سیستم های دفاعی خاص باستانی را با جزئیات بیشتری در آزمایشگاه خود بررسی کند. “اگر ما به جستجوی سیستم های دفاعی در Archaea از طریق همولوگ هایی از مواردی که قبلا در باکتری ها توضیح داده شده است ادامه دهیم، آنها را نخواهیم یافت.”
Buzz Baum، یک زیست شناس سلولی در حال مطالعه باستان شناسی در آزمایشگاه بیولوژی مولکولی شورای تحقیقات پزشکی، که در این مطالعه شرکت نداشت، این فکر را به اشتراک گذاشت. “ممکن است چیزهای زیادی در آسگارد وجود داشته باشد که ما نمی دانیم آنها چه می کنند، اما در واقع کار می کنند [an] زمینه ایمنی.» او همچنین مشتاق است که درباره نحوه عملکرد سیستم ایمنی باستانی بیشتر بداند. در سالهای آینده فوقالعاده خواهد بود که بتوانیم در زمان واقعی ببینیم که سلولها چگونه از این سیستمها برای دفاع از خود استفاده میکنند.»



