دستور العملی برای نودل هیدروژل برای تقویت مهندسی بافت

منرشد سلول ها در آزمایشگاه نسبتا آسان است، اما تبدیل آنها به مدل های واقعی از بافت انسانی دشوارتر است. این امر مستلزم ایجاد محیطی است که شرایط را در ماتریکس خارج سلولی بدن (ECM)، داربست مولکولی که از سلولها پشتیبانی میکند، منعکس کند. مهندسان زیستی به دنبال طراحی موادی هستند که ویژگیهای ECM از جمله سفتی، چگالی و چسبندگی آن را تقلید کنند و یکی از مواد امیدوارکننده هیدروژل است، یک شبکه پلیمری نرم که عمدتاً با آب پر شده است.
اگرچه سلولها با خوشحالی در هیدروژلها رشد میکنند و مواد را میتوان با بافتی که مدلسازی میکند طراحی کرد، بازآفرینی برخی از جنبههای ساختار ECM دشوار است. به عنوان مثال، در برخی از بافت ها، فیبرهایی که ECM را تشکیل می دهند در یک راستا قرار دارند به موازات آن سلولها را تشویق میکند تا در یک جهت خاص قرار بگیرند و حرکت کنند.1 در هیدروژل، الیاف معمولاً چنین هماهنگی را نشان نمی دهند و رشد بافت هایی را که به این ساختار خطی نیاز دارند دشوارتر می کند.
در یک مطالعه اخیر، محققان دانشگاه رایس یک یک بیومتریال جدید ساخته شده از نانو الیاف پپتیدی که خود به خود در یک هیدروژل تراز شده جمع می شوند.2 این تیم از نمک برای کنترل درجه همسویی الیاف هیدروژل استفاده کردند و دریافتند که این روی هم ترازی سلولهای در حال رشد روی ماده تأثیر میگذارد. این یافتهها نشان میدهد که هیدروژل جدید ممکن است داربست امیدوارکنندهای برای ساخت مدلهای بافت واقعیتر در آزمایشگاه باشد.
“انگیزه این است که اگر سلول ها را روی یک ماده هم تراز قرار دهیم، سلول ها هم ترازی را حس کرده و خود را تراز می کنند.” آدام فرشید، یک مهندس زیستی که کار را رهبری کرد. “این به نوعی مانند یک ماده آموزشی است که وارد مسیر طبیعی سلول ها می شود [of sensing] چگونه تراز کنیم.”
فرشید برای اجزای سازنده این ماده به الف روی آورد یک پپتید به نام K2که همکارانش در جفری هارتگرینکآزمایشگاه 15 سال قبل طراحی کرده بود.3 شیمی پپتید به آن اجازه می دهد تا خود به خود به نانوالیاف تبدیل شود که در صورت مخلوط شدن با محلول نمک، هیدروژل را تشکیل می دهد. از آنجایی که هیدروژل عمدتاً از آب و نمک تشکیل شده است که 97 درصد مواد را تشکیل می دهد، از ترکیب بدن انسان تقلید می کند.
فرشید از یک پیپت برای فشردن K2 در محلول نمک استفاده کرد و “نودل” بلندی از الیاف هیدروژل درست کرد، اما او همچنان به یک استراتژی برای تنظیم تراز نانوالیاف نیاز داشت. او متوجه شد که می تواند با تغییر سطح نمک در محلول به این مهم دست یابد: نمک بیشتر منجر به الیاف مرتب تر می شود.
این یک روش ساده برای ایجاد یک مدل آزمایشگاهی بهتر از نحوه رشد سلولها در ECM ارائه میدهد که انجام آن از لحاظ تاریخی دشوار بوده است. دارین پوچان، یک دانشمند مواد در دانشگاه دلاور که در این مطالعه شرکت نداشت. او گفت: “برای انجام مطالعات هم ترازی، اکثر مردم باید یک بستر کاملا مصنوعی پیدا کنند که واقعاً به آزمایش مهندسی بافت تبدیل نمی شود.” “این خیلی طبیعی تر است.”

با سطوح مختلف نمک، نانوالیاف هیدروژل می توانند سطوح مختلفی از هم ترازی را در نظر بگیرند.
آدام فرشید
فرشید و همکارانش سپس چگونگی رشد سلول ها بر روی این ماده را آزمایش کردند. آنها نسخههایی از هیدروژل را با سطوح مختلف همترازی ساختند و سپس سلولهای قلب خوک را اضافه کردند که مشخص است بر اساس همترازی ECM خود جهتگیری میکنند. همانطور که فرشید انتظار داشت، سلولها فقط تا حدی در ژلهایی با فیبرهای مرتبتر قرار گرفتند که بیشترین شباهت را به ECM در مغز داشتند. در ژلهایی با فیبرهای نسبتاً سازمانیافته که ECM موجود در عضله را تقلید میکنند، سلولها هماهنگتر میشوند. با این حال، او از دیدن اینکه در ترازترین هیدروژل ها، سلول ها به هیچ وجه با الیاف همراستا نیستند، شگفت زده شد.
پوچان گفت: “این یک نتیجه واقعا جالب و غیرقابل تصور است.” این یکی از آن مقالاتی است که استانداردی را برای این حوزه تعیین میکند: شما باید بدانید که ساختار نانو شما تا چه حد هماهنگ است، زیرا تأثیر زیادی بر رفتار سلولی دارد.
فرشید با بررسی ژلها با میکروسکوپ الکترونی متوجه شد که فیبرهای هیدروژلهای همتراز میتوانند تحرک سلولها را در حالی که سعی میکنند خود را دوباره مرتب کنند، محدود کنند. او گفت: “مواد ما به قدری منظم و محکم بسته بندی شده بود که سلول ها نمی توانستند آن را به صورت فیزیکی بیرون بکشند.”
پوچان کنجکاو است که چگونه هیدروژل با مهندسی بافت سازگار می شود، به خصوص اینکه چقدر در برابر افزودن مولکول های دیگر لازم برای رشد انواع خاصی از سلول ها قوی است. اولین آزمایش فرشید از این ژل برای ساخت داربست های بهتر برای مدل های عصبی محیطی استفاده می کند. با داربست نامناسب، اعصاب رشد یافته در آزمایشگاه در نهایت در تمام جهات جهت گیری می شوند که شبیه مدارهای عصبی موجود در بدن نیستند. این به نوبه خود استفاده از این مدل را برای محققان برای آزمایش اثرات واقعی داروها دشوارتر می کند. فرشید امیدوار است که داربست هم تراز امکان مدلهای واقعیتر بافت عصبی را فراهم کند.
برای انجام این کار، ساخت نودل پپتیدی یک بعدی کافی نیست. فرشید اکنون در حال آزمایش با استفاده از پرینت سه بعدی است تا این هیدروژل را به ساختارهای پیچیده تری تبدیل کند که شبیه لگ های لینکلن یا Chex هستند.
فرشید گفت: «اگر بتوانیم این ساختارهای پیچیدهتر را بسازیم، آنگاه میتوانیم سلولها را به روشهای پیچیدهتری الگوبرداری کنیم که ساختاری شبیه به بافتهای بدن داشته باشند.»
منابع
1. Petrie RJ و همکاران. مهاجرت مداوم سلولی تصادفی در مقابل هدایت شده. Nat Rev Mol Cell Biol. 2009; 10 (8): 538-549.
2. فرشید AC، و همکاران. ترتیب ماکروسکوپی قابل تنظیم نانوالیاف پپتیدی خودآرایی. نانو ACS. 2024؛ 18 (19): 12477-12488.
3. Aulisa L، و همکاران. خود مونتاژ پپتیدهای چند دامنه ای: تنوع توالی کنترل بر اتصال متقابل و ویسکوالاستیسیته را امکان پذیر می کند. بیوماکرومولکول ها. 2009; 10 (9): 2694-2698.




