سنسورهایی که برای تشخیص انفجارهای هسته ای طراحی شده اند می توانند به ردیابی بقایای فضایی که بر روی زمین سقوط می کنند ، کمک کند

دانشمندان در حال مطالعه چگونگی سنسورهای قصد تشخیص آزمایش های هسته ای می توانند به ردیابی آشغال های فضایی و شهاب سنگ هایی که در دورترین مناطق جهان فرو می روند ، کمک کند.
ده ها آشکارساز حساس از ابتدای دوران جنگ سرد در سراسر جهان نصب شده اند تا امواج infrasononic ایجاد شده توسط آزمایش های هسته ای هزاران مایل را تشخیص دهند. Infrasound به امواج صوتی بسیار پایین تر از محدوده شنوایی بشر اشاره دارد ، مانند اینکه دامنه مادون قرمز نور بسیار پایین تر از آستانه دید انسان است.
این آشکارسازها ، بخشی از کل قرارداد تست هسته ای (CTBTO) ، همچنین یک رونق رعد و برق یا سونوگرافی ایجاد شده توسط قطعات بزرگی از سنگهای فضایی یا بقایای فضایی که به جو زمین شکسته می شوند ، ایجاد می کنند.
محققان اکنون در حال مطالعه چگونگی این سنسورها می توانند به بازسازی مسیرهای ورود مجدد به بقایای فضایی ، به ویژه آنهایی که در مناطق دور افتاده که در آن اتاق ها و تلسکوپ های نوری متداول تر استفاده می شوند ، کمک کنند. به گفته یکی از دانشمندان برجسته در این زمینه از مطالعه ، این سنسورها می توانند مزایای منحصر به فردی نسبت به سایر روشهای ردیابی اشیاء که از فضا افتاده اند ، ارائه دهند.
الیزابت سیلبر ، دانشمند آزمایشگاه های ملی سندی گفت: “مزیت استفاده از شبکه حسی منطقه ای و جهانی برای مطالعه مسیرهای بقایای اتومبیل و فضایی این است که یک پوشش کلاس واقعاً جهانی را فراهم می کند که به طور مداوم روز و شب و در همه شرایط آب و هوایی کار می کند.”
سیلبر ، که نویسنده پیشرو یک مطالعه جدید است ، گفت: “بر خلاف مشاهدات نوری که به آسمان و تاریکی روشن نیاز دارند ، یا سیستم های رادار که دامنه محدودی دارند و از نظر جغرافیایی محدود هستند ، می توانند هزاران کیلومتر با حداقل از دست دادن سیگنال گسترش دهند.”
این سنسورهای متلاشی می توانند با استفاده از روشی که به عنوان مثلث شناخته می شود ، به تعیین مسیر سقوط اشیاء فضایی کمک کند که سیگنال های حاصل از دو یا چند سنسور را برای تعیین محل منبع مقایسه می کند.
محققان می خواستند بدانند که محاسبات چقدر می تواند بسته به زاویه ای که شیء وارد جو می شود ، چقدر دقیق باشد.
آنها دریافتند که در حالی که مسیرهای سنگهای کیهانی و آشغال هایی که در زاویه های شیب دار 60 درجه یا بیشتر در جو قرار می گیرند ، با اندازه گیری های فرومایه به راحتی بازسازی می شوند ، اما در مورد اشیاء پرواز شده از طریق جو در قلاب ها نیز استفاده نمی شود.
سیلبر گفت: “حوادث گوشه ای شیب دار انرژی خود را به یک بخش نسبتاً کوتاه و عمودی جو منتقل می کند ، که باعث می شود آنها تقریباً مانند انفجار یک منبع نقطه رفتار کنند.” “این هندسه جمع و جور به این معنی است که امواج صوتی سفری را در مسیرهای تقریباً یکسان منتشر می کنند و منجر به جهت های مداوم ورود به سنسورهای فوق العاده از راه دور می شوند.”
از طرف دیگر ، قطعاتی از آشغال های کیهانی و شهاب سنگ هایی که وارد گوشه های کم عمق می شوند ، داده های گیج کننده ای را ایجاد می کنند که توسط سنسورهای فرومایه اندازه گیری می شوند زیرا آنها سیگنال های صوتی را در طول راه از صدها ، حتی هزاران کیلومتر تولید می کنند.
سیلبر توضیح داد: “در ایستگاه های مشاهده دوردست ، سیگنال های بخش های مختلف این مسیر طولانی می توانند حاکم باشند و باعث تغییرپذیری و عدم اطمینان قابل توجهی در جهت های اندازه گیری شده ورود می شوند.”

برعکس ، تصاویر دوربین ها و تلسکوپ ها تمایل به انجام یک کار خوب ، بازسازی مسیرهای اشیاء وارد گوشه های کم عمق که به آسمان نفوذ می کنند به عنوان ستاره های خیره کننده برای شلیک. با این حال ، چنین ابزارهایی برای نظارت بر آسمان در مناطق دوردست اقیانوس های جهان ، جایی که بیشتر آشغال های کیهانی و شهاب سنگ ها در جو فرو می روند یا می سوزند ، در دسترس نیست.
بنابراین ، دانشمندان در تلاشند تا درک کنند که آیا ترکیبی از انواع مختلف اندازه گیری می تواند داده های دقیق تری را ارائه دهد. به عنوان مثال ، محدودیت در اندازه گیری های Infrasonic ، قابلیت استفاده از چنین داده هایی را در بیشتر موارد ماهواره مجدد ، که معمولاً جو را به تدریج در گوشه های کم عمق هدف قرار می دهد ، محدود می کند.
سیلبر گفت: “اشیاء دوباره از مدار زمین پایین (لئو) وارد می شوند ، آنها معمولاً آن را در گوشه های بسیار کم عمق قرار می دهند.” “این به این دلیل است که مدارهای آنها به تدریج به دلیل مقاومت جوی از هم پاشیده می شوند و همین امر باعث می شود آنها به جای اینکه خود را به شدت غوطه ور کنند ، به موقع متوقف شوند.”
سیلبر اعتراف کرد که اکثر شهاب سنگ ها نیز به گوشه های کوچکتر از 60 درجه وارد می شوند که 45 درجه آن رایج ترین زاویه ای است که در آن سنگهای فضایی به جو برخورد می کنند. محققان در تلاشند تا درک کنند که سنسورهای متفکر تا چه اندازه می توانند به درک مسیرهای چنین اشیاء و چگونگی بهبود نتایج کمک کنند.
اگرچه سنسورها نمی توانند هشدارهای پیچیده ای را برای قطعات ورودی از مقیاس فضا یا آشغال ارائه دهند ، دانشمندان مایل به استفاده از داده ها برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این وقایع بالقوه خطرناک هستند.
سیلبر گفت: “اگرچه کشف فراصور نمی تواند منجر به هشدارهای زمان واقعی شود ، اما نقش اساسی در توصیف وقایع ، ارزیابی تأثیرات احتمالی و تلاشهای پیشرو برای پاسخگویی و بازیابی دارد.”
این نظرسنجی در مجمع عمومی اتحادیه اروپا کوههای زمین شناسی در ماه آوریل ارائه شده است.




