سیارات بزرگ بیگانه را می توان در هرج و مرج متولد کرد ، که توسط ناسا X-Law در خارج از کشور بازنشسته شد

دانشمندان از داده های تلسکوپ فضایی بازنشسته Kepler ناسا استفاده کرده اند تا دریابند که جهان های کوچک و بزرگ آموزش های مختلفی دارند. این تیم دریافتند که سیارات بزرگتر مدارهای غیر خون بیشتر به سیستم های خانگی تکان دهنده تر تبدیل می شوند.
برای رسیدن به این نتیجه گیری ، تیم مدارهای هزاران سیاره خارج از قطبی یا “سیارات سیارات” را مطالعه می کند. این تیم متشکل از محققان دانشگاه کالیفرنیا ، لس آنجلس (UCLA) ، مدارهای سیارات سیارات را در یک جدول از مشتری تا مریخ اندازه گیری می کند.
سیارات کوچکتر آشکار شدند ، آنها تمایل به داشتن مدار تقریباً گرد داشتند ، در حالی که سیارات غول پیکر بزرگتر مسطح یا بیضوی بودند. این یک یافته مهم جدا شده است ، اما از آنجا که دانشمندان می توانند درباره یک سیاره از مدار آن چیزهای زیادی بگویند ، این کشف همچنین اطلاعاتی را در مورد چگونگی شکل گیری سیارات در اندازه های مختلف نشان می دهد.
رهبر تیم و محقق UCLA گرگوری گیلبرت در بیانیه ای گفت: “آنچه ما پیدا کردیم این است که تقریباً در مورد اندازه نپتون ، سیارات از مدار تقریباً همیشه دایره ای به سمت مدارهای بیضوی می روند.”
سیارات بزرگ عجیب و غریب آموزش هرج و مرج دارند
در طول عمر خود بین سالهای 2009 تا 2018 ، کپلر حدود 150،000 ستاره را تماشا کرد و به دنبال غوطه وری های کوچک در نور بود که سیاره صلیب یا “انتقال” ، چهره ستاره خود ، همانطور که از دیدگاه ما در فضا مشاهده می شود.
کپلر با استفاده از این تکنیک و منحنی های نور از این ستاره ها ، هزاران سیارات سیارات را فاش کرد. تیم UCLA به 1600 از این منحنی های سبک تبدیل شد تا اطلاعات مربوط به مدارها را در برخی از سیارات استخراج کند. این فرایند به مراقبت زیادی نیاز داشت ، توسعه یک کیت شخصی با ابزارهای تجسم و بررسی دستی هر منحنی نور توسط دانشجویان UCLA Paige Entrica.
اریک پتگورا ، استاد فیزیک و نجوم UCLA گفت: “اگر ستاره ها مانند لامپ های خسته کننده رفتار می کردند ، این پروژه 10 برابر آسانتر خواهد بود.” “اما واقعیت این است که هر ستاره و مجموعه سیاره او عجیب فردی خود را دارند. تنها بعد از اینکه به هر یک از این منحنی های نوری چشم داریم ، به نتایج خود اعتماد کردیم.”
این تجزیه و تحلیل دقیق ، تقسیم بین سیارات با مدارهای مدور و کسانی که دارای مدارهای عجیب و غریب تر هستند را نشان داد.
به نظر می رسد فراوانی سیارات کوچک بر روی سیارات بزرگ وجود دارد و تمایل به سیارات غول پیکر در اطراف ستارگان غنی شده در عناصر بزرگتر از هیدروژن و هلیوم ، مانند اکسیژن ، کربن و آهن ، که اخترشناسان آن را “فلز” می نامند ، وجود دارد.
گیلبرت توضیح داد: “سیارات کوچک رایج است ؛ سیارات بزرگ نادر هستند. سیارات بزرگ به ستاره های سرشار از فلزات نیاز دارند تا سیارات کوچک نباشند.” “سیارات کوچک دارای خارج از کشور هستند و سیارات بزرگ دارای خارج از مرکز بزرگ هستند.”
دیدن همبستگی بین محرک مدارهای سیاره ای و فراوانی فلزات در این تیم نشان می دهد که دو مسیر تشکیل سیاره وجود دارد ، یکی به دنبال سیارات بزرگ و دیگری و به دنبال آن سیارات کوچک.
گیلبرت گفت: “بیایید ببینیم انتقال در خارج از مدارهای مدارها همزمان به ما می گوید که واقعاً چیزی متفاوت در مورد چگونگی شکل گیری این سیارات غول پیکر به چگونگی شکل گیری سیارات کوچک مانند زمین وجود دارد.” “این واقعاً کشف اصلی است که از این سند بیرون می آید.”

دانشمندان در حال حاضر این تئوری را بیان می كنند كه سیارات در ابرهای گاز و گرد و غبار به صورت نی به نام “دیكهای پروتوپلانتری” متولد می شوند. این دیسک های پروتوپلانتری ستاره های نوزادان را احاطه کرده و به جهانیان می بخشند ، زیرا قطعات بزرگ و بزرگتر در دیسک ها نیز به فیوز پاسخ می دهند.
این فرآیند می تواند یک سیاره زمینی را در اندازه و جرم زمین تشکیل دهد – اما اگر یک هسته بزرگ سیاره ای حدود 10 برابر بزرگتر از جرم سیاره ما تشکیل شود ، می تواند گاز جمع کند و یک غول گاز مانند مشتری یا کیوان ایجاد کند.
اعتقاد بر این است که سیارات بزرگتر فراتر از اندازه نپتون بسیار نادر هستند ، زیرا برای انباشت مقدار زیادی از گاز ، “انباشت جرم جرم” سریع مورد نیاز است. این اتفاق بیشتر در اطراف ستاره هایی که با فلزات غنی شده اند اتفاق می افتد.
این احتمال وجود دارد که دانشمندان پیشنهاد کنند که سیارات بزرگی در مدارهای خارج از مرکز می توانند فرآیندهای دردناک تری از شکل گیری را تجربه کنند ، زیرا آنها با خواهران و برادران خود در تعامل هستند تا خود را در مدارهای غیر خون پیدا کنند. این سیارات سیستم های سیاره ای خود را “حرکت” می کنند و باعث آشفتگی بیشتری می شوند. این منجر به درگیری و ادغام بین سیارات بزرگتر از زمین می شود و سیارات بیشتری را ایجاد می کند.
پتیگورا گفت: “این قابل توجه است که ما توانستیم با استفاده از تلسکوپ فضایی کپلر ، در مورد مدارهای سیارات اطراف ستاره های دیگر بیاموزیم.” “این تلسکوپ به نام یوهانس کپلر نامگذاری شد ، که چهار قرن پیش اولین دانشمندی بود که از سیارات منظومه شمسی ما حرکت می کند و به مدار کمی بیضوی حرکت می کند. کشف آن لحظه مهمی در تاریخ بشر بود زیرا نشان می دهد که خورشید ، نه زمین ، در مرکز منظومه شمار است.
“من مطمئن هستم که کپلر ، مرد ، خوشحال خواهد شد که یاد بگیرم که یک تلسکوپ ، که به افتخار او خوانده می شود ، اشکال ظریف مدار سیاره را به اندازه زمین در اطراف ستاره های دیگر اندازه گیری می کند.”
مطالعات این تیم در تاریخ 13 مارس در مجموعه مقالات مجله آکادمی ملی علوم منتشر شد.




