سیارک های هندوانه ای شکل عجیبی مانند دیمورفوس و سلم ممکن است در نهایت توضیحی داشته باشند

اشکال غیرمعمول سیارکهای کوچک دیمورفوس و سلم، سالها ستارهشناسان را گیج کرده است، اما یک مطالعه جدید در نهایت توضیح میدهد که چگونه این سیارکها تا این حد عجیب شدند. همچنین نشان می دهد که این قمرهای با شکل عجیب و غریب ممکن است بیش از آنچه دانشمندان فکر می کردند رایج باشند.
باینری سیارک ها – جفت سیارکهایی که اساساً نسخههای کوچک منظومه زمین-ماه هستند – در همسایه فضایی ما بسیار رایج هستند. اینها شامل دو نفر دیدیموس-دیمورفوس است که در سال 2022 ناسا در صدر قرار گرفتند ماموریت دوگانه تغییر جهت سیارک (DART).. تحقیقات قبلی نشان میدهد که چنین سیارکهای دوتایی زمانی تشکیل میشوند که یک سیارک «والد» – که از سنگهای آزاد تشکیل شده است – آنقدر سریع میچرخد که مقداری از جرم خود را به بیرون پرتاب میکند، که به دومین ماهواره کوچکتر ادغام میشود. سیارک قمری
بیشتر سیارکهای قمری مانند توپهای فوتبالی قائم و صاف به نظر میرسند زیرا با نوک معمولی به دور والدین خود میچرخند. چنین قمرهایی به عنوان “دراز” توصیف می شوند. اما برخی از آنها شکل های عجیب تری دارند. دیمورفوس را در نظر بگیرید – یعنی. قبل از اینکه DART بر آن تأثیر بگذارد. بود “مسطح شده کروی” – کره ای که در قطب های خود خرد شده و در امتداد قسمت میانی آن مانند هندوانه کشیده شده است. و یک کره کوچک با سلامماهواره سیارک دینکینش (معروف به “دینکی”) که اخیراً کشف شده است حتی عجیب تر است و از دو کره سنگی به هم متصل تشکیل شده است.
اشکال عجیب قمرها، اخترشناسان از جمله جان ویمارسون، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه برن در سوئیس و نویسنده اصلی مطالعه جدید را متحیر کرده است. او از طریق ایمیل به Live Science گفت: «ما قبلاً چنین قمرهای سیارکی را ندیدهایم، و نمیتوان آنها را مستقیماً با مدلهای تشکیل سیارکهای دوتایی سنتی توضیح داد.
برای درک شکلهای عجیب سیارکها، ویمارسون و همکارانش – از دانشگاههای اروپایی و آمریکایی – دو مجموعه از مدلهای کامپیوتری دقیق را توسعه دادند. اولین مجموعه شبیهسازی میکند که چگونه سیارکهای مادر با چرخش سریع و بیرون راندن زبالهها، شکلهای خود را تغییر میدهند. مجموعه دوم نشان میدهد که زبالهها ناحیهای به شکل دونات – به نام دیسک زباله – در اطراف سیارک مادر تشکیل دادهاند. سپس الگوریتمها حرکت تمام قطعات را در حالی که کششهای گرانشی از یکدیگر و والد خود را تجربه میکردند و با هم برخورد میکردند، ردیابی کردند و تودههایی را تشکیل دادند. محققان همچنین دو نوع سیارک مادر مانند «اردک لاستیکی» را بررسی کردند ریوگو و دیدیموس در اندازه و تراکم.
نتایج منتشر شده است آنلاین در 20 ژوئیه در مجله Icarus، نشان داد که دو عامل اصلی وجود دارد که بر شکل نهایی یک سیارک قمری حاکم است: کشش گرانشی که والد اعمال میکند و ماهیت برخوردهایی که سیارک ماه با دیگر اجرام سنگی در قرص زباله متحمل میشود.
با این حال، پارامترهای دیگر تعیین می کنند که کدام یک از این عوامل نقش بیشتری دارد. یکی از پارامترها چگالی سیارک مادر است. سیارکهای متراکمتر، مانند دیدیموس، سریعتر از سیارکهای سبکتر مانند ریوگو میچرخند و دیسکهای باقی مانده گستردهتری ایجاد میکنند که به نوبه خود باعث میشوند قمرها دورتر از والد تشکیل شوند.

محققان دریافتند که ماهواره هایی که در فاصله معینی از والدین تشکیل می شوند، معمولاً شکل های کشیده ای به خود می گیرند. در این فاصله که حد روشه نامیده می شود، از والدین جاذبه نیروی درونی سیارک قمری را متعادل میکند و شکل سیارک قمری را حفظ میکند، زیرا با برخورد و ادغام با دیگر زبالهها به آرامی رشد میکند.
از سوی دیگر، سیارکهای قمری که فراتر از حد روش شکل میگیرند، شکلهای مسطح به خود میگیرند، زیرا خارج از چنگال گرانشی سیارک مادر هستند. همانطور که آنها با دیگر زباله های سنگی در مدار برخورد می کنند، نسبت به همتایان دراز خود رشد یکنواخت تری دارند. با این حال، بیشتر سیارکهای مایل به شکل بسیار پایینتر از حد روش هستند. اگر آنها خیلی نزدیک باشند، قمرها توسط گرانش سیارک مادر از هم جدا می شوند و باعث می شوند که شکل کشیده خود را از دست بدهند. چنین قمرهایی به احتمال زیاد پس از برخورد با سایر قمرهای اجدادی به شکل کروی های مسطح شکل گرفته اند.
زاویه برخورد دو قمر قبلی نیز در تعیین شکل نهایی مهم است. به گفته ویمارسون، اگر این دو سیارک در کنار هم با هم برخورد کنند، به طوری که در امتداد محورهای کوتاه خود قرار بگیرند، شکل به دست آمده صاف تر است. از سوی دیگر، اگر بخواهیم آنها را از انتها به انتها با هم ترکیب کنیم تا طولانیترین محورهای آنها در یک راستا قرار گیرند، این یک بیلوبات ایجاد میکند. [two-lobed] شیء، شبیه به سلم ماه، او افزود.
یافته های این تیم فراتر از ارائه دستور العمل هایی برای فرم های Dimorphos و Selam است. با توجه به اینکه تقریباً نیمی از شبیهسازیهای آنها سیارکهایی با شکل غیرعادی تولید میکردند، محققان بر این باورند که چنین موارد عجیبی ممکن است بیشتر از آنچه قبلاً تصور میشد رایج باشد. اما از آنجایی که امروزه فناوریهایی که برای مطالعه سیارکها استفاده میشوند، در برابر مشاهده سیارکهای مسطح مغرضانه هستند، اغلب از آنها غافل میشویم.




