“صدای بیگ بنگ” نشان می دهد که زمین می تواند در یک فضای خالی با عرض 2 میلیارد نور در سال بنشیند

زمین ، خانه فضایی آن ، راه شیری و حتی منطقه محلی جهان در اطراف ما می تواند در مقایسه با بقیه جهان در یک خلاء با چگالی کم واقع شود.
در این صورت ، این یکی از نقاشی ها و طولانی ترین مشکلات در کیهان شناسی ، به اصطلاح “تنش هابل” را حل می کند.
تحقیقات جدید نشان می دهد که “نوسانات آکوستیک Baos” از لحظات اولیه جهان ، به نظر می رسد که آنها را به عنوان “انفجار بزرگ” فکر می کنند ، از مفهوم خلاء محلی یا “بالون هابل” پشتیبانی می کند.
تنش هابل از این واقعیت ناشی می شود که وقتی با کمک تکنیک های مختلف اندازه گیری می شود ، سرعت گسترش جهان (معروف به ثابت هابل) مقادیر متفاوتی دارد. یک تکنیک با استفاده از مشاهدات نجومی در جهان محلی ، هابل ثابت را اندازه گیری می کند ، در حالی که دیگری ارزش خود را به طور متوسط در سراسر جهان می دهد.
این بدان معنی است که اگر جهان محلی در حباب هابل با چگالی کم قرار داشته باشد ، سریعتر از فضای وسیع تر از چگالی بالاتر گسترش می یابد ، توضیح می دهد که چرا مشاهدات ارزش هابل ثابت بالاتر و گسترش سریعتر از میانگین نظری کندتر را نشان می دهند.
نویسنده تحقیقات ایندریل بانیک از دانشگاه پورتسموث گفت: “راه حل بالقوه برای این اختلاف این است که کهکشان ما نزدیک به مرکز یک خلاء محلی و محلی است.” “این منجر به کشیدن ماده از گرانش به قسمت بیرونی خالی چگالی بیشتر می شود و منجر به خالی شدن با زمان خالی می شود.
“با خالی شدن خلاء ، سرعت اشیاء دور از ما بیشتر از این است که خلاء در آنجا نباشد. بنابراین ، این به نظر می رسد سرعت سریعتر گسترش محلی.”
تنش هابل: “مشکل محلی”؟
دو روش برای محاسبه تنش هابل وجود دارد.
از یک طرف ، دانشمندان “فسیل های کیهانی” به نام زمینه مایکروویو فضایی (CMB) را مشاهده می کنند. اولین نوری که برای سفر با جهان ، CMB رایگان بود ، زمینه ای از تابش است که تقریباً به طور مساوی و یکنواخت کل کیهان را پر می کند.
دانشمندان می توانند CMB را رعایت کرده و تکامل آن را با استفاده از مدل Lambda Dark Dark Dark (LCDM) ، مدل کیهان شناسی استاندارد به عنوان یک الگوی محاسبه کنند. از این طریق آنها ارزش روز جاری را برای ثابت شدن هابل در جهان به عنوان مدتی ، نه فقط در محلی ، استخراج می کنند.
به عنوان یک جایگزین ، ستاره شناسان از مشاهدات ستاره های شبیه به IA یا متغیر استفاده می کنند ، دو نمونه از اشیاء که اخترشناسان برای اندازه گیری فاصله های کهکشان های میزبان خود “شمع های استاندارد” می نامند. با تغییر در طول موج نور از این اجسام یا “جابجایی قرمز” ، این کهکشان ها چقدر سریع آشکار می شوند. هرچه تغییر قرمز بیشتر باشد ، یک کهکشان سریعتر از زمین دور می شود. ثابت هابل را می توان محاسبه کرد.
مشکل این است که این روش نظارت بر جهان محلی مقدار ثابت هابل را نشان می دهد ، که بیشتر از ارزش نظری به دست آمده با CDM Lambda است ، که جهان را به عنوان یک کل می داند. از این رو تنش هابل.
بانیک فکر می کند این اختلاف یک مشکل محلی است.
بانیک گفت: “تنش های هابل عمدتاً یک پدیده محلی است و شواهد کمی نشان می دهد که میزان گسترش با انتظارات کیهان شناسی استاندارد در زمان مخالف است.” “بنابراین ، یک راه حل محلی به عنوان یک خلاء محلی یک روش امیدوارکننده برای حل مشکل است.”
برای این تئوری محلی تنش هابل ، زمین و منظومه شمسی مجبورند تقریباً در مرکز حباب با چگالی کم قرار بگیرند. بالون هابل باید حدود 2 میلیارد سال نوری عرض داشته باشد ، با چگالی حدود 20 ٪ پایین تر از چگالی متوسط ماده جهان.
در حقیقت ، به نظر می رسد شمارش تعداد کهکشان ها در جهان محلی چگالی کمتری نسبت به قسمتهای مجاور فضا نشان می دهد.
با این حال ، مانع اصلی این مفهوم این واقعیت است که وجود چنین خلاء عظیمی با LCDM مطابقت ندارد ، که نشان می دهد موضوع باید به طور مساوی در همه جهات گسترش یابد ، یا “ایزوتروپیک و همگن” در جهان گسترش یابد.

داده های جدید حاصل از بانیک نشان می دهد که صدای انفجار بزرگ ، معروف به ارتعاشات آکوستیک Barion یا Baos ، در واقع از مفهوم خلاء محلی بر خلاف LCDM پشتیبانی می کند.
بانیک توضیح داد: “این امواج صوتی فقط قبل از یخ زده بعد از خنک شدن جهان به اندازه کافی برای تشکیل اتم های خنثی ، به طور خلاصه سفر می کردند.” “آنها به عنوان یک حاکم استاندارد عمل می کنند که اندازه زاویه ای ما می توانیم از آن استفاده کنیم تا تاریخ گسترش فضا را بیان کنیم.”
بانیک ادعا می کند که باطل محلی کمی ارتباط بین مقیاس گوشه Bao و تغییر قرمز را تحریف می کند. این امر به این دلیل است که سرعت های ناشی از پوچی محلی و اثر گرانشی آن علاوه بر گسترش کیهانی ، تغییر قرمز را کمی افزایش می دهد.
“با نگاهی به همه اندازه گیری های BAO موجود در 20 سال گذشته ، ما نشان داده ایم که مدل VOID حدود صد میلیون برابر بیشتر از یک مدل بدون خلاء با پارامترهایی است که برای دیدار با مشاهدات CMB گرفته شده از ماهواره پلاکت ، به اصطلاح کیهان شناسی همگن پلانک طراحی شده است.”
قدم بعدی برای بانیک و همکارانش مقایسه مدل خالی آنها با سایر مدل ها برای تلاش برای بازسازی تاریخ گسترش جهان است.
این ممکن است شامل استفاده از “Chronometers کیهانی” ، اشیاء فضایی گسترده در حال توسعه مانند کهکشان هایی باشد که ممکن است برای تعیین چگونگی تغییر سرعت گسترش جهان با گذشت زمان ، پیر شوند. با استفاده از کهکشان ها ، این کار را می توان با نظارت بر جمعیت ستاره ها و بازدید از نوع ستاره های آنها انجام داد ، با کمبود ستاره های عظیم کوتاه تر که سن پیشرفته تری را نشان می دهد.
این دوره پس از آن با جابجایی قرمز مقایسه می شود که نور کهکشان در نتیجه گسترش جهان هنگام سفر به ما متحمل شده است و تاریخ گسترش جهان را در طول فضا آشکار می کند.
شاید از این طریق سردرد تنش هابل به طور مداوم تسکین یابد.
مطالعات این تیم توسط بانیک روز دوشنبه (7 ژوئیه) از نجوم ملی انجمن نجوم سلطنتی (NAM) 2025 در دانشگاه دورام در انگلستان ارائه شد.



