مقالات

مشکل پروتکل ها | مجله Scientist®


Uوقتی از پروتکل‌های آزمایشگاهی قدیمی پیروی می‌کنند، محققان می‌توانند مانند هرمیون احساس کنند هری پاتر و شاهزاده دورگه.1 اگرچه او دستور تهیه یک معجون خواب قوی به نام “پیش نویس مرگ زنده” را به شدت دنبال کرد، اما شکست خورد. با کمال تعجب و ناامیدی، دوستش هری در اولین تلاش خود معجون را با موفقیت دم کرد و معلم خود را به دلیل پیروی از دستور العمل دست نویس اصلاح شده مورد تحسین قرار داد. به طور مشابه، محققان اغلب پروتکل های منتشر شده را برای به دست آوردن نتایج بهتر اصلاح می کنند. چه اصلاحات جزئی و چه قابل توجه باشد، این “دستورالعمل های مخفی” اغلب نزد محققان یا در آرشیو آزمایشگاهی آنها باقی می ماند. حتی اگر پروتکل‌های اصلاح‌شده منتشر شوند، عدم توافق روی یک روش به این معنی است که یک تازه وارد باید زمان زیادی را صرف عیب‌یابی برای به دست آوردن نتایج بهینه کند.

به عنوان مثال، پروتکل کشت نورون های قشر مغز را در نظر بگیرید. برای کشت نورون‌های قشر مغز، محققان سوسپانسیون‌های سلولی را از قشر جدا شده به بستری با پوشش پلی‌لیزین (PL) اضافه می‌کنند و پس از اتصال نورون‌های قشری به آن، سلول‌ها را در محیط مناسب غوطه‌ور می‌کنند. محققین اولین سلول های مغزی بذر شد در ظروف پوشش داده شده با PL در سال 1974، و از آن زمان هر دو پلی دی لیزین (PDL) و پلی ال-لیزین (PLL) – دو شکل موجود PL – به طور گسترده برای کشت های عصبی استفاده شده اند.2 با این حال، هیچ اتفاق نظری در مورد دستور تهیه محلول PL یا روش پوشش دادن زیرلایه وجود ندارد. بنابراین حفظ نورون های قشر مغز در فرهنگ برای مدت طولانی هنوز یک چالش است.

عکس اصلی اورلی استیل متخصص مغز و اعصاب در مقابل بوته های سبز.

اورلی استیل، عصب شناس، مشتاق است تا “دستور العمل مخفی” خود را برای رشد نورون های قشر مغز با سایر محققان در میان بگذارد.

ژان برنارد استیل

اورلی استیلمحقق در ژان فرانسوا بوشارآزمایشگاه دانشگاه مونترال زمانی با این مشکل مواجه شد که نتوانست به طور قابل اعتماد کشت های عصبی سالمی را که برای مطالعه هدایت آکسون، رشد آکسون و تشکیل سیناپس نیاز داشت، حفظ کند. برای غلبه بر این مشکل، او با مهندسان شیمی همکاری کرد و آنها با هم یک پروتکل پوشش ساده PDL ابداع کردند که به طور قابل اعتمادی چسبندگی و بلوغ نورون های قشر مغز را در شرایط آزمایشگاهی افزایش داد. آنها اخیرا پروتکل خود را در مرزها در علوم اعصاب سلولی.3 در مصاحبه با دانشمند استیل توضیح داد که پروتکل جدید چگونه بوجود آمد و چرا تصمیم به انتشار آن گرفت.

از چه زمانی بهینه سازی پروتکل برای کشت سلول های عصبی اولیه قشر مغز را شروع کردید؟

تقریباً به محض اینکه کار با کشت های عصبی را شروع کردم، دچار مشکل شدم. اگر پنج بشقاب داشتم، شاید یکی خوب بود. انجام آزمایشاتم واقعا سخت بود. احساس کردم پروتکلی که دنبال می کنم نیاز به بهینه سازی دارد.

چه شد که از مهندسان شیمی همکارتان کمک گرفتید؟

بعد از مدتی به اندازه کافی احساس کردم و می خواستم مشکل را برطرف کنم. من با محققان دیگری که با فرهنگ‌های عصبی اولیه کار می‌کنند صحبت کرده‌ام، و آنها به من می‌گویند که این مسئله چندان مهم نیست – باید از فرهنگ‌های اولیه انتظار داشت. با این حال، این برای من به اندازه کافی خوب نبود. من برخی از پروتکل های دیگر را امتحان کردم اما نتایج مشابهی را تحت استیم داشتم. من فرض کردم که این ممکن است به دلیل یک روش پوشش دهی نامناسب باشد.

سپس با چند مهندس شیمی صحبت کردم زیرا فکر می کردم با درک آنها از چسبندگی الکترواستاتیک، آنها می توانند به من کمک کنند تا یک پروتکل پوشش بهینه را پیدا کنم. بدین ترتیب همکاری ما آغاز شد. ما صحبت کردیم و چیزهای مختلفی را امتحان کردیم و در نهایت به چیزی رسیدیم که جواب داد.

همچنین ببینید “رد کردن جزم: ترجمه غیرمتمرکز در نورون ها“

چرا تصمیم گرفتید پروتکل جدید خود را منتشر کنید؟

در ابتدا، همکاران مهندس شیمی من فقط می خواستند در تحقیقات خودم کمک کنند، اما اگر چیز جالبی پیدا کردیم، می خواستم آن را منتشر کنم. من نمی خواستم دستور غذا را برای خودم نگه دارم. در صحبت با دانشمندان دیگر در جلسات و کنفرانس ها، متوجه شدم که به اشتراک گذاشتن نتایج آزمایش های ناموفق، یا تنظیماتی که برای انجام آزمایش لازم است، یک مشکل رایج است.

درک این مسائل فنی اغلب به عهده دانشجویان کارشناسی یا فوق دکتری است، زیرا پروتکل های از پیش بهینه شده همیشه منتشر نمی شوند. من با این عمل موافق نیستم. وقتی برای به دست آوردن نتایج خود از یک پروتکل منتشر شده منحرف می شویم، باید این موضوع را با جامعه علمی در میان بگذاریم.

بنابراین وقتی با روش جدید کشت های عصبی سالم را دیدیم، واقعا هیجان زده شدم. پروتکل‌های منتشر شده قدیمی به‌روزرسانی نشده است، و امیدوارم پروتکلی که در مقاله خود توضیح می‌دهیم به بسیاری از محققانی که با کشت سلول‌های عصبی قشر مغز کار می‌کنند کمک کند.

همچنین ببینید “متابولیسم میتوکندری سرعت رشد نورون ها را تعیین می کند“

سلول های عصبی تحت پروتکل جدید چگونه اندازه گیری می شوند؟

ما تفاوت‌هایی را در نورون‌هایی که طبق پروتکل‌های منتشر شده دیگر و خودمان کشت داده‌ایم مشاهده کردیم. سلول‌های موجود در پروتکل ما قوی‌تر بودند و شبکه‌های عصبی پیچیده‌تر و پیچیده‌تری را تشکیل دادند. ما دریافتیم که روش آبکاری می‌تواند بر ویژگی‌های نورون‌ها تأثیر بگذارد – این شبیه به تفاوت‌هایی است که هنگام جمع‌آوری سلول‌ها از سویه‌های مختلف موش و اندازه‌گیری خواص الکتروفیزیولوژیکی آنها مشاهده می‌شود. برای ثبات، محققان باید بستر کشت یکسانی را برای همه آزمایش‌ها حفظ کنند.

آیا می دانید که آیا پروتکل شما به طور مشابه روی انواع مختلف نورون ها کار می کند؟

هنوز نه، اما قصد داریم آزمایش کنیم که آیا پروتکل ما می تواند انواع سلول های مختلف را تحمل کند یا خیر. اکنون که یک پروتکل بهینه شده داریم، زمان انجام آزمایشات واقعی فرا رسیده است.

این مصاحبه برای وضوح کوتاه شده و ویرایش شده است.

منابع:

  1. جی. کی. رولینگ. هری پاتر و شاهزاده دورگه. Scholastic Inc. 2005
  2. یاوین ای، یاوین زی. چسباندن و کشت سلول های جدا شده از نیمکره های مغزی جنین موش صحرایی بر روی یک سطح پوشش داده شده با پلی لیزین. جی سلول بیول. 1974؛ 62 (2): 540-546.
  3. سبک A و دیگران. یک روش ساده برای پوشش پلی دی لیزین برای افزایش چسبندگی و بلوغ کشت‌های عصبی اولیه قشر مغز در شرایط آزمایشگاهی. نورون های سلول قدامی 2023؛ 17:1212097.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا