میکروپلاستیک ها جزء نه چندان محرمانه برف دریایی هستند

در سال 2020، دانشمندان کشف کردند که پلاستیک ها وارد چرخه آب سیاره ما شده اند و از میان ابرها و باران می گذرند. تحقیقات نشان می دهد که چرخه کربن نیز پر از پلاستیک است: ذرات میکروسکوپی با زباله های طبیعی اقیانوس به نام برف دریایی به کف دریا می روند.
در یک مطالعه ارایه شده در نشست سالانه AGU 2023 در سانفرانسیسکو، دانشمندان نشان دادند که چگونه باکتریها و فیتوپلانکتونها سطوح قطعات میکروپلاستیک آفتابسوخته را مستعمره کرده و به کف اقیانوس میروند. این جریان ناشی از زباله به طور بالقوه سیستم متعادل و ظریفی را که کربن را از جو حذف می کند، بر هم می زند.
کربن اقیانوس از طریق یک فرآیند چرخه ای به نام پمپ کربن بیولوژیکی. موجودات گیاهی به نام فیتوپلانکتون روی سطح شناور هستند و از کربن موجود در هوا در فتوسنتز استفاده می کنند. زئوپلانکتون ها فیتوپلانکتون ها را مصرف می کنند و مواد مدفوعی را در آب دفع می کنند. مدفوع آنها با تکه های کوچک گیاهان و جانوران مرده ترکیب می شود و در لایه های میکروسکوپی به نام برف دریایی به کف دریا فرو می رود. صعود در نهایت آنها را به سطح می آورد.
برای درک اینکه چگونه میکروپلاستیک ها بر این سیستم حیاتی تأثیر گذاشته اند، یک دانشجوی اقیانوس شناسی آسترید زاپاتا د عیسی در دانشگاه نیوهمپشایر و همکارانش در حال مطالعه رسوب زیستی هستند، فرآیندی که میکروپلاستیک ها را در برف دریایی می پوشاند. رسوب زیستی زمانی اتفاق میافتد که هر چیزی که در اقیانوس شناور است – از قایقها و شناورها گرفته تا پلاستیکهای میکروسکوپی – توسط باکتریها و فیتوپلانکتونهایی که روی سطح جسم خارجی جمع میشوند، مستعمره میشوند. این سلول ها با هم ترکیب می شوند و لجن آلی چسبنده ای به نام بیوفیلم تولید می کنند.
محققان فرض کردند که برف دریایی میکروپلاستیک به این دلیل تشکیل می شود که میکروارگانیسم ها گلوله های برفی بیوفیلم کوچکی را در اطراف هسته های میکروپلاستیک ایجاد می کنند. این سنگدانهها دیگر سواران ارگانیک را در آب میگیرند و به بستر دریا فرو میروند. این تیم آزمایش کردند که آیا تجمع بیوفیلم روی میکروپلاستیک ها بر سرعت غرق شدن آنها تأثیر می گذارد یا خیر.

این گروه میکروپلاستیک های بکر و تخریب شده را مورد مطالعه قرار دادند. برای آسیب رساندن و “آب و هوا” قطعات پلاستیکی، محققان از نور ماوراء بنفش در آزمایشگاه استفاده کردند تا اثرات طبیعی قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید را تقلید کنند. Zapata De Jesus گفت: “ایده این است که سطح پلاستیکی ناهموار و ناهموار می شود، بنابراین فضاهای بیشتری وجود دارد و سوراخ های بیشتری برای اتصال میکروارگانیسم ها وجود دارد.”

محققان این دو نوع پلاستیک را به مدت 15 روز در معرض آب طبیعی دریا و دو مخلوط میکروارگانیسم قرار دادند. آنها به طور دوره ای از رنگ بنفش برای ردیابی سلول های زنده متصل استفاده می کردند.
با کمال تعجب، محققان هیچ رابطه ای بین تجمع بیوفیلم روی ذرات و سرعت فرورفتن آنها پیدا نکردند. در عوض، تیم بر این باور است که سایر عوامل فیزیکی مانند تغییر در چگالی مواد و مقاومت در برابر آب تعیین میکنند که چقدر سریع آنها در کف اقیانوس قرار میگیرند.
با این حال، نتایج نشان داد که پلاستیک تخریبشده بیوفیلمها را سریعتر از پلاستیک بکر جمعآوری میکند، که نشان میدهد آلودگی پلاستیکی شناور در خورشید، پوشش لزج بیوفیلم را سریعتر از آنچه قبلا تصور میشد ایجاد میکند.
پلاستیک بیشتر در دریا
به گفته محققان، طوفان فزاینده برف غنی از پلاستیک می تواند باعث ایجاد واکنش های زنجیره ای زیست محیطی پیش بینی نشده شود.
به عنوان مثال، برخی از مسافران میکروبی ممکن است با ارگانیسمهای جدیدی در آبهای عمیقتر مواجه شوند و مجبور شوند برای غذا با هم رقابت کنند. سرعت فتوسنتز و تنفس این سلول ها می تواند تغییر کند و بر میزان اکسیژنی که اقیانوس برای سیاره تولید می کند تأثیر بگذارد.
کربن اضافه شده در برف دریایی همچنین می تواند میزان بازگشت آن به سطح و اتمسفر را به عنوان دی اکسید کربن از طریق بالا بردن طولانی مدت تغییر دهد.
“این مطالعه یکی از اجزای سازنده این درک نوظهور از چگونگی تاثیر آلودگی میکروپلاستیک بر چرخه کربن طبیعی را تشکیل خواهد داد.”
یک مدلساز بیوژئوشیمیایی گفت که حرکت طبیعی ذرات درگیر در پمپ کربن بیولوژیکی سیاره حتی بدون افزودن ریزپلاستیک به مخلوط پیچیده است. کارین کوال در GNS Science در نیوزلند، که در این کار دخالتی نداشت. کاوال گفت: “این مطالعه یکی از اجزای سازنده این درک نوظهور از چگونگی تاثیر آلودگی میکروپلاستیک بر چرخه کربن طبیعی را تشکیل خواهد داد.”
زاپاتا دی ژسوس گفت در واقع، مطالعه تیم او تنها بخشی از یک سیستم بزرگ و پیچیده را برجسته می کند. او با تاکید بر اینکه چقدر برای جامعه مهم است که فرآیندهای زیربنایی در اقیانوس ها را بهتر درک کند، گفت: “همانطور که کربن بیشتری به جو اضافه می کنیم، باید درک کنیم که چگونه آلودگی میکروپلاستیک و موارد دیگر بر این فرآیندهای حیاتی تاثیر می گذارد، زیرا اگر بسیار ناراحت شود، عواقبی خواهد داشت.»
– مولی هرینگ (@mollymherring)، نویسنده علم



