مقالات

نقشه ابزارهای فضایی پیشرفته سوله های سلول های بنیادی خونساز


بسلول های خونی باید دائماً پر شوند و بزرگسالان سالم می توانند جبران کنند صدها میلیارد سلول های خونی جدید هر روز از طریق خون سازی.1 در طی این فرآیند، سلول‌های بنیادی خونساز (HSCs) در مغز استخوان، پیش‌سازهایی تولید می‌کنند که استخر سلولی را دوباره پر می‌کنند و گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها را تشکیل می‌دهند.

در مغز استخوان، HSC ها با سایر سلول ها و فاکتورهای مورد نیاز برای خون سازی مناسب و نگهداری HSC جمع می شوند و ریزمحیط ها یا سوله های ناهمگن را تشکیل می دهند. درک خواص مختلف سوله های خونساز بسیار مورد توجه است زیرا اختلالات در تمایز HSC، خود تجدیدی یا آنها وجود دارد آرایش فضایی می تواند منجر به بیماری از جمله سرطان شود.2،3 مطالعات بر روی مدل‌های حیوانی تا حدودی بر این سوله‌ها روشن شده است، اما از آنجایی که دسترسی به بافت مغز استخوان در انسان تهاجمی و دردناک است، تا کنون مشخص نشده است که داده‌های حیوانی در مورد انسان‌ها چقدر است. سانجی پاتلیک آسیب شناس در پزشکی ویل کورنل، تیمی از دانشمندان را رهبری کرد که رنگ آمیزی بافت جدید، تصویربرداری و تکنیک های تجزیه و تحلیل تصویر مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) را برای مطالعه سوله های HSC انسان در سطوح سلولی و فضایی فردی ترکیب کردند. یافته های آنها، اخیراً در گزارش شده است خونبینش جدیدی را در مورد معماری مغز استخوان انسان ارائه می دهد و امکان استفاده از این تکنیک تصویربرداری را در سایر نمونه های بافت بیوپسی باز می کند.4

عکس دانشمندان پزشکی ویل کورنل ایتزل والنسیا (سمت چپ)، کیتلین اونکنهولز (مرکز) و سانجی پاتل (راست) ایستاده در مقابل مانیتوری که تصویری از بافت تولید شده توسط ایمونوفلورسانس مالتیپلکس را نمایش می دهد.

Itzel Valencia (سمت چپ)، Caitlin Unkenholz (وسط) و Sanjay Patel (راست) بخشی از تیم تحقیقاتی Weill Cornell Medicine بودند که یک پانل رنگ‌آمیزی ایمونوفلورسانس چندگانه و روش تصویربرداری برای اسلایدهای بافت بیوپسی مغز استخوان بایگانی ایجاد کردند.

سانجی پاتل

پاتل و تیمش از نمونه‌های آرشیوی مغز استخوان بیوپسی شده از استخوان‌های لگن بیماران در طول آزمایش‌های بالینی استفاده کردند. این تکه‌های بافتی به طول یک تا دو سانتی‌متر قبل از اینکه دانشمندان برش‌های نازکی را برای رنگ‌آمیزی و ارزیابی روی اسلایدهای میکروسکوپ بگذارند، ثابت و در بلوک‌های مومی جاسازی می‌شوند. نمونه‌های بیوپسی قدیمی برای سال‌ها پس از جمع‌آوری در مؤسسات و بانک‌های زیستی ذخیره می‌شوند و منبعی کم استفاده بوده‌اند، زیرا رنگ‌آمیزی و تجزیه و تحلیل پروتئین‌های متعدد در بخش‌های بافتی تثبیت‌شده با فرمالین و پارافین دشوار بوده است. پاتل به جای اینکه به آنها اجازه دهد گرد و غبار را جمع آوری کنند، به لطف پیشرفت های فناوری، زیست شناسی این بافت ها را بررسی می کند. پاتل گفت: «من فرصتی منحصر به فرد داشتم تا دانش بافت هماتولوژیک، دانش تکنیک‌های زیست‌شناسی فضایی را گرد هم بیاورم و سپس از آن چیزی که به سرعت در حال رشد تصویربرداری پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی است، استفاده کنم.»

همچنین ببینید “فعل و انفعالات طاقچه سلول های لوسمی را مسدود می کند“

برای درک جایگاه HSCها در مغز استخوان سالم، تیم پاتل نمونه‌هایی را از 29 فرد در سنین مختلف که نمونه‌برداری‌هایشان هیچ نشانه‌ای از بیماری را نشان نمی‌داد، تجزیه و تحلیل کردند. محققان ابتدا بافت ها را با شش آنتی بادی فلورسنت رنگ آمیزی کردند تا پروتئین های ایمنی را برچسب گذاری کنند و انواع سلول های سازنده را تعیین کنند. پس از رندر کردن کل هر اسلاید، آنها از یک برنامه یادگیری ماشینی برای تجزیه و تحلیل لایه‌های مختلف اطلاعات بصری استفاده کردند و تشخیص دادند که پیکسل به پیکسل چه سیگنال‌هایی وجود دارد. “آنها این روش هوش مصنوعی را ابداع کردند که در آن می توانند موقعیت بافت ها و سلول ها را در مغز استخوان به روشی غیر ذهنی تجزیه و تحلیل کنند.” ساندرا پینومحقق اپی ژنتیک و زیست شناسی سلول های بنیادی در دانشگاه ایلینویز در شیکاگو، که در این مطالعه شرکت نداشت.

به لطف اطلاعات مکانی دقیقی که به دست آوردند، تیم پاتل دریافتند که سلول های بنیادی و پیش ساز انسان در مغز استخوان عمدتاً در نواحی نزدیک به استخوان و رگ های خونی قرار دارند که با مطالعات قبلی حیوانی مطابقت دارد. پینیو می‌گوید: «از اینکه دیدم یافته‌های اولیه ما در مغز استخوان موش در انسان‌ها نیز تکرار شد، بسیار شگفت‌زده شدم.

پاتل از آنجایی که از نمونه‌های بیوپسی افراد در سنین مختلف استفاده کرد، چگونگی تغییر مغز استخوان در سطح سلول‌ها و معماری را در طول زمان تجسم کرد. مشابه مطالعات قبلی روی حیوانات، تیم پاتل دریافتند که برخی از سلول‌های بنیادی مغز استخوان انسان نیز در نزدیکی مگاکاریوسیت‌ها، سلول‌های بزرگی که پلاکت‌ها را تولید می‌کنند، قرار دارند. با این حال، به نظر می رسد پیری هم ویژگی های مورفولوژیکی این سلول ها و هم روابط فضایی آنها را تغییر می دهد. نمونه‌های افراد مسن‌تر دارای HSC بزرگ‌تر و مگاکاریوسیت‌های کوچک‌تر در مقایسه با افراد جوان‌تر و مگاکاریوسیت‌های کوچک‌تر مرتبط با تعداد پلاکت‌های پایین‌تر بودند. علاوه بر این، HSCهای کمتری در نزدیکی مگاکاریوسیت ها در افراد مسن تر وجود داشت که نشان دهنده تغییر در جایگاه مگاکاریوسیتی با افزایش سن افراد است. پاتل گفت: “شاید در افراد مسن تر، از طریق این تغییرات مورفولوژیکی و فضایی، این ارتباط ممکن است کمتر مشخص یا کمتر فعال باشد.” ما بیشتر از آن که پاسخ داشته باشیم سؤال ایجاد کرده ایم.»

همچنین ببینید “نوید رونویسی فضایی در مطالعه بیماری مزمن کبدی“

اکنون که او داده‌هایی از نمونه‌های مغز استخوان سالم دارد، قدم بعدی پاتل آنالیز تغییرات فضایی در بافت بیمار، به‌ویژه بیماری‌های مغز استخوان است که شامل اختلال ژنتیکی HSCs، مانند سندرم میلودیسپلاستیک مزمن و لوسمی حاد می‌شود. پاتل گفت: “مغز استخوان مخلوطی از بیماری ها و آسیب شناسی های مختلف است که می تواند رخ دهد.” اکنون این فرصت برای استفاده از این نوع نمونه و اجازه دادن به تخیل شما وجود دارد… چیزهای مختلفی وجود دارد که می توانید از این طریق مطالعه کنید، فقط با تغییر انواع سلول های مورد علاقه که می خواهید آنها را بازجویی کنید.”

منابع

  1. Fliedner TM، و همکاران. ساختار و عملکرد خون سازی مغز استخوان: مکانیسم های پاسخ به قرار گرفتن در معرض پرتوهای یونیزان. سرطان بیوتر رادیوفارم. 2002؛ 17 (4): 405-426.
  2. پینیو اس، فرنت پی اس. فعالیت سلول های بنیادی خونساز و برهمکنش های تورفتگی. Nat Rev Mol Cell Biol. 2019; 20 (5): 303-320.
  3. بائر ام، و همکاران. تغییر ترکیب فضایی مجموعه سلول های ایمنی در ارتباط با بلاست های CD34+ در سندرم های میلودیسپلاستیک و لوسمی میلوئید حاد ثانویه. سرطان ها. 2021; 13 (2): 186.
  4. ساراچاکوف A و دیگران. نقشه‌برداری فضایی خون‌سازی انسان در وضوح تک سلولی، بازسازی توپوگرافی مرتبط با سن را نشان می‌دهد.. خون. 2023; 142 (26): 2282-2295.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا