پروتئین های تخمدانی که تا آخر عمر باقی می مانند به حفظ تخمک ها برای سال ها کمک می کنند

ملینا شو از زمانی که تحصیلات تکمیلی خود را در سال 2004 آغاز کرد، مجذوب سلولهای زایای تخمدان یا تخمکها شد.[I] من متوجه شدم که اطلاعات کمی در مورد این سلول های مهم که برای تولید مثل و ایجاد حیات جدید حیاتی هستند، وجود دارد. شوه که اکنون یک بیوشیمیست در موسسه ماکس پلانک برای علوم چندرشتهای است، کنجکاو است که چگونه تخمکها – که همگی قبل از تولد تشکیل میشوند – میتوانند برای چندین دهه عملکرد خود را حفظ کنند و به عواملی که ممکن است منجر به کاهش نهایی این سلولهای مورد مطالعه نشده شود علاقهمند است. .
در یک مطالعه اخیر، شوه و تیم او نشان دادند که سلول های تخمدان پستانداران حاوی پروتئین هایی با طول عمر بسیار طولانی هستند.1 یافته ها، منتشر شده در زیست شناسی سلولی طبیعتبه سازگاری هایی که به حفظ تخمک ها با کمترین آسیب در طول عمر باروری حیوان ماده کمک می کند و سرنخ هایی برای کاهش باروری در تخمدان های پیر می دهد، روشن می کند.
لی لی، زیست شناس تولید مثل در دانشگاه می گوید: «اگرچه زیست شناسی پروتئین های بسیار طولانی مدت در دوران پیری برای مدتی شناخته شده است، این اولین مقاله ای است که ماهیت و هویت این پروتئین ها را در تخمدان به دقت مشخص می کند. دانشکده پزشکی میسوری، که این کار را نکرد، با مطالعه مرتبط است. او افزود که ساخت پروتئینهای جدید خطر اشتباهاتی را به همراه دارد که تخمکها توانایی انجام آنها را ندارند. “چون در نهایت، شما از یک زندگی جدید حمایت خواهید کرد.”
گزارشهای مربوط به یک کمپلکس پروتئینی با عمر طولانی در تخمکها، شو را در مورد شیوع این پدیده و اینکه آیا طول عمر پروتئین نقش عملکردی در حفظ این سلولها ایفا میکند، متعجب شد.2 برای تعیین مدت زمانی که پروتئین ها می توانند در تخمک ها باقی بمانند، شوه و تیمش به موش های ماده باردار رژیم غذایی اسید آمینه حاوی ایزوتوپ سنگین کربن دادند. این موش ها همراه با نوزادان داخل رحمی خود، این عنصر سنگین را در پروتئین های خود ادغام کردند. هنگامی که حیوانات به دنیا آمدند، دانشمندان نوزادان را به غذاهای حاوی ایزوتوپ سبک تر کربن سوق دادند. این استراتژی به این معنی است که پروتئین های تولید شده توسط جوانان قبل از تغییر رژیم غذایی حاوی کربن سنگین است، در حالی که پروتئین هایی که بعداً سنتز می شوند، نوع سبک تر را حمل می کنند.
محققان سپس تخمک های این توله ها را هنگامی که در هشت هفته به بلوغ رسیدند جمع آوری کردند. تجزیه و تحلیل طیف سنجی جرمی این سلول ها نشان داد که تقریباً 10 درصد از پروتئین ها قبل از تولد موش ها ساخته شده بودند. پروتئین های با عمر طولانی متعلق به اجزای مختلف سلولی مانند میتوکندری، ریبوزوم و کروماتین هستند و در عملکردهایی مانند متابولیسم و ترمیم DNA نقش دارند.
تخمدان از سلولهایی غیر از تخمکها مانند سلولهای استرومایی و سلولی تشکیل شده است که نقش اساسی در باروری دارند. این تیم به این فکر افتاد که آیا این سلول ها حاوی پروتئین هایی با عمر طولانی هستند یا خیر. آنها پروتئینهای تخمدانهای موشهای 15 ماهگی را که سن بالایی برای موشها محسوب میشود، تجزیه و تحلیل کردند. مدلسازی ریاضی نشان داد که بیش از 10 درصد پروتئینها نیمهعمری بیش از 100 روز دارند و بسیاری از آنها در تخمدانها در بیشتر عمر حیوانات باقی میمانند. در مقایسه، کمتر از یک درصد از پروتئینهای غضروف، مغز و ماهیچهها عمر طولانی داشتند. این پروتئین های تخمدانی با عمر طولانی عملکردهای اساسی در ساختارهایی مانند میتوکندری و اسکلت سلولی و فرآیندهایی مانند هموستاز پروتئین و حفظ کروماتین دارند. توالی RNA نشان داد که علاوه بر تخمک ها، زیر مجموعه ای از سلول های سوماتیک در تخمدان نیز چنین پروتئین هایی با عمر طولانی را حمل می کنند.
سپس محققان تعجب کردند که چگونه این پروتئین ها توانستند برای مدت طولانی در اطراف خود بمانند. برای تعیین اینکه آیا هموستاز پروتئینی تغییر یافته نقشی ایفا کرده است یا خیر، آنها آزمایش کردند که آیا تخمک های مسن حاوی توده هایی از پروتئین های غلط تا شده هستند یا خیر. میکروسکوپ چنین تجمعاتی را در تخمک های قدیمی نشان نداد. محققان همچنین تأیید کردند که سن فعالیت پروتئازومها را کاهش نمیدهد، مجتمعهایی که پروتئینهای تاخوردهشده را برای حفظ هموستاز پروتئین در سلولها تجزیه میکنند.
تجزیه و تحلیل فراوانی پروتئین در تخمدانها غنیسازی آنتیاکسیدانها و چپرونها را نشان داد که به تا شدن پروتئین کمک میکنند، که نشان میدهد پروتئینها برای دورههای طولانی با جلوگیری از تا شدن اشتباه پروتئین و محافظت در برابر آسیب اکسیداتیو حفظ میشوند.
برای درک تأثیر پیری تخمدان بر این پروتئینهای با عمر طولانی، محققان فراوانی آنها را در تخمدانهای موشها در چندین مرحله از زندگی، از یک روز تا ۱۱.۵ ماه آزمایش کردند. طیف سنجی جرمی نشان می دهد که پیری تخمدان با کاهش بسیاری از پروتئین های طولانی مدت همراه است. این امر باعث بازسازی گسترده چشم انداز پروتئینی تخمدان می شود که در نهایت منجر به کاهش تدریجی باروری پس از سه ماهگی در موش می شود.
شوه گفت که یافتن پروتئین های با عمر طولانی در تخمدان کاملاً غیرمنتظره نیست. او میگوید: «اما اینهمه پروتئین برای مدت زمان بسیار طولانی باقی ماندند، شگفتانگیز بود. تیم او شروع به مطالعه برخی از این پروتئینهای طولانیمدت کرده است تا بفهمند چرا اغلب تخریب نمیشوند و عواقب عملکردی طول عمرشان چیست.
لی گفت: «این نتایج برای درک زیستشناسی تخمدان انسان و پیری تخمدان مهم است.» اما نسبت به توسعه درمانهای پزشکی برای کند کردن پیری تخمدان یا بهبود کیفیت تخمک بر اساس این نتایج هشدار داد. او توضیح داد که این عمدتا به این دلیل است که بیولوژی تخمدان انسان پیچیده تر از موش است.
“چطور [these results] ما هنوز نمی دانیم که مستقیماً به انسان مربوط می شود. با این حال، او انتظار دارد که پروتئین های تخمدان انسان نیز ماندگاری طولانی داشته باشند. اگرچه در حال حاضر مطالعه این موضوع در انسان ها دشوار است، او خاطرنشان کرد که “توسعه این موضوع به انسان ها یک روز کاملاً هیجان انگیز خواهد بود.”



