پیشبینی نفوذ آب شور به آبهای زیرزمینی با استفاده از پلیموث، ماساچوست به عنوان یک مورد آزمایشی
با گرم شدن جهان و ذوب شدن ورقه های یخ، اقیانوس همچنان بالا می رود. بر اساس تخمین های اخیر، بیشتر مناطق بوستون می توانند تا سال 2100 بین یک تا شش فوت افزایش سطح دریا را انتظار داشته باشند. برای درک اینکه این افزایش ممکن است برای منابع آب شیرین چه معنایی داشته باشد، تیمی از هیدروژئولوژیست ها در دانشگاه ماساچوست آمهرست به رهبری دیوید بوث، استاد علوم زمین، جغرافیا و آب و هوا، با اتحاد جنوب شرقی ماساچوست Pine Barrens (SEMPBA) و 13 نفر دیگر همکاری کردند. سازمانهای زیست محیطی مردمی برای توسعه یک مدل جدید ابتکاری که نه تنها میتواند نفوذ آب نمک را در 75 سال آینده پیشبینی کند، بلکه میتواند منابع اصلی آلودگی نمک امروز – نمک جادهها و توسعه انسانی – را نیز مشخص کند. این تیم نتایج مطالعه خود را در گزارش اخیر، ارزیابی آسیب پذیری نفوذ آب شور در پلیموث، ماساچوست منتشر کرد.
بوث میگوید: «من سالها با سهامداران شهروندی در گوشه جنوب شرقی ماساچوست کار میکنم، و در سال 2021 اتحادیه Pine Barrens، یک گروه زیستمحیطی که علاقهمند به حفظ ویژگی منحصربهفرد اکولوژیکی منطقه است، با من تماس گرفت و ایده پروژه ای برای کمک به ارزیابی اینکه چگونه جوامع ساحلی می توانند به بهترین شکل برای تغییرات آب و هوایی آماده شوند.”
بات و همکارانش، از جمله الکساندر کیرشن، فارغالتحصیل و دستیار پژوهشی اخیر UMass، راشل کینگ و کارلی لومباردو، دانشجوی کارشناسی ارشد، دانیل کورکران و همکار فوقدکتری برندان موران، از فرصت استفاده کردند تا تحقیقات آکادمیک خود را برای یک مشکل فوری در دنیای واقعی اعمال کنند. به سمت خانه
پلیموث بر فراز سفره آب شیرین – تنها منبع آب شهر – قرار دارد. از آنجایی که پلیموث در لبه اقیانوس قرار دارد، در برابر افزایش سطح دریا بسیار آسیب پذیر است. برای مطالعه خود، بوت، کرشن و همکارانشان زیرزمینی نگاه کردند تا ببینند چه خبر است.
آب های زیرزمینی که در زیر سطح زمین جریان دارند و آب اقیانوس ها که در زیر زمین نیز جریان دارند، به یکدیگر فشار می آورند و به حالت تعادل می رسند. چاهی که در سمت آب شیرین غرق شده است با آب شیرین جاری می شود، اما چاهی که به نقطه تلاقی نمکی بین شیرین و نمک فرو می رود، شور بیرون می آید. با بالا آمدن اقیانوسها، این آب شور زیرسطحی بیشتر به داخل خاک نفوذ میکند و چاههایی که برای نسلها آب پاکیزه را تامین کردهاند، ناگهان میتوانند شور شوند.
اگرچه ممکن است این نظریه به اندازه کافی شهودی به نظر برسد، اما در واقع نقشه برداری، چه رسد به پیش بینی، جریان ها و فعل و انفعالات آب شیرین و شور یک کار بسیار پیچیده است.
برای شروع، تیم یک پایگاه داده شوری ایجاد کرد که تمام دادههای موجود را از چاههای آب زیرزمینی و آبهای سطحی، مانند دریاچهها و نهرها، در منطقه پلیموث جمعآوری کرد و آن را برای شوری اندازهگیری کرد. این به آنها درک اساسی از مکان های فعلی و منابع احتمالی افزایش شوری آب داد.
Booth و Kirschen سپس یک مدل هیدروژئولوژیکی سازمان زمین شناسی ایالات متحده را اتخاذ کردند که فقط بر روی نیمی از معادله هیدروژئولوژیکی تمرکز دارد و دامنه آن را تا پنج کیلومتری فراساحل گسترش می دهد. این مدل شامل دریاچهها، نهرها، تغذیه زمینی – یا میزان و میزان بارشی است که به داخل آبخوان نفوذ میکند – و همچنین چاههای مختلفی که از آبخوان خارج میشوند و فاضلابی که از طریق نفوذ مجدد یا سیستمهای سپتیک به آبخوان بازمیگردد.
در نهایت، آنها مجموعهای از مدلها را اجرا کردند که سناریوهای مختلفی را در مورد میزان بارندگی در آینده، افزایش سطح دریا، استفاده از آبهای زیرزمینی و تغییر در آب بازگشتی به سفره زیرزمینی در نظر گرفتند.
کیرشن میگوید: «ما دریافتیم که تحت سناریوی بالا آمدن سطح دریاها، مناطق آبخوان تا سال 2100 تا 17000 میلیگرم در لیتر شوری خواهند داشت، و منطقه مخلوط اقیانوس و آب شیرین تا 200 متر به داخل خشکی مهاجرت میکند. اگرچه برخی از دریاچه ها ممکن است افزایش قابل توجهی در ارتفاع آب تا 1.8 متر را تجربه کنند، شوری بیشتر دریاچه ها از این منبع شور شدن افزایش نمی یابد.
این تیم همچنین دریافت که آب برگشتی از سیستمهای سپتیک به سفره آب نقش مهمی در کمک به محدود کردن نفوذ آب شور دارد. کیرشن میگوید: «حدود 66 درصد از آبی که از آبخوان خارج میشود، به سفره آب بازمیگردد.
شاید بزرگترین شگفتی این باشد که بالاترین سطح شوری امروزه نه در نزدیکی ساحل، بلکه در داخل کشور و به ویژه در اطراف جاده ها است. بات می گوید: «این من را شگفت زده کرد و به نظر می رسد که نمک جاده یکی از منابع اصلی افزایش شوری امروز است».
فرانک ماندت، معاون رئیس SEMPBA می گوید: “در مشارکت ما با UMass Amherst، ما همیشه به خارج از مرزهای شهرداری پلیموث فکر کرده ایم.” ما یک آبخوان و پایگاه زمین شناسی با بیش از 30 جامعه در منطقه بومی خود داریم. بنابراین، در حالی که اخبار برای پلیموث خوب است، مهمتر این است که ما اکنون یک پایه علمی – و روشهای جدید برای ارزیابی حساسیت به نفوذ آب شور – داریم که قابل انتقال به این جوامع دیگر است و به اطلاعرسانی برنامهریزی برای پلیموث و سایر جوامع کمک میکند. جوامع برای سال های آینده.”
ماند می افزاید: «ما به علم نگاه نکردیم تا به ما کمک کند تا از اشتباهات خود بازیابی کنیم. ما در تلاش بودیم تا از مشکلاتی در آینده جلوگیری کنیم. این به خودی خود یک هدف شایسته بود.»
برای آماده شدن برای آینده، بوت و کرشن تحلیلهای بیشتر و دقیقتر از هیدروژئوگرافی منطقه، ایجاد یک سیستم هشدار اولیه برای نظارت بر مکانهایی که در معرض نفوذ آب شور هستند، توسعه چاههای جدید در مناطقی که کمترین خطر آلودگی نمکی را دارند و بازبینی توصیه میکنند. اقداماتی مانند نمک پاشی زمستانی جاده ها که در حال حاضر مسئول اکثر آلودگی آب شور در منطقه هستند.




