چه اتفاقی برای یک سفینه فضایی در آخرین لحظات آتشین خود می افتد؟ به همین دلیل است که ESA می خواهد این موضوع را کشف کند

چه اتفاقی برای یک سفینه فضایی در آخرین لحظات آتشین خود می افتد؟ این سوال کلیدی برای ماموریت ارزیابی شی کانتینر مخرب آژانس فضایی اروپا (ESA) است.
ESA به این برنامه مجوز داده است که یک فضاپیمای بسیار پیچیده با ورود مجدد ایجاد می کند که مخصوص غواصی طراحی شده است. جو زمین در حالی که با سنسورهای مختلف بارگذاری شده است.
لحظات آخر
ESA به شدت از یک رویکرد جاه طلبانه Zero Debrisابتکاری که هدف آن جلوگیری از زبالههای فضایی بیشتر با تلاش برای کاهش خطر تولید زبالههای فضاپیما در اثر برخورد است.
به عنوان بخشی از این، دانشمندان ESA در حال مطالعه این هستند که هنگام سوختن ماهواره ها چه اتفاقی می افتد. هولگر کراگ، رئیس ایمنی فضایی ESA گفت: علم ورود مجدد عنصر ضروری چیزی است که “طراحی برای مرگ” نامیده می شود.
کرگ از ESA گفت: “ما باید بینش بیشتری در مورد آنچه که هنگام سوختن ماهواره ها در جو اتفاق می افتد به دست آوریم، و همچنین مدل های ورود مجدد خود را تایید کنیم.” بیانیه بر ابتکار دراکو تمرکز دارد.
کرگ گفت: “به همین دلیل است که داده های منحصر به فرد جمع آوری شده توسط دراکو به هدایت توسعه فناوری های جدید برای ساخت ماهواره های تخریب پذیر بیشتر تا سال 2030 کمک می کند.”
کرنش سنج
سنسورهای دراکو دما را اندازهگیری میکنند، استرس را در قسمتهای مختلف ماهواره اندازهگیری میکنند و فشار محیط را ثبت میکنند. چهار دوربین اضافی به سمت فضاپیما جهت مشاهده ویرانی و جمعآوری اطلاعات متنی قرار میگیرد.
انتظار می رود که ماهواره دراکو که برای سال 2027 برنامه ریزی شده است، بین 330 تا 440 پوند (150 تا 200 کیلوگرم) وزنه برداری کند. تقریباً به اندازه یک ماشین لباسشویی، دراکو تنها حدود 12 ساعت پس از پرتاب به مدار زمین، عمداً بر فراز یک زمین غیر انسانی اقیانوسی سقوط می کرد.
جنون آتشین
این کپسول با 200 سنسور و 4 دوربین برای ثبت جنون آتشین خود، با قطر 1.3 فوت (40 سانتیمتر) دادهها را با خیال راحت در داخل هواپیما ذخیره میکند. هنگامی که چتر نجات او مستقر شد، دراکو با یک ماهواره زمین ثابت ارتباط برقرار می کند و داده های خود را خروجی می دهد.
طبق گفته برنامه ریزان ESA، یک پنجره 20 دقیقه ای برای انتقال تله متری قبل از پاشش آن به اقیانوس وجود خواهد داشت که وظیفه ماموریت دراکو را تکمیل می کند.
اگر همه چیز به خوبی پیش برود، دراکو “داده های دنیای واقعی” را جمع آوری می کند که چه اتفاقی می افتد هنگام گرم شدن سخت افزار فضا، شکسته شدن و پراکندگی در هنگام ورود مجدد. این فرآیندی است که امروزه محققان تنها می توانند روی زمین در تونل های باد یا از طریق مدل های کامپیوتری تقلید کنند.
ESA توضیح میدهد: «درک نحوه رفتار مواد مختلف هنگام سوختن، میتواند به مهندسان کمک کند تا ماهوارههایی طراحی کنند که بدون اینکه چیزی در مدار یا اتمسفر باقی بگذارند، کاملاً تجزیه میشوند.»
محصولات فرسایشی
کارشناسان زباله های فضایی توضیح می دهند که کیس داده دراکو در جلو و مرکز قرار دارد.
آرون باولی، استاد فیزیک و نجوم دانشگاه بریتیش کلمبیا و یکی از مدیران مؤسسه فضایی، میگوید: «دوباره ورود چندین مشکل برای پایداری کلی فضا ایجاد میکند».
باولی به Space.com گفت، اگر کنترل نشود، خطر تصادف برای افراد روی زمین و هواپیما در حال پرواز ایجاد میکند و در صورت بسته شدن ناگهانی حریم هوایی در پاسخ به ورود مجدد، میتواند باعث اختلال بیشتر در ترافیک هوایی شود.
باولی گفت: «آنها همچنین محصولات فرسایشی را مستقیماً در جو فوقانی رسوب می دهند.
باولی گفت که یکی از رویکردهای مقابله با خطرات حوادث، طراحی فضاپیما به گونه ای است که کاملاً بمیرد، اما این مسئله مشکل آلودگی جو را تشدید می کند. “علاوه بر این، مدلهای فرسایش مجدد تا حدی به دلیل محدودیتهای آزمایش آزمایشگاهی به اندازه کافی تایید نشدهاند.”
مسائل پیچیده: ایمنی و آلودگی
بولی افزود، آزمایشهایی که میتوانند مرگ یک ماهواره را در محل نظارت کنند و انواع محصولات انتشاری که پس از ورود مجدد تولید میشوند، برای رسیدگی به مسائل مرتبط و پیچیده ایمنی و آلودگی بسیار ارزشمند هستند.
باولی گفت: اگرچه در پروژه دراکو شرکت نداشت، مشخص کردن انواع محصولات فرسایشی “اولویت بالایی دارد” زیرا به محققان این امکان را می دهد که “بهتر درک کنند که چگونه انتشار مجدد آئروسل های اتمسفر فوقانی و شیمی مرتبط با ازن، تعادل آب و هوا، ابرهای قطبی بالای اتمسفر و انتقال اتمسفر تاثیر می گذارد.”
یک تکه از پازل
لئونارد شولز محقق مؤسسه ژئوفیزیک و فیزیک فرازمینی دانشگاه فنی براونشوایگ در براونشوایگ آلمان است.
همچنین شولتز که با ابتکار دراکو ESA درگیر نیست، گفت که نتایج این تلاش مشتاقانه منتظر خواهد بود.
او به Space.com گفت: اندازهگیریهای درجا بخش مهمی از پازل گمشده برای درک بهتر ورود مجدد مخرب یک فضاپیما و اثرات آن بر جو است.
شولتز گفت: “من مشتاقانه منتظر نتایج این ماموریت هستم. ما امیدواریم که بتواند به عنوان راهنمای مشاهدات درجا از تکه تکه شدن فضاپیماها و به ویژه رفتار فرسایشی آنها باشد.”
داده های مربوطه
لوچیانو آنسلمو، محقق آزمایشگاه دینامیک پروازهای فضایی در موسسه علوم و فناوری اطلاعات شورای تحقیقات ملی در پیزا، ایتالیا، دیدگاه مشابهی دارد.
آنسلمو گفت که دراکو یک فضاپیمای تک ورودی با مسیر، جرم و طراحی خاص خواهد بود.
آنسلمو که در برنامه دراکو نقشی نداشت، به Space.com گفت که هدف این آزمایش تا حد امکان نماینده است و در صورت موفقیت، امکان جمع آوری بسیاری از داده های مرتبط را فراهم می کند.
آنسلمو میگوید: «این دادهها نه تنها ممکن است بسیار کلیتر از آنچه در ابتدا تصور میشد به نظر برسند، بلکه میتوانند چیز غیرمنتظرهای را نیز فاش کنند و خطوط جدید تحقیق را تشویق کنند.»




