یک ستاره شناس آماتور از یک تکنیک قدیمی برای مطالعه مشتری استفاده کرد و چیز عجیبی کشف کرد

دانشمندان و اخترشناسان آماتور با هم متحد شده اند تا این فرض دیرینه را که ابرهای چرخان نمادین مشتری از آمونیاک منجمد ساخته شده اند را رد کنند – یک مکاشفه بسیار مهم در مورد غول گازی که فکر می کردیم به خوبی می شناسیم.
یک ستاره شناس آماتور به نام استیو هیل با استفاده از تلسکوپ ها و فیلترهای طیفی در دسترس تجاری، داده هایی را جمع آوری کرد تا از فراوانی آمونیاک در جو مشتری نقشه برداری کند، اما هیل در نهایت چیزی را پیدا کرد که با مدل های قبلی ترکیب جوی غول گازی در ابتدا مغایرت داشت.
“من کنجکاو شدم!” پاتریک اروین از دانشگاه آکسفورد به Space.com گفت. “در ابتدا شک داشتم که روش استیو بتواند چنین نقشه های دقیقی از آمونیاک ایجاد کند.” اما همانطور که تجزیه و تحلیل آشکار شد، تردید جای خود را به هیجان داد – واضح بود که هیل در حال چیزی است.
جو مشتری بیشتر از هیدروژن و هلیوم با مقادیر کمی آمونیاک، متان، بخار آب و گازهای دیگر تشکیل شده است. این اجزای اخیر در سطوح مختلف متراکم می شوند و ابرهایی را تشکیل می دهند که نور خورشید را منعکس می کنند تا ظاهر چشمگیر سیاره را ایجاد کنند. از آنجا که مشخص است آمونیاک در جو مشتری وجود دارد و پیشبینی میشود که در کمترین فشار از هر گاز شناخته شده متراکم شود (یا ابرها را تشکیل دهد)، دانشمندان به طور گسترده تصور میکنند که ابرهای بالایی مشاهدهشده اصلی سیاره از یخ آمونیاک ساخته شدهاند.
ایروین گفت: ستاره شناسان همیشه یک مدل ساده را می پذیرند مگر اینکه شواهد قانع کننده ای مبنی بر اشتباه بودن آن مدل ساده وجود داشته باشد. زیرا ما می توانیم گاز آمونیاک را در جو مشتری ببینیم […]به سادگی گفته شد که ابرهای اصلی مشاهده شده آن به احتمال زیاد از یخ آمونیاک تشکیل شده است.
ایروین اولین بار در سال 2023 با هیل تماس گرفت. پس از اینکه هیل مشاهدات جالب خود را ارائه کرد، از طریق یک تماس متقابل در انجمن نجوم بریتانیا. “[Steve] ایروین گفت که علاقه مند به همکاری با یک ستاره شناس حرفه ای برای تجزیه و تحلیل و تایید رویکرد او شد.[He applied] تکنیکی که برای اولین بار در دهه های 1970 و 1980 با استفاده از نوارهای جذب قابل مشاهده آمونیاک و متان در طول موج های قرمز مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه این تکنیک به خوبی شناخته شده است، اما از آن زمان تا کنون چندان مورد استفاده قرار نگرفته است.”
این تکنیک آنالیز عمق باند نامیده می شود و برای تخمین غلظت یک گاز خاص بر اساس میزان جذب نور در طول موج های خاص آن گاز (در این مورد متان و آمونیاک) استفاده می شود.
هیل از نوارهای جذب متان (619 نانومتر) و آمونیاک (647 نانومتر) که هر دو ویژگی شناخته شده در طیف مرئی مشتری هستند، برای محاسبه فراوانی این گازها در بالای ابرهای مشتری استفاده کرد. جذب متان در 619 نانومتر به عنوان یک نقطه شروع قابل اطمینان عمل می کند زیرا فراوانی متان به خوبی شناخته شده است و می توان از جذب آن برای تعیین سطوح فشار استفاده کرد. هیل با مقایسه این میزان با جذب آمونیاک در طول موج 647 نانومتر توانست توزیع آمونیاک در ابرهای مشتری را با دقت بسیار بالایی محاسبه و نقشه برداری کند.
ایروین گفت: “ما می دانیم که متان به خوبی در جو مخلوط شده است و برآورد خوبی از فراوانی آن داریم.” “به این ترتیب، ما می توانیم از تفاوت در بازتاب بین استفاده کنیم [images] در این دو نوار جذبی مشاهده شد تا هم فشار بالای ابر و هم فراوانی نسبی آمونیاک را تعیین کند.
چیزی که تیم دریافتند این بود که نور منعکس شده از لایههای ابری میآمد که در آن فشار اتمسفر بیش از حد بالا بود و دما برای متراکم شدن آمونیاک بسیار بالا بود. “[The observations] به وضوح نشان می دهد که لایه پایه انعکاس […] ایروین گفت که بسیار عمیق تر از سطح مورد انتظار تراکم آمونیاک در 0.7 بار است، در واقع بسیار عمیق تر در 2-3 بار رخ می دهد.
تنها کاری که باید انجام شود این بود که به این نتیجه برسیم که یخ آمونیاکی نمی تواند سازنده اصلی ابرهای مشتری باشد. در عوض، مدلسازی پیشبینی میکند که ابرها به احتمال زیاد از هیدروسولفید آمونیوم و احتمالاً دود تولید شده توسط واکنشهای فتوشیمیایی در جو تشکیل شدهاند، زیرا رنگآمیزی ابرها با یخ خالص سازگار نیست.
ایروین افزود: «با این حال، ما به طور قطع نمی دانیم که این ترکیب است. همچنین گفته شده است که ابرها ممکن است ترکیبی عجیب از آب و آمونیاک باشند.
او ادامه داد، آنچه این نشان می دهد این است که فتوشیمی بسیار پیچیده ای در جو مشتری در جریان است. ایروین گفت: «به نظر می رسد که در بیشتر مناطق، آمونیاک سریعتر از آن که بتوان آن را بالا برد، فتولیز و از بین می رود. بنابراین ابرهای یخی از آمونیاک خالص بسیار نادر هستند و محدود به مناطق کوچکی با همرفت بسیار سریع و شدید هستند.
مشاهدات و نظریه هیل با کمک اروین در مقایسه با تکنیک های پیشرفته تر، تجزیه و تحلیل داده های ابزار MUSE در تلسکوپ بسیار بزرگ ESO (VLT)، آرایه بسیار بزرگ (VLA) و ماموریت جونو ناسا تایید شد. این مهم است زیرا نه تنها این اکتشافات هیجان انگیز را تأیید می کند، بلکه مشاهدات مشتری – و سایر سیارات مشابه، مانند زحل – را در دسترس تر و آسان تر می کند.
جایی که آمونیاک وجود دارد و وجود ندارد، نشانگر قدرتمندی از فرآیندهای آب و هوایی مشتری است که درک سیاره و سایر موارد مشابه آن را مهم می کند. نوشت هیل در مقاله اصلی خود که سال گذشته در مجله Earth and Space Science منتشر شد.
اگرچه یک پیشرفت هیجان انگیز است، اما دانشمندان اذعان دارند که هنوز محدودیت هایی وجود دارد که باید برطرف شوند. اول، نتایج کنونی به نمایه “عمودی” فرضی آمونیاک بستگی دارد، که دانشمندان اغلب آن را ثابت فرض می کنند.
ایروین گفت: «در واقع احتمال تغییر آن با ارتفاع کمتر از سطح تراکم آمونیاک بسیار بیشتر است، اما محدود کردن آن با مشاهدات ما آسان نیست. ما باید نتایج VLT/MUSE، Juno و VLA را با دقت بیشتری مقایسه کنیم. یک راه حل باید با همه مشاهدات مطابقت داشته باشد، اما ما باید این را کمی تکرار کنیم تا متوجه شویم که مشخصات عمودی آمونیاک در مکان های مختلف جو مشتری چیست.”
ستاره شناسان همچنین تکنیک خود را برای مشاهدات زحل به کار برده اند و به طور مشابه دریافته اند که انعکاس از لایه ابر زیرین عمیق تر از حد انتظار رخ می دهد – همچنین بسیار پایین تر از سطحی که در آن آمونیاک در ابرها متراکم می شود. ایروین افزود: “این نشان می دهد که فرآیندهای فتوشیمیایی مشابهی نیز در جو زحل در حال انجام است.” ما همچنین فراوانی عمیق آمونیاک را تعیین کردیم و متوجه شدیم که با مشاهدات اخیر تلسکوپ فضایی جیمز وب مطابقت دارد.
این کار نشان میدهد که چگونه مشارکت منجمان حرفهای و آماتور مرزهای درک ما را پیش میبرد. حتی مشاهدات به ظاهر “ساده” می توانند بینش های ارزشمندی را ارائه دهند و دانش ما را از کیهان گسترش دهند.


