یک سیاره فراخورشیدی که به دور یک ستاره مرده می چرخد، نگاهی اجمالی به آینده زمین ارائه می دهد

یک منظومه سیارهای که توسط یک ستاره کوتوله سفید مرده در فاصله 4000 سال نوری از ما لنگر انداخته است، به اخترشناسان نگاهی اجمالی از شکل ظاهری خورشید و زمین ما در حدود 8 میلیارد سال آینده ارائه کرده است.
با این حال، این آینده زمین تنها در صورتی خواهد بود که سیاره ما بتواند از تبدیل نهایی خورشید به یک غول قرمز متورم جان سالم به در ببرد. انتظار می رود این دگرگونی در حدود 5 تا 6 میلیارد سال آینده رخ دهد، زمانی که خورشید در نهایت ذخایر سوخت مورد نیاز برای همجوشی هسته ای را تمام کند. این مرحله غول قرمز، طلوع خورشید را به دور مدار مریخ خواهد دید و عطارد، زهره و شاید زمین را در بر خواهد گرفت. سپس خورشید تبدیل به یک کوتوله سفید در حال دود شدن می شود، درست مانند آنچه در منظومه سیاره ای مشاهده شده مشاهده می شود.
یکی از راه های سیاره ما برای جلوگیری از تخریب توسط خورشید غول سرخ این است که به مدار مریخ یا فراتر از آن مهاجرت کند. این باعث می شود سیاره ما با تشعشعات منفجر شود، اما پوسته ای یخ زده به دور یک ستاره سوخته می چرخد. این منظومه سیارهای جدید اثبات میکند که چنین «فرار معجزهای» امکانپذیر است.
این تیم یک کوتوله سفید با جرم حدود نیمی از خورشید و یک ماهواره به اندازه زمین را شناسایی کردند که دو برابر عرض سیاره ما به دور ستاره ما می چرخد و تصویری از یک زمین زنده مانده در حدود 8 میلیارد سال آینده ارائه می دهد.
مرتبط: آیا ستاره ای از طریق همدم “هیولا” کوتوله سفید مرده خود از آدمخواری فرار کرده است؟
رهبر تیم، Keming Zhang، عضو فوق دکترای اریک و وندی اشمیت در UC San Diego، گفت: «در حال حاضر، ما در مورد اینکه آیا زمین میتواند در 6 میلیارد سال آینده توسط یک غول سرخ غوطهور نشود، اتفاق نظر نداریم. در بیانیه ای
یکی از عناصر منظومه که در نزدیکی برآمدگی مرکزی کهکشان راه شیری قرار دارد، آن را از منظومه شمسی آینده متمایز می کند: ساکن دیگری با جرمی حدود 17 برابر مشتری، پرجرم ترین سیاره منظومه شمسی.
این جسم احتمالاً یک «کوتوله قهوهای» است، جسمی که اغلب «ستاره شکست خورده» نامیده میشود، زیرا بهعنوان یک ستاره شکل گرفته است، اما نتوانسته جرم مورد نیاز برای آغاز همجوشی هیدروژن با هلیوم در هستهاش را جمع کند، فرآیند هستهای که ستاره از “دنباله اصلی” مانند خورشید.
خبر خوب برای زمین… شاید برای زندگی نه
ستاره شناسان این مشابه را برای آینده منظومه شمسی زمانی کشف کردند که به اصطلاح “رویداد میکرولنزینگ” را مشاهده کردند که به انحنای نور از یک منبع پس زمینه ناشی از تاثیر گرانشی جسمی که بین آن منبع و زمین می گذرد اشاره دارد. این رویداد خاص با استفاده از شبکه تلسکوپ میکرولنزینگ کره در نیمکره جنوبی ثبت شده است.
میکرولنزینگ شکل ضعیفی از عدسی گرانشی است، پدیده ای که اولین بار توسط آلبرت اینشتین با نظریه نسبیت عام پیش بینی شد. نسبیت عام نشان می دهد که اجسام با جرم باعث می شوند که تار و پود فضا-زمان، یک اتحاد چهار بعدی فضا و زمان، “پیچ” شود. نه تنها گرانش از این اعوجاج ناشی می شود، بلکه اعوجاج ها نیز هنگام عبور امواج از یک منبع پس زمینه، نور را خم می کنند. سپس این نور خمیده به دلیل مسیر منحنی که در مسیر خود به سمت آشکارسازهای ما طی می کند، از منظر ما روشن می شود.
این رویداد که KMT-2020-BLG-0414 نامیده می شود، در سال 2020 مشاهده شد. این رویداد شامل یک ستاره پس زمینه (واقع در 24000 سال نوری) بود که با ضریب حدود 1000 روشن می شد. اجسام یا عدسی هایی که باعث این درخشندگی می شوند، اجسام منظومه سیاره ای هستند.
برای مطالعه بیشتر این منظومه سیاره ای، تیم UC Berkeley رویداد میکرولنزینگ را با تلسکوپ های 10 متری Keck در هاوایی دنبال کردند.
تحقیقات اولیه ماهیت ستاره مرکزی را فاش نکرد. محققان سه سال دیگر با استفاده از تلسکوپ کک مطالعه کردند تا مشخص کنند این جسم ستاره ای یک کوتوله سفید خسته است. این از آنچه تیم دیدند مشهود نبود، بلکه از آنچه خود آنها دیدند نه ببینید تصاویر این سیستم نتوانستند نوری را که از یک ستاره دنباله اصلی انتظار می رود نشان دهند.
ژانگ توضیح داد: “نتیجه گیری ما بر اساس رد سناریوهای جایگزین است، زیرا یک ستاره معمولی به راحتی قابل مشاهده است.” “از آنجایی که عدسی هم تیره و هم کم جرم است، نتیجه می گیریم که فقط می تواند یک کوتوله سفید باشد. شانسی وجود دارد زیرا انتظار دارید از هر 10 ستاره ریز لنز با سیارات کمتر از یک نفر کوتوله سفید باشند.
ادامه بررسی این سیستم همچنین به تیم اجازه داد تا مدار کوتوله قهوه ای را حل کند و سردرگمی در مورد موقعیت ستاره شکست خورده در اطراف ستاره مرده را کاهش دهد و همچنین این واقعیت را که فقط یک سیاره پرجرم نزدیک یا “مشتری داغ” نیست. “
“تحلیل اولیه نشان داد که کوتوله قهوه ای یا در یک مدار بسیار گسترده، مانند مدار نپتون، یا در مدار عطارد قرار دارد. [the closest planet to the sun in the solar system]ژانگ گفت: سیارات غول پیکر در مدارهای بسیار کوچک در خارج از منظومه شمسی بسیار رایج هستند. اما از آنجایی که ما اکنون می دانیم که این ستاره در حال چرخش به دور یک باقیمانده ستاره ای است، بعید به نظر می رسد، زیرا ممکن است غرق شود.

در حالی که این منظومه سیاره ای به عنوان مدرکی برای جلوگیری از بلعیده شدن زمین توسط خورشید در حدود 6 میلیارد سال عمل می کند، اما به ما نمی گوید که آیا حیاتی در سیاره ما (اگر تا آن زمان هنوز وجود داشته باشد) ممکن است زنده بماند یا خیر.
«آیا زندگی از این طریق می تواند روی زمین زنده بماند؟ [red giant] دوره نامعلوم است جسیکا لو، دانشیار و رئیس نجوم دانشگاه کالیفرنیا برکلی، در این بیانیه گفت: اما مطمئناً مهمترین چیز این است که زمین وقتی به غول سرخ تبدیل می شود توسط خورشید بلعیده نمی شود. نمونه ای از یک سیاره — احتمالاً سیاره ای شبیه به زمین، که در اصل در مداری شبیه به زمین قرار داشت – که از مرحله غول سرخ ستاره میزبان جان سالم به در برد.
به نظر می رسد که اگر خورشید از دست دادن تسلط خود بر روی زمین در طول فاز غول سرخ، به آن اجازه می داد از لایه های متورم بیرونی ستاره ما فرار کند، این مهاجرت آن را به خارج از منطقه قابل سکونت نیز می برد. منطقه قابل سکونت یا “منطقه طلایی” به عنوان منطقه ای در اطراف یک ستاره تعریف می شود که دمای آن نه خیلی گرم و نه خیلی سرد است که به سیاره اجازه می دهد آب مایع را که یک عنصر حیاتی برای حیات است نگه دارد.
با این حال، زمان انسان روی زمین احتمالاً حدود 4 تا 5 میلیارد سال قبل از تبدیل شدن خورشید به غول سرخ خواهد بود.
ژانگ گفت: «در هر صورت، سیاره زمین تنها برای یک میلیارد سال دیگر قابل سکونت خواهد بود، در این مرحله اقیانوسهای زمین توسط اثر گلخانهای تبخیر میشوند – مدتها قبل از بلعیده شدن توسط غول سرخ.»
ژانگ پیشنهاد کرد که بشر می تواند برای جلوگیری از این سرنوشت به منظومه شمسی مهاجرت کند. اهداف بالقوه برای اسکان مجدد می تواند قمرهای مشتری مانند اروپا، کالیستو و گانیمد یا انسلادوس باشد که به دور زحل می چرخد. به نظر می رسد این قمرها دارای اقیانوس های آبی یخ زده ای هستند که اگرچه اکنون یخ زده اند، اما از قضا می توانند توسط خورشید در حال انبساط قابل سکونت باشند. این به این دلیل است که خورشید به طور بالقوه می تواند آنها را ذوب کرده و آنها را به جهان های اقیانوسی تبدیل کند.
ژانگ گفت: «با تبدیل شدن خورشید به یک غول سرخ، منطقه قابل سکونت به دور مدار مشتری و زحل خواهد رفت. من فکر می کنم در آن صورت بشریت می تواند به خارج مهاجرت کند.»
این تیم پیشنهاد می کند که این مطالعه پتانسیل میکرولنزینگ را به عنوان تکنیکی برای مطالعه منظومه های سیاره ای و ستاره های آنها نشان می دهد. یکی از ابزارهایی که می تواند از این مزیت کامل استفاده کند تلسکوپ آتی نانسی گریس رم است که برای پرتاب در سال 2027 برنامه ریزی شده است. تلسکوپ فضایی بزرگ بعدی ناسا از میکرولنزها برای جستجوی سیارات فراخورشیدی یا “سیاره های فراخورشیدی” استفاده خواهد کرد.
جاشوا بلوم، عضو تیم و اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا برکلی در بیانیهای گفت: «اکنون تعداد زیادی دنیا از طریق کانال میکرولنزینگ به روی ما باز میشوند، و آنچه هیجانانگیز است این است که ما در آستانه کشف پیکربندیهای عجیب و غریب مانند این هستیم». «آنچه لازم است، پیگیری دقیق با بهترین امکانات در جهان است، نه فقط یک روز یا یک ماه بعد، بلکه سالهای بسیار زیادی در آینده، پس از دور شدن لنز از ستاره پسزمینه، تا بتوانید شروع می کنم به روشن کردن آنچه من دوباره می بینم.”
این تحقیق در 26 سپتامبر در مجله Nature Astronomy منتشر شد.




