یک مسیر جدید از جداسازی مژه ها در نورون های بالغ نشان داده شد

آقایعلیرغم توصیف اولیه آنها در 180 سال پیش، دانشمندان برای سالهای متمادی از درک اهمیت ساختارهای کیهانی منفرد که از سطح بسیاری از سلولها، از جمله سلولهای اپیتلیال و نورونها گسترش مییابد، ناکام ماندند.1 که به عنوان مژک های اولیه شناخته می شود، تفاوت های فیزیکی بین این اندامک های ساکن و مژه های متحرک محرک مایع آشکار نبود. در دهه 1950، میکروسکوپ الکترونی عبوری به محققان این امکان را داد که فراساختار این دو شکل مژک و نحوه عملکرد مژک های اولیه در سلامت و بیماری انسان را تشخیص دهند.2
در حال حاضر، در اخیرا منتشر شده است مجله زیست شناسی سلولی در مقاله، دانشمندان از تکنیک میکروسکوپ الکترونی جدیدتری به نام میکروسکوپ الکترونی حجمی (vEM) برای بررسی چگونگی تغییر مژک های اولیه نورون های در حال رشد در طول تمایز استفاده کردند.3 این تحقیق بینش ارزشمندی را در مورد فرآیندی ارائه می دهد که برای بافت های مغز در حال رشد و بالغ و فراتر از آن بسیار مهم است.
کارولین اوت و تیمش کشف کردند که چگونه سلولهای گرانولی در مخچه به طور دائمی مژکهای اولیه خود را تخریب میکنند.
مت استالی
مژک های اولیه اندامک های حسی مهمی هستند که در سیگنال دهی و تکامل سلولی نقش دارند. “گاهی اوقات مردم به این فکر می کنند [primary cilium] کارولین اوت، زیست شناس سلولی در موسسه پزشکی هاوارد هیوز و نویسنده همکار گفت: مانند آنتن، زیرا با گیرنده ها پوشیده شده اند، و انواع پیام هایی که مژک ها می توانند دریافت کنند به گیرنده هایی که سلول بیان می کند و به مژک منتقل می کند بستگی دارد. از مطالعه بنابراین این یک ساختار سیگنالینگ قابل تنظیم است.
اگرچه فرآیندهای متعددی در مغز شامل مژکهای اولیه میشود، اما محققان در مورد اینکه چگونه تغییرات فراساختار اندامک بر رشد عصبی تأثیر میگذارد، درک بسیار کمی دارند. سلولهای گرانول نابالغ (GCs)، که به فراوانترین نوع نورون در مغز بزرگسالان تبدیل میشوند، فرصتی بینظیر برای پاسخ به این سوال ارائه میدهند.
در طول رشد، جوجه تیغی صوتی لیگاند (SHH) به گیرنده های روی مژک های اولیه GC های اجدادی متصل می شود که منجر به تکثیر سلولی، تمایز و مهاجرت به لایه های عمیق تر مخچه می شود.4 اما هنگامی که مرحله تمایز شروع می شود، سلول ها به SHH پاسخ نمی دهند. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل ایمونوفلورسانس نشان داد که GC های متمایز دارای مژک های کمتر و کوتاه تری نسبت به همتایان نابالغ خود هستند، با GC های بالغ به ندرت دارای این ساختارها هستند. این نشان می دهد که این سلول ها مژک های خود را در طول بلوغ از هم جدا می کنند. با این حال، مطالعه کافی از این اندامک ها برای توصیف کامل این فرآیند جداسازی یک چالش برای محققان بوده است.
اوت گفت: «اگر در حال انجام EM معمولی هستید، سیلیا را به سختی پیدا می کنید. آنها ساختارهایی با فرکانس پایین هستند. در هر سلول یک مژک وجود دارد.
برای تجزیه و تحلیل بیشتر مژه های اولیه، اوت و تیمش مجموعه داده های vEM در دسترس عموم مخچه موش در حال توسعه را بررسی کردند. از آنجایی که مرحله رشد GC ها با عمق آنها در بافت مطابقت دارد، حجم بازسازی شده سلول های مراحل مختلف بلوغ را جذب می کند. از این مجلدات، اوت و تیمش دریافتند که مژک های اولیه با متمایز شدن اجداد GC دائماً از هم جدا می شوند. با توجه به اینکه این جداسازی در سلولهای پس میتوتیک اتفاق میافتد، محققان این فرآیند را ساختارشکنی مژهها نامیدند تا آن را از جداسازی گذرا مژکها که قبل از تقسیم سلولی رخ میدهد متمایز کنند.

محققان با استفاده از میکروسکوپ الکترونی توده ای مشاهده کردند که سلول های گرانولی متمایز اغلب مژه های اولیه جداشدنی آنها (فیروزه ای) را از محیط خارج سلولی پنهان می کند. مژکهای اولیه از سانتریولهای مادر (بنفش) منشاء میگیرند که در طی این فرآیند تخریب به غشای پلاسمایی متصل میشوند.
کارولین اوت
در حین بررسی فراساختار مژکهای اولیه در طول ساختارشکنی مژک، محققان مشاهده کردند که بسیاری از GCهای متمایز دارای مژکهای کوتاهی هستند که به طور کامل در یک بخش غشایی در سیتوپلاسم خود محصور شدهاند. این ساختارهای در حال جداسازی را از محرکهای موجود در محیط خارج سلولی، مانند SHH پنهان میکرد.
اوت و تیمش در طول تخریب مژکها همچنین متوجه شدند که سانتریولهای مادر که مسئول تشکیل اولیه مژکها هستند، در نهایت به غشای پلاسمایی متصل میشوند اما بدون مژه باقی میمانند. این باعث شگفتی محققان شد، زیرا دانشمندان تنها چند نمونه از اتصال سانتریول بدون تشکیل مژک را مشاهده کرده بودند. محققین میانجیهای ساختارشکنی جدیدی پیدا کردند که با مواردی که در خلال جداسازی مژکهای پیشمیتوتیک مشاهده شد، متفاوت بودند، که نشاندهنده فرآیندهای متفاوتی است. با این حال، تیم نتوانست واسطه ها را در یک مسیر خطی واحد ترتیب دهد. در عوض، آنها پیشنهاد میکنند که چندین مسیر ممکن برای تخریب مژهها وجود دارد که میتواند GCهای بالغ غیرمجلهای با سانتریولهای مادر متصل ایجاد کند.
“این یک مطالعه خوب است که برخی از فنآوریها و تجزیه و تحلیلهای جدید را برای پاسخ به سوالاتی در مورد مژکهای اولیه که قبلاً به خوبی مطالعه نشدهاند، ترکیب میکند و یافتههای جالب و غیرمنتظرهای را ارائه میدهد که برای این رشته و جامعه گستردهتر زیستشناسی سلولی مهم خواهند بود.” دیوید برزلو، زیست شناس سلولی در دانشگاه ییل که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت. سوال جالبی که مطرح میشود این است که چند روش مختلف برای جدا کردن مژهها وجود دارد، و چه نسخههایی از این فرآیندها در زمینههای مختلف فیزیولوژیکی استفاده میشوند، امیدوار است که محققان پتانسیل تجزیه و تحلیل مجدد این مجموعههای غنی از اطلاعات VEM را درک کنند. بینش جدیدی در مورد مغز و سایر بافت ها به دست آورید. اکنون از طریق کارهایی مانند این متوجه میشویم که این مجموعه دادهها را میتوان برای انواع دیگر اطلاعات مربوط به مژهها یا دیگر پدیدههای بیولوژیکی سلولی استخراج کرد.»
در حالی که ساختارشکنی مژک ممکن است برای تمایز سایر اجداد مژه دار مهم باشد، این فرآیند ممکن است در ایجاد مدولوبلاستوما نیز نقش داشته باشد. این تومورهای مغزی ناشی از تکثیر نابجای GC در مخچه هستند و در برخی از انواع این سرطان سلول های تومور دارای مژک های اولیه هستند و به سیگنال SHH پاسخ می دهند.5 این نشان می دهد که پنهان کردن و مختل کردن مژک ها برای جلوگیری از تحریک مداوم SHH که می تواند باعث سرطان شود، مهم است. اوت میگوید: درک اینکه چه اتفاقی برای مژک میافتد ممکن است برای درک اینکه چه چیزی در تومور اشتباه میکند مهم باشد، که امیدواریم به اهداف جدیدی منجر شود.




