آیا زهره تا به حال اقیانوس هایی برای پشتیبانی از زندگی داشته است یا “گرم به دنیا آمده است”؟

دانشمندان آب سردی را روی این ایده ریخته اند که زهره زمانی می توانست از حیات پشتیبانی کند. مکاشفه ناامید کننده از این واقعیت ناشی شد که به نظر می رسد اقیانوس های آب هرگز نمی توانند روی سطح سیاره همسایه ما وجود داشته باشند.
ناهید اغلب «همزاد شیطانی» زمین نامیده می شود، زیرا اگرچه امروزه یک جهنم مجازی است، اما تصور می شود که همسایه ما در گذشته باستانی خود بسیار شبیه سیاره ما بوده است.
این تحقیق جدید نشان می دهد که زهره همیشه یک سیاره جهنمی بوده است و با وجود جرم و فاصله مشابه از خورشید تا زمین، هرگز از جهات دیگر همزاد سیاره ما نبوده است.
این یافته ها کار تیمی از دانشمندان دانشگاه کمبریج است. آنها با بررسی ترکیب شیمیایی جو زهره به نتایج خود رسیدند.
تحقیقات این تیم که در مجله Nature Astronomy منتشر شده است، می تواند پیامدهایی فراتر از منظومه شمسی داشته باشد. این یافته ها می تواند به ستاره شناسان کمک کند تا سیارات فراخورشیدی یا “سیاره های فراخورشیدی” را انتخاب کنند که به احتمال زیاد قابل سکونت هستند.
ترزا کنستانتینو، رهبر تیم، “علیرغم اینکه زهره نزدیکترین سیاره به ما است، برای علم سیارههای فراخورشیدی مهم است، زیرا به ما فرصتی منحصر به فرد میدهد تا سیارهای را مطالعه کنیم که بسیار متفاوت از سیاره ما تکامل یافته است، درست در لبه منطقه قابل سکونت.” یک دانشجوی دکترا در موسسه نجوم کمبریج در بیانیه ای گفت.
تاریخ متناوب زهره
زهره در حال حاضر دمای سطح داغی در حدود 1000 درجه فارنهایت (500 درجه سانتیگراد) دارد که به اندازه کافی برای ذوب سرب گرم است.
اگر این به اندازه کافی ترسناک نبود، سیاره دوم از خورشید نیز دارای ابرهایی از اسید سولفوریک است.
با وجود این شرایط شدید، بسیاری از دانشمندان این نظریه را مطرح میکنند که زهره ممکن است میلیاردها سال پیش قابل سکونت بوده باشد. بسیاری از تحقیقات در مورد این سوال بر روی آب متمرکز شده است، که ما می دانیم که یک عنصر کلیدی برای زندگی است.
دو مفهوم اصلی در مورد چگونگی تکامل زهره در 4.6 میلیارد سال گذشته وجود دارد.
یک ایده نشان می دهد که این سیاره زمانی به اندازه کافی خنک بوده که میزبان آب مایع باشد. بر اساس این نظریه، این وضعیت به دلیل اثر گلخانه ای ناشی از فعالیت آتشفشانی تغییر کرده است.
در نتیجه، زهره به تدریج داغتر و داغتر شد و به جایی رسید که دیگر نمی توانست آب مایع داشته باشد.
نظریه دیگر نشان می دهد که آب مایع هرگز در زهره وجود نداشته است زیرا این سیاره “گرم به دنیا آمده است”. به نظر می رسد نتایج این تیم به نفع این تاریخ متناوب بی آب باشد.
کنستانتینو گفت: «هر دو نظریه مبتنی بر مدلهای اقلیمی هستند، اما ما میخواستیم رویکرد متفاوتی بر اساس مشاهدات شیمی جوی فعلی زهره داشته باشیم. “برای پایدار نگه داشتن جو زهره، هر گونه مواد شیمیایی که از جو حذف می شود نیز باید به آن بازگردانده شود، زیرا درون و بیرون سیاره در ارتباط شیمیایی دائمی با یکدیگر هستند.”

به طور خاص، محققان به سرعت از بین رفتن آب، دی اکسید کربن و سولفید کربونیل در جو زهره پرداختند و بنابراین با چه سرعتی باید از درون سیاره از طریق آتشفشان دوباره پر شوند.
با حمل مواد روی سطح سیاره به گوشته و رهاسازی آن به صورت گاز، ماگمایی که توسط آتشفشان به حرکت در میآید، اشارهای به درون این جهان میدهد.
فورانهای آتشفشانی روی زمین عمدتاً بخار هستند که به دلیل فضای داخلی غنی از آب جهان ما است. از سوی دیگر، تیم دریافت که گازهای آتشفشانی روی زهره بیش از 6 درصد بخار نیستند.
از این فورانهای خشک، محققان به این نتیجه رسیدند که فضای داخلی زهره به اندازهای خشک است که این سیاره آب کافی برای تغذیه اقیانوسهای سطحی خود نداشته باشد.

کنستانتینو گفت: «تا زمانی که در پایان این دهه کاوشگرها را ارسال نکنیم، به طور قطع نمی دانیم که زهره می تواند یا خیر. اما با توجه به اینکه احتمالا هرگز هیچ اقیانوسی وجود نداشته است، تصور اینکه زهره تا به حال از حیاتی شبیه به زمین که به آب مایع نیاز داشته باشد، سخت است.
شاید بشریت برای پاسخ به این سوال خیلی منتظر بماند. ماموریت داوینچی ناسا در حال حاضر قرار است در ژوئن 2029 پرتاب شود. و دو سال بعد به زهره خواهد رسید.
پس از قرار گرفتن در اطراف سیاره جهنمی، داوینچی یک کاوشگر را در جو آن پرتاب می کند و داده های حیاتی را جمع آوری می کند. اگرچه کاوشگر برای زنده ماندن از فرود طراحی نشده است، اما این احتمال وجود دارد که 7 ثانیه نگاهی اجمالی به سطح زهره داشته باشد.
کنستانتینو توضیح داد که اگر زهره در گذشته قابل سکونت بود، این بدان معناست که سیارات فراخورشیدی که قبلاً کشف کرده ایم نیز می توانند قابل سکونت باشند.
«ابزارهایی مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب در مطالعه اتمسفر سیارات نزدیک به ستاره میزبانشان، مانند زهره، بهترین هستند. کنستانتینو گفت، اما اگر زهره هرگز قابل سکونت نبود، این امر باعث میشود که سیارات زهرهمانند در جاهای دیگر کمتر نامزد شرایط قابل سکونت یا حیات باشند.
ما دوست داریم دریابیم که زهره زمانی سیاره بسیار نزدیکتر به سیاره ما بوده است، بنابراین غمانگیز است که بفهمیم اینطور نیست، اما در پایان تمرکز جستجو بر روی سیاراتی که نزدیکترین سیارهها هستند مفیدتر است. – احتمالاً قادر به حمایت از زندگی است – حداقل زندگی همانطور که ما می شناسیم.


