اخترشناسان نوع جدیدی عجیب و غریب را کشف می کنند: “این اولین بار است که ما ستاره ای را دیدیم که اساساً به استخوان کشیده می شد”

اخترشناسان از نوع جدیدی از ابرنواخترهای شدید استفاده کرده اند ، که در آن یک ستاره عظیم به سمت راست “به استخوان” سلب می شود تا بهتر روند زندگی ستاره و مرگ را درک کند.
هنگامی که سایر ستارگان عظیم در انفجارهای ابرنواختر می میرند ، اخترشناسان سیگنال های محکمی از عناصر نوری مانند هیدروژن و هلیوم را که در سطح ستاره وجود دارد ، می یابند. با این حال ، در این ابرنواختر ، SN2021YFJ تعیین شده و 2.2 میلیارد سال نوری از زمین واقع شده است ، این تیم امضای شیمیایی متفاوتی پیدا کرده است. این شامل اثری از عناصر شدیدتر مانند سیلیکون ، گوگرد و آرگون بود که از عمیق تر در ستاره اجداد سرچشمه می گیرند.
اگر ستارگان در حال مرگ دارای ساختارهای پیاز مانند هستند ، با عناصر سبک تر روی سطوح و عناصر سنگین تر به هسته های آهن خود ، همانطور که اخترفیزیکدانان در حال حاضر نظریه پردازی می کنند ، پس این ستاره باید به نوعی لایه های بیرونی خود را از دست بدهد ، بنابراین یک لایه داخلی سیلیکون و غنی از گوگرد را در معرض دید خود قرار می دهد. پیش از “یک مورد جدید رفت.” این نه تنها ساختار چند لایه ستارگان عظیم را تأیید می کند ، بلکه به دانشمندان ستاره نیز می دهد قبل از ترکیدن به یک ابرنواختر ، از فضای داخلی یک ستاره دیدن می کند.
استیو شولز در بیانیه ای گفت: “این اولین باری است که ما ستاره ای را دیدیم که اساساً به استخوان محاصره شده بود.” “این به ما نشان می دهد که چگونه ستاره ها ساختار یافته اند و ثابت می کنند که ستاره ها می توانند قبل از انفجار مواد زیادی را از دست بدهند. نه تنها می توانند بیشترین لایه های بیرونی خود را از دست بدهند ، بلکه می توانند تا انتها کاملاً محروم شوند و هنوز یک انفجار درخشان ایجاد می کنند که می توانیم از فاصله بسیار طولانی و طولانی مشاهده کنیم.”
SN2021YFJ ، برای اولین بار در سپتامبر 2021 توسط مرکز انتقال Zwicky (ZTF) مشاهده شد ، نشان می دهد که در حالی که مدل های ما از زندگی ستاره و مرگ و ساختار ستاره می توانند صحیح باشند ، ممکن است آنها مرگ انفجاری همه ستاره ها را به طور کامل توصیف نکنند.
آدام میلر ، محقق و عضو تیم دانشگاه شمال غربی گفت: “به نظر می رسد که این رویداد به معنای واقعی کلمه هیچ کس نیست.” “این تقریباً عجیب بود که ما تصمیم گرفتیم که ممکن است شیء مناسب را رعایت نکنیم. این ستاره به ما می گوید که ایده ها و نظریه های ما در مورد چگونگی رشد ستاره ها بسیار باریک است. این نیست که کتاب های درسی ما اشتباه است ، اما بدیهی است که آنها همه چیز تولید شده در طبیعت را به طور کامل ضبط نمی کنند.
“باید جاده های عجیب و غریب تری برای یک ستاره عظیم وجود داشته باشد تا زندگی ما را پایان دهد که ما در نظر نگرفته ایم.”
مطالعات تیم روز چهارشنبه (20 اوت) در طبیعت منتشر شد.
چرخش
ستارگان فرزندان ابرنواختر بین 10 تا 100 برابر عظیم از خورشید هستند ، اما هنوز هم انرژی خود را از طریق تلفیق هسته ای عناصر سبک به عناصر بزرگتر هسته های خود تولید می کنند.
از آنجا که خورشید می میرد ، هنگامی که با ادغام هیدروژن اصلی خود به هلیوم در حدود 5 میلیارد سال به پایان می رسد ، ستاره های عظیم تر فشار و درجه حرارت در هسته های خود را دارند تا به تدریج حواس بیشتر و حواس بیشتری به آهن بپردازند. با پیشرفت این فرایند ، عناصر سبک وزن همچنان در پوسته های بیرونی ستاره های عظیم سوزاندن هسته ای را انجام می دهند.
هنگامی که هسته های ستاره های عظیم قلب آهن خالص هستند ، آنها فروپاشیده و سوپرنووا را تحریک می کنند و لایه های بیرونی را پاره می کنند. هسته آهن در حال فروپاشی سرانجام به یک ستاره نوترون یا در مورد عظیم ترین ستاره ها ، یک سیاه چاله تبدیل می شود.
برای به دست آوردن اطلاعات در مورد ابرنواخترها ، اخترشناسان به دنبال امضاهای عناصر شیمیایی با استفاده از فرآیندی به نام طیف سنجی هستند. این تیم با استفاده از رصدخانه WM Keck در هاوایی توانست تصویر طیف سنجی از SN2021YFJ را بدست آورد.
میلر گفت: “ما فکر کردیم که فرصت دریافت این مشاهدات را کاملاً از دست داده ایم.” “بنابراین ، ما به رختخواب رفتیم.
این نشان داد که SN2021YFJ به طور جداگانه از ابرنواخترهای دیگر ایستاده است ، زیرا لایه هایی که در طول پایان انفجاری آن جدا شده اند عمیق تر از آنچه در مرگ ستاره های عظیم دیده می شود ، عمیق تر می شوند. اخترشناسان به دلیل از بین رفتن قبلی لایه های هیدروژن بیرونی ستاره ها ، عناصر به اندازه کربن یا اکسیژن را در طول سایر ابرنواخترها مشاهده کرده اند. با این حال ، هیچ عنصر ارشد بیشتری از این وجود ندارد ، و بنابراین در ستارگان فرزندان عمیق تر ، آنها قبلاً دیده نشده اند.
شولز گفت: “ما یک انفجار جالب دیدیم ، اما هیچ تصوری نداشتیم که چیست.” “ما تقریباً بلافاصله فهمیدیم که این چیزی است که قبلاً هرگز ندیده بودیم ، بنابراین مجبور شدیم آن را با تمام منابع موجود مطالعه کنیم.”
طیف SN2021YFJ نه تنها حاوی اثری از عناصر سنگین است. بود حاکم از سیگنال های قوی عناصر سنگین مانند سیلیکون ، گوگرد و آرگون. به این ترتیب ، خیلی زود در این تحقیقات مشخص شد که در مورد SN2021YFJ چیزی بسیار افراطی و خشن وجود دارد.
شولز توضیح داد: “این ستاره بخش بزرگتر از مطالبی را که در طول زندگی خود تولید می کند از دست داده است.” “بنابراین ، ما فقط می توانیم مواد تشکیل شده در طی ماه ها درست قبل از انفجار آن را ببینیم. اتفاق بسیار خشن باید رخ دهد تا باعث شود.”
آنچه باعث شد این ابرنواختر خاص خشونت آمیز باشد ، هنوز هم تا حدودی مرموز است ، با چندین سناریوی ممکن ، از جمله فوران عظیم قبل از ابرنواختر ، بادهای ستاره ای غیرمعمول قوی یا حتی یک ستاره همراه که بیرونی را از این ستاره در حال مرگ قبل از مرگ انفجاری خود دور می کند.
با این حال ، این تیم معتقد است که محتمل ترین توضیحات بسیاری از قسمت های به اصطلاح “بی ثباتی زوجین” است که در طی آن سنتز هسته ای مشتعل می شود و باعث ایجاد طغیان قدرتمند انرژی می شود که پوسته های بیرونی ستاره را باد می کند. این نزدیک به ستاره عظیم است ، که به طور موثری قبل از مرگ وی به عنوان یک ابرنواختر پاره شده است. تولید گازهای گلخانه ای روشن که به SN2021YFJ اجازه داده شده توسط ZTF را ممکن می کند توسط یک ماده ریخته شده ایجاد شود ، صید و در پوسته های قبلاً دور ریخته شده پرتاب شود.
میلر در پایان گفت: “در حالی که ما یک تئوری در مورد چگونگی ایجاد طبیعت این انفجار خاص داریم.” “من زندگی خود را که درست است شرط نمی بندم ، زیرا ما هنوز فقط یک مثال باز داریم.
“این ستاره واقعاً بر لزوم آشکار کردن بیشتر از این ابرنواخترهای نادر تأکید می کند تا ماهیت آنها و نحوه شکل گیری آنها را بهتر بشناسد.”


