ازدحام عظیم کهکشان های پنهان می توانند مخفیانه در جهان با یک براق نرم غسل کنند

جمعیت پنهانی از کهکشانهای پنهان ، که بر اساس کار کارآگاه دقیق در برخی از منحصر به فرد ترین داده های ناشی از رصدخانه فضایی هرشل ، جهان را در درخشش نرم نور مادون قرمز دور می کند.
او کهکشان هااگر واقعی باشند ، لزوماً تعجب آور نیستند. فضا در تمام طول موج پر از نور است-به نظر می رسد مؤلفه مادون قرمز کوتاه قوی تر از آن است که توسط همه کهکشانهایی که می توانیم در نور مرئی ببینیم در نظر گرفته شود. به عبارت دیگر ، باید چیز دیگری وجود داشته باشد جهان تولید درخشش شما
نور مادون قرمز دور همراه با طول موج طولانی تر از آنچه حتی تلسکوپ فضایی جیمز وب مشاهده می شود ، توسط پودر فضایی ، که نور ستاره را جذب کرده است ، ساطع می شود. پودر فضایی توسط چرخه تولید می شود ستاره تولد و مرگ. گرد و غبار در اطراف ستاره های تازه شکل گرفته متراکم شده است – این همان چیزی است که از آن سیارات مانند زمین ساخته می شوند ، از این گذشته – و سپس هنگام مرگ ستاره ها در مقادیر عظیمی تولید می شوند. هرچه شکل گیری ستاره با شدت بیشتری ، چرخه تولد ستاره و مرگ سریعتر باشد. و هرچه چرخه سریعتر باشد ، گرد و غبار بیشتری به دست می آید. در پایان ، گرد و غبار کافی می تواند برای مخفی کردن به معنای واقعی کلمه ستاره ها در کهکشان تولید شود.
این باعث می شود اخترشناسان تعجب کنند که آیا کهکشانهای بی شماری در کهکشان های گرد و غبار پیچیده شده اند که بی سر و صدا در پس زمینه مادون قرمز از راه دور فضا نقش دارند.
مشکل این است که هیچ کس آنها را ندیده است – احتمالاً تاکنون.
کریس پیرسون ، ستاره شناس در آزمایشگاه رادرفورد در انگلستان ، در Space.com. ” “ما همیشه می دانستیم که برای به پایان رساندن پازل به چیزی احتیاج داریم ، اما واقعاً نمی دانستیم که این قطعات گمشده چه شکل یا شکل داده اند.”
پیرسون تیمی را اجرا می کند که از داده های بایگانی از رصدخانه فضایی هرشل برای جستجوی این قطعات مفقود شده استفاده می کند. هرشل ، که توانست در امواج طولانی از نور مادون قرمز دور ، به جهان نگاه کند ، تنها در سال 2013 مأموریت خود را به پایان رساند. با این حال ، به عنوان عضو تیم اصلی هرشل ، پیرسون از برخی مشاهدات که در دسترس اخترشناسان معمولی نبود ، می دانست.
یکی از ابزارهای اصلی هرشل ، Spire ، تصاویر طیفی و فوتومتریک بود. برای اطمینان از اینکه اسپیر به درستی کالیبره شده است ، آن را به یک پچ بی ثمر در آسمان تنها 3.5 درجه از قطب گرفتگی شمالی یک یا دو بار در ماه هدایت می کند.
“وقتی به همان منطقه از آسمان نگاه می کنیم ، همیشه انتظار داشتیم که تقریباً به همان نتیجه برسیم و اگر این کار را نکردیم ، اگر با گذشت زمان یک رانش منظم را دیدیم و هر اتفاقی که هر ماه رخ می دهد ، نشانگر تغییر در ویژگی های جاسوس است و ما باید یک اصلاح کالیبراسیون ایجاد کنیم.”
اسپیر 141 بار این “میدان تاریک” را به تصویر کشید ، اما از آنجا که فقط توسط تیم ابزارهای خود تجهیزات مورد استفاده قرار می گرفت ، تصاویر میدان تاریک به جامعه نجوم مشترک منتشر نشده است.
با این حال ، تیم پیرسون فهمید که تصاویر برای بیش از کالیبراسیون جاسوسی ساده می توانند مفید باشند. آنها 141 تصویر Astromigger ترتیب دادند تا تصاویر را در بالای یکدیگر اضافه و ادغام کنند ، که به شدت نسبت سیگنال / سر و صدا را افزایش می دهد و برخی از داده های ناسا را پرتاب می کند تلسکوپ فضایی اسپیتزر برای ایجاد عمیق ترین منظره های مادون قرمز دور از فضا که تاکنون ساخته شده است.
ساعت
در این “میدان تاریک” آنها 1848 منابع انتشار مادون قرمز از راه دور را شناسایی کردند. اکنون مشکل مشاهدات در طول موج های طولانی یک وضوح است: شما فقط تصاویر تیز مانند خود دریافت نمی کنید تذهیب کردن یا تلسکوپ های فضایی جیمز وب.
اگرچه آینه هرشل از هابل بیشتر بود ، با قطر 3.5 متر (11.5 فوت) ، به هرشل ، 1848 منابع مادون قرمز دور از دسترس مانند نقاط آمورف است.
بنابراین ، باید یک تحلیل آماری دقیق انجام شود تا بفهمد این نقاط در واقع چیست و آیا آنها با توزیع های معمولی کهکشان مطابقت دارند یا خیر. نتیجه گیری این است که آنها کهکشان های ستاره ای و گرد و غبار هستند ، در مسافت های مختلفی از ما. پیدا کردن آنها دشوار است زیرا ضعیف هستند ، احتمالاً نشان می دهد که اینها کهکشانهای بزرگی نیستند ، اما اخیراً کهکشانهای کمتری کوتوله هستند که در معرض اولین طغیان شدید تشکیل ستاره قرار دارند.
اگر شخصی یافته ها را در سراسر آسمان برون یابی کند ، نتیجه آن کهکشانهای ستاره ای بسیار کوچک ، گرد و غبار ، است که به طور جمعی به بخش قابل توجهی از پس زمینه مادون قرمز دور و بودجه کلی انرژی جهان کمک می کند.
با این حال ، برای اولین بار لازم نیست که برخی از این کهکشان ها دیده شوند. به عنوان مثال آنها ممکن است در تصاویر عمیق ساخته شده توسط Hubble یا JWST ظاهر شوند. پیرسون گفت: “اما این باعث می شود ارتباط بین آنچه می بینید با یک طول موج و آنچه در طول موج دیگر مشاهده می کنید ، این مشکل است و دوباره به وضوح کاهش می یابد.” به عنوان مثال ، یک تصویر نوری ساخته شده توسط هابل ممکن است خوشه ای از کهکشانهای فردی را نشان دهد ، اما در تصویر هرشل آنها فقط به عنوان یک نقطه از نور مادون قرمز ظاهر می شوند. پیرسون گفت: “شما نمی دانید چه تعداد از آن کهکشانهایی که در طول موج نوری مشاهده می کنید ، آنها در واقع به درخشش این نقطه نیز کمک می کنند.”
برای پر کردن شکاف ها و تأیید اینکه این جمعیت کهکشان های پنهان واقعی است ، داده های بیشتری لازم است. با این حال ، این داده ها لازم نیست از هرشل به دست بیایند: “ما فشار داده ایم که هرشل می تواند با آن حد مناسب را انجام دهد.”
دو گزینه دیگر در سمت روشن وجود دارد.
یکی از امکانات انجام مشاهدات در طول موج های رادیویی Submillimeter از موج است که نوار موج بعدی از مادون قرمز دور است. اگرچه قطب گرفتگی شمالی از آن قابل مشاهده نیست آرایه بزرگ میلی متر/زیر آب آتاکاما (ALMA) در شیلی ، تیم پیرسون مدتی برای نظارت بر Massif Submilimeter (SMA) در هاوایی دارد که می تواند میدان تاریک را ببیند. فراتر از این ، پیرسون عضو یک کنسرسیوم در پشت مأموریت پیشنهادی ناسا به نام Prima ، کاوشگر طولانی مدت استروفیزیک مادون قرمز است. Prima به آخرین لیست کوتاه برای مأموریت بعدی کاوشگر ناسا رسیده است ، که در برابر مأموریت دیگری ، ماهواره پیشرفته X -ray برای تصاویر (OS) رقابت می کند. انتخاب نهایی در سال 2026 برگزار می شود.
اگر پریما به جلو حرکت کند ، آینه تلسکوپ وی در واقع بسیار کمتر از هرشل فقط 1.8 متر (6 فوت) خواهد بود. پیرسون گفت: “بنابراین از نظر عکس گرفتن ، این به ما کمک نمی کند زیرا آنها هنوز تار می شوند.”
آنچه Prima تخصص خواهد داشت ، طیف سنجی است و نور مادون قرمز را به طول موجهای فردی تخریب می کند تا در مورد مواد تشکیل دهنده این کهکشان ها ، چقدر تشکیل ستاره و تا چه حد آنها اطلاعات بیشتری کسب کنند.
همانطور که پیرسون گفت ، “اگر Prima حرکت کند ، حل این مسئله کاملاً مؤثر خواهد بود.”
دو سند توصیف نتایج ، یکی با پیرسون به عنوان نویسنده اصلی و دیگر با هدایت توماس لاک توسط انستیتوی فناوری ماساچوست ، آنها در تاریخ 9 آوریل در مجله ماهانه مجموعه مقالات انجمن نجوم سلطنتی منتشر شدند.




