ترال دریایی می تواند کربن قفل شده را آزاد کند


CLIMATEWIRE | کشیدن تورهای غول پیکر در امتداد بستر دریا برای صید ماهی – روشی که به عنوان ترال کف شناخته می شود – مدت هاست که توسط دوستداران محیط زیست به عنوان مخرب برای اکوسیستم های زیر آب مورد انتقاد قرار گرفته است.
اکنون تحقیقات نشان می دهد که برای آب و هوا نیز مضر است.
مطالعه ای که روز پنجشنبه در مجله منتشر شد مرزها در علوم دریایی دریافتند که صید ترال کف می تواند سالانه 370 میلیون تن دی اکسید کربن را در جو آزاد کند. این معادل نیمی از انتشار سالانه توسط کل صنعت حمل و نقل بین المللی است. بر اساس برآوردهای آژانس بین المللی انرژی.
این کربن از مواد آلی مدفون شده در کف اقیانوس به دام افتاده است. در غیاب مزاحمت انسان، این رسوبات می توانند هزاران سال در جای خود قفل شوند. اما کشتی ترال آنها را تحریک می کند و کربن ذخیره شده را دوباره به ستون آب آزاد می کند.
مقداری از این مواد دوباره به کف دریا میافتد و دوباره فشرده میشود. اما بخشی از آن در نهایت به عنوان دی اکسید کربن – یک گاز گلخانه ای قدرتمند – به سطح راه می یابد و در هوا پخش می شود.
حدود 55 تا 60 درصد CO2 این مطالعه نشان داد که توسط ترال در ستون آب آزاد می شود و در نهایت به جو می گریزد. و معمولاً این کار را در عرض هفت تا نه سال انجام می دهد، به این معنی که اثرات صید ترال در مدت کوتاهی رخ می دهد.
نویسندگان این مطالعه می گویند که این مطالعه منبعی را که اغلب نادیده گرفته می شود از انتشارات گرمایش آب و هوا را برجسته می کند. و آنها فرض می کنند که تنظیم کننده ها قدرت مقابله سریع با آن را دارند.
اگر سیاستمداران «راهبرد حکومتی متفاوتی برای کجا و چگونه ایجاد میکردند [fishermen] تراول، تراول، تأثیر آب و هوای این سیاست تقریباً فوری خواهد بود.”
اما یافته ها ممکن است متناقض باشند. برخی از دانشمندان بر این باورند که این مقاله میزان انتشار گازهای گلخانه ای مرتبط با صید ترال را بیش از حد برآورد کرده است.
یان گرت هیدینک، دانشمند علوم اقیانوسی در دانشگاه بانگور در بریتانیا که در مطالعه جدید شرکت نداشت، در ایمیلی به E&E News گفت: «من نسبت به تخمین های آنها بسیار بدبین هستم.
این مقاله ممکن است مقدار کل CO را بیش از حد تخمین زده باشد2 او فرض کرد که با ترال در ستون آب بسیج می شود، به این معنی که مقدار CO2 ورودی اتمسفر با چندین مرتبه بزرگی بیش از حد برآورد می شود.
این بحث در چند سال گذشته بالا گرفته است.
سند جدید مبتنی بر آن است مطالعه قبلیمنتشر شده در سال 2021، که مزایای مرتبط با مناطق حفاظت شده دریایی را بررسی می کند. این گزارش توسط انریکه سالا، یک آکادمیک سابق که بعداً برنامه دریاهای بکر انجمن نشنال جئوگرافیک را راهاندازی کرد، رهبری شد که برای حفاظت از اقیانوسهای جهان کار میکند. سالا و بسیاری از نویسندگان مقاله اصلی، از جمله اتوود، نیز بر روی این مطالعه جدید کار کردند که تا حدی توسط دریاهای بکر تامین شده است.
مطالعه سال 2021 نشان می دهد که محدودیت های ماهیگیری و سایر فعالیت های انسانی می تواند از تنوع زیستی محافظت کند، ماهیگیری را تقویت کند و از مخازن کربن دریایی محافظت کند. مقاله 2021 همچنین تخمین می زند که صید ترال می تواند بیش از یک میلیارد تن دی اکسید کربن آزاد کند2 هر سال در ستون آب
این فقط یک برآورد اولیه بود و بررسی نشد که چه مقدار از این CO2 در واقع به جو نشت می کند. با این حال، این مقاله الهام بخش سرفصل های زیادی بود که تأثیر آب و هوای ترال را با سایر صنایع کربن فشرده مانند هوانوردی مقایسه می کرد.
در کانون توجه، او همچنین انتقاد هیدینک و سایر محققان را به خود جلب کرد که تخمینهای او اغراقآمیز بودند.
در سال 2023، هیدینک و دانشمندان دیگر گزارشی منتشر کرد با این استدلال که مطالعه سال 2021 مقدار CO را بیش از حد نشان می دهد2 با ترال در آب رها می شود. همانطور که رسوبات در کف اقیانوس تجزیه می شوند، میکروب ها و دیگر موجودات دریایی از آنها تغذیه می کنند و آنها را به CO تبدیل می کنند.2. اما مطالعه 2021 بیش از حد برآورد می کند که چه مقدار از کربن به دام افتاده در واقع به CO تبدیل می شود2هیدینک و همکارانش گفتند.
به نوبه خود، اتوود و نویسندگان همکارش یک پاسخ ارسال کنید با این استدلال که انتقاد هیدینک مبتنی بر فرضیات نادرست در مورد رسوبات اقیانوسی است که در اثر صید ترال و سرعت تبدیل آنها به CO2.
نویسندگان در بیانیه اخیر خود گفتند: “پاسخ ما فرضیات آنها را رد می کند، که معتقدیم نادرست است و پشتیبانی کمی ندارد.”
اتوود گفت که سند جدید نتایج سال 2021 را یک گام به جلو می برد. سهم CO را تخمین می زند2 که علاوه بر کل مقدار تولید شده از اقیانوس به جو می ریزد.
این مطالعه نشان داد که این نسبت نسبت به مقدار کل CO تغییری نکرده است2 در آب. مهم نیست چقدر CO2 در اطراف شناور است، 55 تا 60 درصد آن همیشه در هوا ختم می شود. این بدان معنی است که اگر مطالعات آینده به کاهش مقدار مطلق CO ادامه دهند2 آتوود گفت، آنها هنوز می توانند روی دقیق بودن این نسبت حساب کنند.
اتوود افزود: این اولین مطالعه در نوع خود است که چنین تخمینی را ارائه می دهد.
او گفت: “در واقع، این فقط به سیاستگذاران کمک می کند تا اطلاعات کافی برای تصمیم گیری های خوب داشته باشند.”
تجدید چاپ شده از اخبار E&E با اجازه از POLITICO، LLC. حق چاپ 2023. اخبار E&E اخبار ضروری را برای متخصصان انرژی و محیط زیست ارائه می دهد.




