سلامتی و سلول های زامبی در پیری


با افزایش سن، سلول ها می توانند پیری را تجربه کنند، شرایطی که در آن رشد آنها متوقف می شود اما به آزادسازی مولکول های التهابی و تخریب بافت ادامه می دهند. هنگامی که یک فرد جوان است، سیستم ایمنی واکنش نشان می دهد و سلول های پیری را که اغلب سلول های زامبی نامیده می شوند، از بین می برد. با این حال، سلولهای زامبی باقی میمانند و به انواع مشکلات و بیماریهای مرتبط با سن کمک میکنند. محققان کلینیک مایو در دو مطالعه، بیولوژی سلول های پیری را روشن کردند.
که در مطالعه محققان کلینیک مایو که در Aging Cell منتشر شد، سلول های زامبی را برای توضیح پیری در سطح سلولی تجزیه و تحلیل کردند.

ما می دانیم که افراد با سرعت های متفاوتی پیر می شوند و سن تقویمی افراد همیشه با سن بیولوژیکی آنها مطابقت ندارد. جنیفر سنت ساور، دکتری، نویسنده اصلی این مطالعه و مدیر علمی برنامه دانش پژوهان علوم بهداشت جمعیت در مرکز کلینیک رابرت دی و پاتریشیا ای. کرن مایو برای علوم ارائه مراقبت های بهداشتی. ما کشف کردیم که گروهی از پروتئین های مختلف ترشح شده توسط سلول های زامبی می توانند به عنوان نشانگرهای زیستی پیری عمل کنند و می توانند پیامدهای سلامتی را در افراد مسن پیش بینی کنند. ما همچنین دریافتیم که اندازه گیری این نشانگرهای زیستی در خون می تواند به پیش بینی مرگ و میر فراتر از ترکیب سن تقویمی، جنسیت یا وجود یک بیماری مزمن کمک کند.
این مطالعه شامل 1923 بزرگسال 65 ساله و بالاتر با یک بیماری یا بدون بیماری بود. این گروه شامل 1066 زن و 857 مرد بود که 68 درصد از شرکت کنندگان در مطالعه هیچ بیماری مزمن و 32 درصد یک بیماری نداشتند.

میگوید: «آنچه در مورد این مطالعه بسیار منحصربهفرد است این است که حتی در غیاب بیماری، نشانگرهای زیستی به شدت پیامدهای سلامت ضعیف در آینده را پیشبینی میکنند». ناتان لوبراسور، Ph.D.مدیر رابرت و آرلین کوگود مرکز پیری و نویسنده ارشد مطالعه. دکتر لبراسور فرآیندهای بیولوژیکی را که باعث پیری می شود مطالعه می کند.
محققان خاطرنشان کردند که شایع ترین شرایط مزمن در این گروه، آرتریت، کلسترول بالا و سابقه سرطان بود.
محققان دریافتند که سطوح بالاتر نشانگرهای زیستی خاص پیری، مانند GDF15، VEGFA، PARC و MMP2، با افزایش خطر مرگ مرتبط است. برخی از این بیومارکرها با ایجاد بیماری های مزمن مرتبط هستند. به عنوان مثال، تحقیقات نشان می دهد که افراد مبتلا به بیماری قلبی و انواع خاصی از سرطان دارای سطوح بالاتری از GDF15 و VEGFA هستند. مطالعات در حال انجام در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه عوامل سبک زندگی، از جمله رژیم غذایی، فعالیت بدنی و داروهایی که به نظر میرسد به پاکسازی سلولهای پیر کمک میکنند، بر سطوح گردشی نشانگرهای زیستی تأثیر میگذارند.
دکتر LeBrasseur استفاده از این نشانگرهای زیستی را به عنوان ابزار عمل بالینی برای یافتن افراد در معرض خطر برای چالشهای سلامتی در نظر میگیرد. علاوه بر این، تحقیقات می تواند از شناسایی افرادی که ممکن است بیشترین پاسخ را به روش های نوظهور برای هدف قرار دادن سلول های پیر و ارزیابی پاسخ آنها به درمان داشته باشند، سود ببرد.
دکتر سنت ساور بر نیاز به گنجاندن تنوع بیشتر در مطالعات آتی تاکید میکند و اطمینان حاصل میکند که جمعیتهای متنوع در تحقیقات فعلی پیری گنجانده شدهاند.
دکتر سنت ساور می گوید: «ما تفاوت هایی را در سطوح این نشانگرهای زیستی بین مردان و زنان مشاهده کردیم و همچنین می دانیم که نژاد و قومیت بر بسیاری از فرآیندهای بیولوژیکی تأثیر می گذارد. برای مطالعات آینده، ما باید این عوامل را در تحقیقات پیری در نظر بگیریم.
کشف یک پدیده ناشناخته در سلول های زامبی

محقق کلینیک مایو ژائو پاسوس، دکتری.او که زیستشناسی پیری را نیز مطالعه میکند، هدف اصلی خود را تلاش برای بهبود سرزندگی و طول عمر سلامت – مدت زمانی که فرد بدون عوارض بیماری و ناتوانی زندگی میکند – در بزرگسالان مسنتر میداند.
در مطالعه جدیدی که در طبیعتاو به همراه محقق پسادکتری، استلا ویکتورلی، دکترا، و یک تیم بزرگ بین رشته ای از همکاران، یک پدیده ناشناخته قبلی را که در سلول های زامبی رخ می دهد، کشف کردند.
میتوکندری ها، نیروگاه های کوچک سلول، مسئول تولید انرژی هستند، اما زمانی که سلول آسیب زیادی می بیند، نقش حیاتی ایفا می کند. آنها می توانند یک مکانیسم خود تخریبی به نام آپوپتوز را آغاز کنند که منجر به مرگ سلولی می شود. سلولهای پیری که نمیمیرند به آپوپتوز مقاوم هستند. این دو فرآیند، آپوپتوز و پیری، اغلب به عنوان سرنوشت سلولی مخالف در نظر گرفته می شوند.
با این حال، دکتر پاسوس، دکتر ویکتورلی و تیم به طور غیرمنتظره ای گروه کوچکی از میتوکندری های “سرکش” را مشاهده کردند که سعی در آغاز آپوپتوز در سلول های پیر کردند. وقتی این میتوکندری ها انجام می دهند، DNA خود را به سیتوزول سلول، «سوپ» درون سلول آزاد می کنند. میتوکندریها زمانی باکتریهای مستقل بودند، بنابراین سلول DNA میتوکندری را به عنوان خارجی درک میکند و باعث التهاب میشود که میتواند به بافتها آسیب برساند و منجر به بیماری شود.
محققان همچنین دریافتند که اگر این فرآیند را در موشهای برابر با سن یک فرد 70 ساله مسدود کنند، میتوانند التهاب بافت را کاهش دهند و سلامت آنها را به میزان قابل توجهی بهبود بخشند، از جمله بهبود قدرت، تعادل و ساختار استخوانی.

این دانش جدید در مورد عملکرد درونی سلولهای پیر ممکن است دری را به روی انواع جدیدی از درمانها، فراتر از senolytics که سلولهای پیر را از بین میبرند، برای بهبود سلامت انسان باز کند.
«التهاب یکی از اصلیترین راههایی است که فکر میکنیم سلولهای پیر باعث ایجاد اثرات مضر در بیماریهای مرتبط با پیری میشوند. بنابراین، یافتن راهی برای هدف قرار دادن مسیری که التهاب را کاهش می دهد، هیجان انگیز است.» دکتر ویکتورلی توضیح می دهد.
تصویر بزرگ را ترسیم کنید
دکتر پاسوس و همکارانش، با همکاری محققان آمریکایی، بخشی از یک پروژه جاه طلبانه برای نقشه برداری از سلول های پیر در بافت های مختلف هستند. این پروژه شبکه پیری سلولی نام دارد (SenNet) و توسط صندوق عمومی مؤسسه ملی بهداشت تأمین می شود. هدف اصلی آن گردآوری اطلسی جامع از سلول های پیر در بدن انسان در طول زندگی است. دکتر پاسوس اخیراً تلاشی را رهبری کرد که در پیری طبیعت برای برجسته کردن فناوری ها و چالش های نوظهور در نقشه برداری فضایی پیری سلولی.
دکتر پاسوس میگوید: «با هدف قرار دادن این مکانیسمهای اساسی که فرآیند پیری را هدایت میکنند، به جای مبارزه با هر بیماری به صورت جداگانه، ما این پتانسیل را داریم که نه تنها با یک بیماری پیری، بلکه با همه آنها مبارزه کنیم».
کلینیک مایورابرت دی و پاتریشیا ای. کرن مرکز علوم ارائه مراقبت های بهداشتیاز سلول پیری حمایت کنید مطالعهو کلینیک مایورابرت و آرلین کوگود مرکز پیریحمایت از طبیعت مطالعه. برای فهرست کامل افشاها، نویسندگان، و بودجه تحقیق، لطفاً به مطالعات مراجعه کنید.
این داستان برای اولین بار در تاریخ منتشر شد تیغه اکتشاف.




