سیگنال های رادیویی از سحابی شکارچی داده های جدیدی را در مورد اجرام عجیب آسمانی نشان می دهد

سال گذشته، اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) موفق به کشف شگفتانگیز برخی اجرام با جرم سیارهای شناور آزاد در سحابی شکارچی شدند که ایدههای آنها در مورد شکلگیری سیارات و ستارگان را به چالش کشید. و اکنون، تحقیقات جدید راز پیرامون این به اصطلاح دوتایی های جرم مشتری یا JuMBO را عمیق تر کرده است.
JuMBO ها ستاره نیستند، اما در واقع سیاره هم نیستند. مارک مک کورین، مشاور ارشد علمی در آژانس فضایی اروپا (ESA) و همکارانش در ابتدا این اجرام را در سحابی جبار. این سحابی یک منطقه تولد ستارهمسیه 45 نیز شناخته می شود و در فاصله 1350 سال نوری از زمین قرار دارد.
بر اساس این مشاهدات، تیمی از محققان از داده های جمع آوری شده توسط آرایه بسیار بزرگ کارل جی. جانسکی (VLA) در رصدخانه ملی نجوم رادیویی بنیاد ملی علوم ایالات متحده برای مطالعه سیگنال های رادیویی که از برخی از این JuMBO ها می آیند، استفاده کردند. با این حال، علیرغم اینکه مککاگرین و همکارانش 40 جفت JuMBO را کشف کردند، تنها یک جفت از این اجسام عجیب برای انتشار امواج رادیویی مشاهده شد.
“اکنون گزارش دادن JuMBO با ستاره و مدل های تشکیل سیارهلوئیس اف رودریگز، یکی از اعضای تیم و استاد دانشگاه ملی خودمختار مکزیک، به Space.com گفت و اکنون ما این گسیل رادیویی قوی را داریم، و مشخص نیست چه چیزی آن را تولید می کند.
سیگنال رادیویی از هر دو بخش “JuMBO 24” مشاهده شد. به نظر می رسد هر دو جزء حدود 11 برابر جرم دارند سیاره مشتریآنها را به بزرگترین در نوع خود تبدیل می کند JWSTجرم بقیه بین 3 تا 8 برابر بزرگترین سیاره منظومه شمسی است.
متصل: تعجب! سیارات فراخورشیدی بچه ممکن است شبیه آب نبات اسمارتیز باشند تا کره
سیگنال به طور قابل توجهی قوی تر از سیگنال های رادیویی مرتبط با اشیاء شبیه JuMBO بود، به عنوان مثال کوتوله های قهوه ای. کوتولههای قهوهای اجسامی هستند که مانند ستارهها به دنیا میآیند، اما نمیتوانند جرم کافی برای شروع همجوشی هیدروژن با هلیوم در هستههای خود جمع کنند، همانطور که ستاره استاندارد شما انجام میدهد. این شروع ناموفق روندی که ستاره ای را در او تعریف می کند زندگی سکانس اصلی کوتوله های قهوه ای با جرمی بین 13 تا 75 برابر مشتری را به وجود آورده است که نام مستعار “ستاره های شکست خورده” را به خود اختصاص داده است.
رودریگز گفت: “در ستاره های معمولی و کوتوله های قهوه ای، مکانیسم هایی وجود دارد که گسیل رادیویی را توضیح می دهد. برای JuMBO، ما مکانیزمی برای توضیح این انتشار رادیویی بسیار قوی نداریم.”

بدون ستاره، بدون سیاره
JuMBO ها اجسام داغ، گازی و نسبتاً کوچکی هستند که به صورت جفت وجود دارند، ترکیبی که با مشاهدات رایج در تناقض است. دو ستاره. دانشمندان معمولاً بیشترین اعتقاد را دارند ستاره های عظیم زندگی را در جفت های باینری ترجیح می دهند. هرچه جسم ستاره ای کوچکتر باشد، احتمال کمتری برای یافتن آن در یک مشارکت دوتایی وجود دارد.
ستارههای دوتایی زمانی متولد میشوند که تکههای بسیار متراکم در دیسکی از ذرات گاز و غبار فرو میروند و جرم جمع میشوند و ستارههای دوقلو را تشکیل میدهند. حدود 75 درصد از ستارگان پرجرم در منظومه های دوتایی وجود دارند که این درصد برای ستارگانی به اندازه خورشید به 50 درصد و برای کوچکترین ستاره ها به 25 درصد کاهش می یابد. شانس یافتن کوتوله های قهوه ای در باینری ها است نزدیک به صفر. این بدان معنی است که JuMBOهایی که زیر حد جرم کوتوله قهوه ای هستند، اگر واقعاً به عنوان ستاره تشکیل شده باشند، نباید در سیستم های دوتایی وجود داشته باشند.
اما اگر JuMBOها بهعنوان ستاره تشکیل شوند، تعداد زیادی از آنها که در جبار یافت میشوند نشان میدهد که بسامد دوتایی اجرام ستارهای به دلایلی در جرمهایی کمتر از کوتولههای قهوهای «پرش» میکند. این چیزی است که هنوز نمی توان آن را در مدل های تشکیل ستاره به حساب آورد.

بنابراین، اگر این اجرام جرم سیارهای نتوانند بر اساس مدلهای شکلگیری ستارگان فعلی شکل بگیرند، مطمئناً به عنوان سیاره متولد میشوند؟ خوب، شاید، اما اگر جفتهای JuMBO بهعنوان سیارههایی که از مواد باقیمانده در همان دیسکهای گاز و غباری که ستارههای مادرشان را به دنیا آوردهاند، به وجود آمده باشند، به همان اندازه سخت است.
برخی از سیارات در نتیجه تأثیرات گرانشی داخلی یا خارجی، مانند برخورد با منظومه های ستاره ای دیگر، از ستاره میزبان خود به بیرون پرتاب شده اند. از آنجا این دنیاها تبدیل می شوندسیارات سرکشو بدون ستاره والد در فضا سرگردان شوید، درست همانطور که JuMBOها در جبار به نظر یتیم هستند. با این حال، روند ایجاد این سیارات یتیم به قدری آشفته است که باید تمام جفتهای سیارهای که از نظر گرانشی محدود شدهاند را از هم جدا کند.
مکانیسم پرتاب نمی تواند توضیح دهد که چرا سیارات مشتری مانند با هم پرتاب می شوند. این بدان معناست که مسیر تکامل سیارهای میتواند چگونگی پیدایش JuMBO را توضیح دهد، اما نه اینکه چرا آنها هنوز شرکای دوتایی خود را دارند. حتی اگر چنین اتفاقی در برخی موارد رخ دهد، تنها یک یا دو جفت JuMBO در Orion وجود ندارد. 42 وجود دارد.
این JuMBOها احتمالاً نتیجه یک رویداد اخراج واحد نیستند.
توضیح JuMBOها در Orion با توجه به این واقعیت که برخی از باینریهایی که در آنها قرار دارند دارای فواصل بسیار گستردهای هستند، حتی دشوارتر میشوند. حتی به نظر می رسد که چند JuMBO با فاصله ای تا 300 برابر فاصله زمین و خورشید از یکدیگر جدا شده اند. برخی دیگر به اندازه عرض کل منظومه شمسی از هم فاصله دارند، به این معنی که از نظر گرانشی بسیار ضعیف هستند.
سیگنال های رادیویی JuMBO24 نشان دهنده حیات نیستند
رودریگز و همکارانش با اوریون آشنا بودند، زیرا قبلاً این سحابی را با VLA مطالعه کرده بودند. بنابراین هنگامی که JuMBOS در داده های مادون قرمز JWST نشان داده شد، تصمیم گرفتند با مشاهده داده های آرشیو شده پیگیری کنند. مشاهدات امواج رادیویی برای جستجوی آنالوگ امواج رادیویی این تشخیص ها.
رودریگز گفت: “ما گفتیم، بیایید برویم و ببینیم آیا یکی از JuMBO ها قبلا شناسایی شده است یا خیر.” ما گسیل رادیویی را از عظیمترین باینری JuMBO شناسایی کردهایم، اما مشخص نیست که چرا بقیه در امواج رادیویی شناسایی نشدهاند.
او توضیح داد که تیم فکر میکند دیگر JuMBOها نیز ممکن است امواج رادیویی ساطع کنند، زیرا اجزای آنها کوچکتر از دو جرم 11 مشتری در سیستم دوتایی JuMBO 24 هستند.

رودریگز گفت: «ما از VLA زمان میخواهیم تا تصاویر عمیقتری تولید کنیم، به این امید که شاید چند عکس دیگر پیدا کنیم، و این به ما امکان میدهد تا فرآیند ایجاد امواج رادیویی از JuMBO را بهتر درک کنیم.»
این مشاهدات عمیقتر همچنین میتواند سرعت JuMBO را در سراسر آسمان نسبت به سحابی شکارچی آشکار کند. رودریگز توضیح داد که اگر JuMBOها سریع حرکت می کنند، این نشان می دهد که آنها به صورت سیاراتی در اطراف ستارگان شکل گرفته اند و از آن منظومه ها خارج شده اند. از سوی دیگر، او اشاره کرد که اگر این اجرام کنجکاو آسمانی تقریباً نسبت به جبار ساکن باشند، به این معنی است که آنها توسط ابرهای عظیم گاز و غبار در حال فروپاشی مانند ستاره ها ایجاد شده اند.
هر دو توضیح باعث می شود تا در مورد چگونگی شکل گیری و تکامل ستارگان و سیارات در منظومه های مربوطه خود تجدید نظر کنیم.
سیگنال های رادیویی نیز می توانند نشان دهنده این موضوع باشند زندگی هوشمند روی زمین، اما رودریگز به سرعت این گمانه زنی را که در مورد JuMBO 24 وجود دارد را رد کرد.
او میگوید: «در اجرام مشتریمانند بدون سطح جامد، زندگی انتظار نمیرود، و JuMBOها بسیار باحال خواهند بود زیرا هیچ ستارهای با آنها مرتبط نیست.» “اگر JuMBOها قمرهایی داشتند، میتوان حدس زد که حیات در یک اقیانوس زیرسطحی وجود داشته باشد، همانطور که پیشنهاد شد. اروپا، گانیمدو انسلادوس. با این حال، اجرام در جبار جوان هستند، تنها چند میلیون سال سن دارند [compared to our 4.6 billion-year-old solar system]به این معنی که احتمالاً زمان کافی برای ظهور حیات در این قمرها وجود نداشته است.»
رودریگز افزود که در صورت غیرمحتملی که این اجرام یا قمرهای اطرافشان می توانند حیات را پشتیبانی کنند، محققانی که در جومبو 24 برای موجودات فرازمینی شکار می کنند نیز باید توضیح دهند که چرا انتشارات رادیویی از هر دو مؤلفه این سیستم دوتایی عجیب و نه تنها یکی است. .
بنابراین، اگرچه JuMBOها ممکن است کشف نجومی دهه 2020 باشند و برای دانشمندانی که میخواهند شکلگیری ستارگان و سیارات را بهتر درک کنند، اهداف جذابی هستند، اما ممکن است برای دانشمندانی که امکان وجود حیات در خارج از منظومه شمسی را بررسی میکنند، اهداف عالی نباشند.
تحقیقات این تیم در ژانویه در ماه ژانویه منتشر شد نامه های مجله اخترفیزیک.


