مسافران یک روزه

این پست اولین بار در 31 دسامبر 2010 اما با تصویر اصلی متفاوت منتشر شد و از آن زمان تقریباً در هر شب سال نو منتشر شده است. در آن زمان، تصویر اصلی نمای نزدیک از تاج ستون مربوط به سال 2009 بود. این تصویر هنوز هم به عنوان بخشی از این مقاله، درست پایین تر، ظاهر می شود. در عوض، تصویر جدید بالای این پست، تصویری از من است که روی میله ایستاده ام و دستم روی تاج میله قرار گرفته است. پس از اینکه این عکس دوباره روی یک رول فیلم فراموش شده ظاهر شد، جایگزینی را انجام دادم. بله: “رول فیلم”. از این رو، در بالا، کنتراست بد بو، رنگ ناسازگار، جزئیات کلی و غیره وجود دارد. (همچنین، همانطور که مرسوم شده است، تاریخ های پست امسال را تغییر داده ام تا آن را به روز نگه دارم.)
تا زمانی که این پست را بخوانید، سال 2024 به قطب جنوب رسیده است. حتی اگر در لحظهای که به اینترنت میآید آن را میخوانید، در ساعت 7 صبح به وقت شرقی در 31 دسامبر 2023، سال نو یک ساعت دیگر خواهد بود. مگر اینکه، البته، شما وسواس زیادی به تجدید نشانک LWON خود از جزایر لاین (تعداد 8000)، شرقی ترین جزایر مرجانی جمهوری کیریباتی، یا جزایر چتم (مجموعه 730) در نیوزلند داشته باشید. فقط در سواحل جنوب شرقی در سرزمین اصلی، اما در منطقه زمانی خودش (و چقدر جالب است؟).
لازم نیست به قطب جنوب بروید تا درک کنید که تصورات ما از مکان و زمان چقدر دلخواه است، اما این کمک می کند. و پانزده سال پیش امروز (فردا؟ دیروز؟) به لطف کمک مالی بنیاد ملی علوم برای حمایت از تحقیقات در مورد یک کتابدر قطب
منظور من از “در قطب” فقط در نیست ایستگاه قطب جنوب آموندسن-اسکاتاتاقهای زندگی مدرن و نسبتاً مجلل برای حدود 200 دانشمند و کارمند پشتیبانی که در طول تابستان استرالیا از اکتبر تا فوریه در آنجا کار میکنند، و همچنین 50 نفری که این مکان را در بقیه ایام سال اداره میکنند.
و منظورم پاسگاههای مختلف در فاصلهای نیست که دانشمندان در نجوم، زمینشناسی، فیزیک ذرات، اقلیمشناسی و سایر زمینهها تحقیق میکنند.
و منظور من قطب جنوب تشریفاتی نیست، نسخه عکس راه راه آرایشگاه، که با پرچم های دوازده کشوری که معاهده 1961 را امضا کرده اند، نیم دایره شده است و این قاره را برای فعالیت های علمی کنار گذاشته اند.
منظور من این است که در قطب.
ایستگاه Amundsen-Scott 9300 فوت بالاتر از سطح دریا قرار دارد که 9000 فوت اول آن یخ است. این ورقه یخی هر سال حدود 10 متر رانده می شود و ایستگاه، پایگاه های تحقیقاتی و یک ستون را با خود می برد – یک محور فلزی که از یخ بیرون می زند. برخلاف قطب تشریفاتی در چند ده یارد، این قطب قطب جنوب جغرافیایی را مشخص می کند – یک انتهای محوری که زمین به دور آن می چرخد. هر روز سال نو، قطب از نقطه ای که یک سال قبل از آن قطب بود به نقطه ای که GPS می گوید قطب اکنون است حرکت می کند.
با این حال، در سال نو، زمانی که من آنجا بودم، این سنت با اضافه شدن جدیدی همراه شد. یکی از بنیاد ملی علوم به دو یا چند نفر از ما که برای تماشای مراسم از ایستگاه خارج شده بودیم، گفت: “صف کنید.” به صف شدیم و از نردبان شروع کردیم. یک نفر میله را برداشت و به نفر بعدی داد. آن شخص آن را به نفر بعدی منتقل کرد و سپس آن شخص آن را به نفر بعدی و غیره. همانطور که تیر از لاین سمت راست من پایین می آمد، به سمت چپ چرخیدم تا ببینم به زودی تیر را به چه کسی می دهم. هیچکس نبود. من آخر خط بودم. بهجای چکمههای پولی دیگر، در حفرهای در برف قرار گرفتم. من با شروع متوجه شدم که آن سوراخ قطب است.
جرأت دارم پا روی آن بگذارم؟ سپس من واقعاً، واقعاً خواهم بوددر قطب جنوب. اما پا گذاشتن روی سوراخی که کسی از قبل حفر کرده بود، هتک حرمت آمیز یا حداقل خطرناک به نظر می رسید. اگر برف داخل چاله بریزد و کل مراسم را خراب کند چه؟ از سوی دیگر، پا نرفتن به آن به نظر از دست دادن فرصت یک عمر بود. در یک لحظه یک میله در آن سوراخ وجود خواهد داشت و هیچ کس نمی تواند یک سال دیگر – واقعاً واقعاً – روی میله بایستد. یا به هر حال آگاهانه روی قطب بایستید، زیرا ورقه یخ رانده می شود و شما می توانید در کنار تیر بایستید، اما روی قطب بایستید. اما همین الان، در همین لحظه، قطب برهنه بود. و دقیقا.
به سمت راست من نگاه کن ستون شاید ده نفر بود. گذشتند، گذشتند، گذشتند.
به سمت چپ من نگاه کن سوراخ نصف دهانه بود. چکمهام تهدید میکرد که زندگی خودش را بگیرد. انگشتان پایم خم شد و شل شد و به نوک سفت و صاف چکمه فشار آورد. قوس من قوس می کرد، سپس شل می شد. اما در پایان، چکمه تکان نخورد.
من به جای آن این کار را کردم. خم شدم. به پایین نگاه کرد. او به سوراخ یا دو یا سه اینچ که قابل مشاهده بود نگاه کرد. اگر می توانستم بیشتر را ببینم، اگر می توانستم به پایین دیدن ادامه دهم، اگر دیدم می توانست زمین را سوراخ کند، در نهایت به قطب شمال، انتهای دیگر محوری که سیاره به دور آن می چرخد، خواهم رسید. به این فکر کردم که چگونه کیهان شناسان اغلب به این سوال که قبل از انفجار بزرگ چه اتفاقی افتاده است پاسخ می دهند: مثل این است که بپرسیم شمال قطب شمال چیست. یا به طور مشابه آنچه در جنوب قطب جنوب است.
از اینجا، از همان نقطه، جهان مانند جهان در حال انبساط به جایی جز شمال نرفت. به چه چیزی گسترش یافته است؟ – یکی دیگر از سوالات رایج در مورد انفجار بزرگ. پاسخ: جهان در حال انبساط نیست که در چیزی آی تی بلند شد فضا. آی تی بلند شد زمان. هر چه فضا بیشتر می شد زمان بیشتر می گذشت.
بلند شدم و برگشتم. قطبی رسیده بود. من آن را از پولی در سمت راستم پذیرفتم و سپس یک افسر NSF به سمت من آمد و دستکش هایش را دراز کرد. میله را به او دادم. چند دقیقه بعد از ساعت 13 آن را کاشت.
اما صبر کن چگونه این فضای ناکجاآباد – جایی که مناطق زمانی قبل از پر شدن از طول جغرافیایی تا خط استوا شروع میشوند، سپس دوباره نازک میشوند تا زمانی که در نقطهای که جایی به جز جنوب وجود ندارد ادغام شوند. این زمان؟ چرا زمان کاشت میله در ساعت 13:00 روز 1 ژانویه است و مثلاً 19:00 در 31 دسامبر نیست؟ چرا ایستگاه قطب جنوب، همراه با بخش سالم قطب جنوب، به وقت نیوزلند، که اولین منطقه زمانی در غرب خط تاریخ بینالمللی است، قرار دارد؟
چون در قرارداد چنین می گوید.
به هر حال، اتحادیه بین المللی مخابرات در نیمه شب همان سال یک دوم کبیسه اضافه کرد. اما بیایید آنجا نرویم.
* * *
اعتبار تصویر: ناشناخته (بالا)؛ نیک پاول، با حسن نیت از بنیاد ملی علوم (مرکز)؛ “رصد قطب”، قطب جنوبتوسط رولد آموندسن، جلد دوم (پایین).






