پرتوهای کیهانی ممکن است جستجوی حیات در مریخ را پیچیده کند

در مریخ، برخی از محتمل ترین مکان ها برای جستجوی آثار حیات باستانی نیز ممکن است کمترین احتمال را داشته باشند که این آثار را حفظ کنند.
این نتیجه یک مطالعه اخیر است که قرار گرفتن در معرض اجزای سازنده مهم زندگی به نام “لیپیدها” را شبیه سازی کرده است. پرتوهای کیهانی شکستن سطح مریخ و به طور خلاصه، به نظر می رسد که مواد کشف شده بسیار سریع تحت بمباران تشعشعات از بین می روند فضا – و حتی سریعتر زمانی که نمک با رسوب مخلوط شده باشد، همانطور که در بسیاری از مکانهایی که ما محتملترین زیستگاههای باستانی در نظر میگیریم چنین است. مریخ.
آنائیس روسل، اختر زیست شناس دانشگاه جورج تاون به Space.com گفت: «ما محیط هایی را انتخاب می کنیم که سرشار از نمک هستند، اما می توانند از نظر تشعشعات آسیب رسان باشند.
پاک کردن شواهد زندگی گذشته
این یک محدودیت بزرگ است که ما داریم اختر زیست شناسیراسل می گوید و هر چه بیشتر بدانیم، بهتر است.
کار راسل و همکارانش نشان میدهد که این دلیل خوبی برای نگرانی است – بهویژه در مکانهایی روی مریخ که به احتمال زیاد با سردتر و خشکتر شدن سیاره در حدود 4 میلیارد سال پیش، قابل سکونت باقی ماندند.
به طور خاص، محققان بر روی هوپان ها و استران ها، اشکال فسیلی مواد شیمیایی به نام هوپانول ها و استرول ها تمرکز کردند. هوپانول ها بخش های مهمی از غشای سلولی باکتری ها هستند، در حالی که استرول ها بخشی از غشای سلولی یوکاریوت ها هستند (ارگانیسم هایی که سلول های آنها هسته دارند؛ انسان نمونه ای است). در اینجا روی زمین، این دو لیپید نشان دهنده برخی از پایدارترین آثار شیمیایی حیات هستند. در شرایط مناسب، آنها می توانند میلیاردها سال در سنگ یا خاک زنده بمانند. علاوه بر این، سلول های زنده تنها منبع شناخته شده این مواد شیمیایی هستند، بنابراین اگر آنها رخ دهند، به احتمال زیاد شواهد روشنی از زندگی با شیمی مشابه زندگی روی زمین است.
با این حال، در اینجا روی زمین، بیشتر سنگها و خاکها به دلیل محافظت از اتمسفر و بهطور مداوم توسط پرتوهای کیهانی مورد اصابت قرار نمیگیرند. میدان مغناطیسی. در مریخ اینطور نیست. او این سپرها را حدود 4 میلیارد سال پیش از دست داد. بنابراین، وقتی راسل و همکارانش نمونههای لیپیدی او را با پرتوهای گاما بمباران کردند تا قرار گرفتن در معرض پرتوهای کیهانی در مریخ را شبیهسازی کنند، تقریباً نیمی از لیپیدهای نمونه او به مخلوطهای غیرقابل تشخیصی از مولکولهای کوچکتر، در حدود 3 میلیون سال قرار گرفتن در معرض شکسته شدند در سطح مریخ
برای زمینه، برخی از صخرهها در دهانه گیل، خانه مریخ نورد کنجکاویحدود 80 میلیون سال است که در معرض پرتوهای کیهانی سطح مریخ قرار گرفته اند.
«سه میلیون سال در واقع مقدار بسیار بسیار کمی است زمان راسل میگوید تا از شر چنین نشانههای تشخیصی خوبی خلاص شویم.
نمونههای لیپید این تیم تقریباً دو برابر سریعتر از یک ماده شیمیایی مهم دیگر که تحقیقات قبلی در آزمایشهای مشابه آزمایش کردهاند، شکستند: آمینو اسیدها، مواد شیمیایی سازنده پروتئینها، بلوکهای سازنده واقعی حیات. راسل پیشنهاد میکند که این ممکن است به این دلیل باشد که لیپیدها مولکولهای بسیار بزرگتری هستند و شکل آنها بسیار متفاوت از اسیدهای آمینه است، به این معنی که سطح بیشتری دارند تا تحت تأثیر تشعشعات ورودی قرار گیرند.
و دوباره، قرار گرفتن در معرض تابش مشکل چندانی نیست زمین – اما در مریخ ممکن است بزرگ باشد.
راسل می گوید: «ما واقعاً باید همه این پارامترها را در هنگام رفتن به مریخ در نظر داشته باشیم و سعی کنیم از تعریف فقط یک مکان عالی، یک امضای زیستی کامل یا یک هدف کامل اجتناب کنیم.
و سپس مشکل نمک وجود دارد
بسیاری از مکانهایی که اخترزیستشناسان فکر میکنند به احتمال زیاد حاوی شواهدی از زندگی مریخهای باستانی هستند، خیلی نمکی هستند.
با نازکتر شدن جو مریخ و سردتر شدن سطح آن، آب شیرین یا در سرما یخ میزند یا تحت فشار کم هوا میجوشد (بسته به مکان). نهرها و دریاچه های نمک جزو آخرین بقایای مایع خواهند بود زیرا آب نمک برای یخ زدن به دمای پایین تری نیاز دارد. نمک همچنین جوشاندن آب را کمی سختتر میکند، بنابراین وقتی فشار هوا کاهش مییابد، محتوای نمک باید از ناپدید شدن آب در ابر بخار جلوگیری میکرد.
اما وقتی صحبت از حفظ آثار شیمیایی هر چیزی که زمانی در این دریاچههای نمک زندگی میکرده به میان میآید، نمک بیش از آنکه مفید باشد، ضرر دارد.
راسل میگوید: «در حال حاضر، ما نمیدانیم چه چیزی در ساختار نمک میتواند چیزی را ایجاد کند که باعث تخریب بیشتر مواد آلی شود. این سوالی است که دانشمندان هنوز روی آن کار می کنند. تابش می تواند باعث شود که کلرید یا سدیم موجود در نمک ها مواد شیمیایی تشکیل دهند که با مولکول های آلی (مانند لیپیدها) واکنش نشان می دهند و آنها را به قطعات کوچکتر تجزیه می کند. از سوی دیگر، اگر حتی مقدار میکروسکوپی آب باقیمانده هنوز به نمک ها متصل باشد، می تواند مواد شیمیایی به نام اکسیدان تولید کند که مولکول های آلی را نیز خیلی سریع تجزیه می کند.
امید بهار جاودانه است، حتی اگر چشمه ها شور باشند
یافتهها دلسردکننده به نظر میرسند، اما راسل میگوید که آنها در واقع او را بیش از هر زمان دیگری نسبت به چشمانداز آن خوشبین کردهاند. زندگی در مریخ.
شاید اگر تاکنون چیزی قطعی پیدا نکردهایم، به این معنا نیست که هرگز در مریخ زندگی وجود نداشته است، بلکه به این معناست که ما فقط در مکان اشتباهی جستجو میکنیم یا باید عمیقتر برویم.»
در سال 2029، آژانس فضایی اروپاRosalind Franklin Rover فرصتی برای انجام این کار خواهد داشت. مریخ نوردهای کنجکاوی و استقامت ناسا فقط می توانند حدود 5 سانتی متر (حدود 2 اینچ) در زمین حفاری کنند – این عمق برای رسیدن به سنگ ها یا رسوبات محافظت شده از پرتوهای کیهانی کافی نیست. اما گمانه روزالیند فرانکلین به حدود 2 متر (78 اینچ) خواهد رسید که به اندازه کافی عمیق است تا از بیشتر، اما نه همه، قرار گرفتن در معرض تشعشعات جلوگیری شود.
راسل می گوید: «رویای من دیدن ماموریتی است که به غار مریخی یا لوله گدازه مریخ می رود، زیرا یکی از آن غارها می تواند کاملاً عاری از تشعشع باشد. از نقطه نظر مهندسی بسیار چالش برانگیز خواهد بود، اما فکر می کنم اگر بتوانید بروید، امید می دهد.»
این نظرسنجی در 13 نوامبر منتشر شد در مجله Astrobiology.


