چگونه پلوتون بزرگترین قمر خود شارون را با یک “بوسه” یخی 10 ساعته گرفت

تحقیقات جدید نشان می دهد که میلیاردها سال پیش، پلوتون ممکن است بزرگترین قمر خود، شارون را با یک “بوسه” یخی بسیار کوتاه به تصرف خود درآورده باشد. این نظریه میتواند توضیح دهد که چگونه یک سیاره کوتوله (بله، ما کاش پلوتون هم یک سیاره بود) میتواند قمری را که تقریباً نصف اندازه آن است، بگیرد.
تیم سازنده این تحقیق معتقد است که دو جهان سرد واقع در کمربند کویپر، حلقه ای از اجرام یخی که دور از خورشید در لبه منظومه شمسی قرار دارند، میلیاردها سال پیش با هم برخورد کردند. به جای اینکه یکدیگر را خنثی کنند، این دو بدن به عنوان یک «آدم برفی کیهانی» در حال چرخش با هم متحد شدند. این اجسام نسبتاً سریع از هم جدا شدند اما به صورت مداری به هم متصل ماندند تا منظومه پلوتون/چارون را که امروز می بینیم ایجاد کنند.
این فرآیند «بوس و گرفتن» بیانگر نظریه جدیدی از گرفتن ماه و برخورد کیهانی است. همچنین می تواند به دانشمندان کمک کند تا قدرت ساختاری جهان های سرد و یخی در کمربند کویپر را بهتر مطالعه کنند.
آدین دنتون، سرپرست تیم و پژوهشگر ماه و سیاره دانشگاه آریزونا، به Space.com گفت: «ما دریافتیم که اگر فرض کنیم پلوتون و شارون اجسامی با نیروی مادی هستند، پلوتون واقعاً میتواند شارون را در یک شوک عظیم بگیرد. «فرآیند این تصادم تصادم «بوسه و گرفتن» نامیده میشود، زیرا پلوتون و شارون قبل از جدا شدن و تشکیل دو جسم مستقل، برای مدت کوتاهی، عنصر «بوسه» را با هم ادغام میکنند.
اکثر سناریوهای برخورد سیاره ای به عنوان ضربه و فرار یا تناسب و ادغام طبقه بندی می شوند، به این معنی که این سناریوی بوسه و گرفتن چیزی کاملاً جدید است.
“ما بودیم قطعا دنتون ادامه داد: “در واقع، قبل از این اتفاقی نیفتاده است که این دو جسد فقط به طور موقت قبل از جدا شدن دوباره با هم ترکیب شوند!”
تحقیقات این تیم روز دوشنبه (6 ژانویه) در مجله Nature Geoscience منتشر شد.
پلوتون با یک بوسه 10 ساعته بر شارون پیروز شد
دلیل چالش برانگیز بودن رابطه پلوتون با شارون برای دانشمندان به دلیل تفاوت نسبتاً کوچک در اندازه و جرم بین دو جسم یخی است.
دنتون توضیح داد: «چارون در مقایسه با پلوتون بسیار بزرگ است، تا جایی که در واقع دوتایی هستند. اندازه آن نصف پلوتو و 12 درصد جرم آن است که آن را بسیار شبیه به زمین از هر قمر دیگری در منظومه شمسی می کند.
برای مقایسه، قمر ما تنها یک چهارم زمین است، در حالی که بزرگترین قمر منظومه شمسی، گانیمد، تقریباً 1/28 اندازه سیاره مادرش، مشتری است.
محقق دانشگاه آریزونا، که همچنین عضو فوق دکترای ناسا است، افزود که دستیابی به چنین قمر نسبتاً بزرگی به روش “عادی” دشوار است. («معمولی» جذب گرانشی قمرهایی مانند قمرهای مریخ فوبوس و دیموس و قمرهای سیارات غول پیکر مشتری و زحل است.)
این بدان معناست که تئوری رایج در مورد شکل گیری سیستم پلوتون-چارون بر اساس ایده برخورد گرفتن است، شبیه به این که چگونه تصور می شود یک جسم عظیم به زمین برخورد کرده است تا موادی را که سیاره ما گرفته بود به بیرون پرتاب کند تولد ماه ما
دنتون گفت: “یک اتفاق بزرگ به پلوتو برخورد می کند و شما شارون را دریافت می کنید، اما مانند سیستم زمین-ماه، ما به طور کامل نمی دانیم که چگونه این کار و شرایطی که تحت آن اتفاق می افتد.” “این یک سوال بسیار بزرگ است زیرا دسته ای از اجرام بزرگ دیگر کمربند کویپر نیز قمرهای بزرگی دارند، بنابراین به نظر می رسد این چیزی است که در کمربند کویپر با فرکانس هایی اتفاق می افتد، اما ما نمی دانیم چگونه و چرا.”
در طول یک “گرفتن برخورد” استاندارد، یک برخورد عظیم رخ می دهد و هر دو بدن به صورت سیال کشیده شده و تغییر شکل می دهند. این فرآیند به خوبی ایجاد سیستم زمین/ماه را توضیح می دهد، زیرا گرمای شدید ایجاد شده در اثر برخورد و جرم بیشتر اجسام درگیر باعث می شود که آنها به صورت سیال عمل کنند.
هنگام در نظر گرفتن پلوتون و شارون در فرآیند گرفتن یک برخورد، باید عامل دیگری را در نظر بگیریم: استحکام ساختاری اجسام یخی و سنگی سردتر. این چیزی است که در گذشته زمانی که محققان به ایجاد شارون از یک برخورد نگاه کردند، نادیده گرفته شد.
برای گنجاندن این موضوع در شبیه سازی، تیم به خوشه محاسباتی با عملکرد بالا در دانشگاه آریزونا روی آورد. وقتی دنتون و همکارانش استحکام این مواد را در شبیه سازی خود محاسبه کردند، چیزی کاملاً غیرمنتظره ظاهر شد.
از آنجایی که هر دو جسم دارای قدرت مادی هستند، شارون به اندازه کافی به عمق پلوتو نفوذ نکرده است تا با آن ادغام شود. دنتون توضیح داد که وقتی اجسام مایع هستند، این درست نیست. تحت شرایط برخورد یکسان، با فرض ناتوانی پلوتون و شارون، آنها در یک جسم بزرگ ادغام می شوند و شارون بلعیده می شود. با این حال، پلوتون و شارون در طول ادغام کوتاه خود از نظر ساختاری دست نخورده باقی می مانند.”

از آنجایی که شارون در این سناریو نمی توانست در پلوتو فرو برود، خارج از به اصطلاح “شعاع چرخش همزمان” دو جسم باقی ماند. در نتیجه، نمیتوانست به سرعت پلوتو بچرخد، که به این معنی بود که این دو جسم نمیتوانستند به هم چسبیده بمانند. وقتی آنها از هم جدا شدند و آن بوسه یخی به پایان رسید، تیم فکر می کند پلوتو شارون را به مدار دایره ای نزدیک و بالاتری می چرخاند که ماه از آن به بیرون مهاجرت می کرد.
دنتون گفت: “بوسه” در این بوسه و ضبط، ادغام از نظر زمین شناسی بسیار مختصر است و 10 تا 15 ساعت طول می کشد تا این دو جسد دوباره از هم جدا شوند.” شارون سپس مهاجرت آهسته خود را به موقعیت فعلی خود آغاز می کند.
این تیم بر این باور است که برخورد اولیه در اوایل تاریخ منظومه شمسی، احتمالا ده ها میلیون سال پس از شکل گیری منظومه شمسی رخ داده است، که میلیاردها سال پیش بوده است.
دنتون گفت: «برخوردهای بزرگ معمولی، ادغام های رو به رو هستند که در آن اجسام با هم ترکیب می شوند یا هر دو بدن مستقل می مانند. بنابراین این برای ما بسیار جدید بود. همچنین سؤالات زمینشناسی جالبی را مطرح کرد که مایلیم آنها را آزمایش کنیم، زیرا این که آیا بوسه و گرفتن کار میکند به وضعیت حرارتی پلوتون بستگی دارد، که سپس میتوانیم آن را به زمینشناسی معاصر پلوتو برای آزمایش مرتبط کنیم.
من واقعاً میخواهم تعیین کنم که تأثیر اولیه پلوتون-چارون چگونه میتواند بر اینکه پلوتون و شارون اقیانوسها را توسعه میدهند و چگونه تأثیر میگذارد.»
دنتون توضیح داد که دو مسیر وجود دارد که تیم می تواند بر اساس این پیشرفت ایجاد کند.
دنتون توضیح داد: «نخستین به این میپردازد که چگونه این امر در مورد سایر اجرام بزرگ کمربند کویپر با قمرهای بزرگ مانند اریس و دیسنومیا، ارکوس و وانت و دیگران اعمال میشود. “تحلیل اولیه ما نشان می دهد که بوسه و گرفتن می تواند منبع این سیستم های دیگر نیز باشد، اما از آنجایی که همه آنها از نظر ترکیب و جرم متفاوت هستند، بسیار مهم است که یاد بگیریم که بوسه و ضبط چگونه ممکن است در کمربند کویپر کار کند. “”
دومین مسیری که تیم قصد دارد دنبال کند شامل بررسی تکامل جزر و مدی درازمدت شارون برای تایید نظریه شکل گیری آنهاست.
دنتون گفت: «برای اطمینان از اینکه این فرآیندی است که پلوتون و شارون را تشکیل داده است، باید مطمئن شویم که شارون به مکان فعلی خود در حدود 8 برابر عرض پلوتون مهاجرت کرده است. با این حال، این فرآیندی است که در مقیاس های زمانی بسیار طولانی تر از برخورد اولیه رخ می دهد، بنابراین مدل های ما برای ردیابی آن مناسب نیستند.
ما قصد داریم در آینده نگاه دقیقتری به این موضوع بیندازیم تا مشخص کنیم چه شرایطی نه تنها پلوتون و شارون را بهعنوان اجسام بازتولید میکند، بلکه شارون را در مکان مناسبی که امروز است قرار میدهد.»




