کارشناسان می پرسند مرکز جهان کجاست

این مقاله در ابتدا منتشر شد مکالمه این نشریه به مقاله در Space.com کمک کرده است آراء متخصص: op-ad و بینشحرف
حدود یک قرن پیش ، دانشمندان تلاش کردند تا آنچه را که به نظر می رسید یک تناقض در نظریه آلبرت انیشتین در مورد نسبیت مشترک است ، آشتی دهند.
در سال 1915 ارسال شده و قبلاً توسط فیزیکدانان و ریاضیدانان در سراسر جهان پذیرفته شده است ، این تئوری حاکی از آن است که جهان استاتیک است – تغییر ناپذیر ، ثابت و تغییر ناپذیر. به طور خلاصه ، انیشتین معتقد بود که اندازه و شکل جهان امروز ، کم و بیش ، اندازه و شکل یکسان همیشه بوده است.
اما وقتی اخترشناسان در آسمان شب در کهکشان های دور با تلسکوپ های قدرتمند نگاه می کردند ، نکاتی را دیدند که جهان چیزی جز این است. این مشاهدات جدید برعکس را نشان می دهد – در عوض گسترش.
دانشمندان به زودی فهمیدند که نظریه انیشتین واقعاً نمی گوید که جهان باید استاتیک باشد. این تئوری همچنین می تواند از جهان در حال گسترش پشتیبانی کند. در حقیقت ، با استفاده از همان ابزارهای ریاضی ارائه شده توسط تئوری انیشتین ، دانشمندان مدلهای جدیدی ایجاد کرده اند که نشان می دهد جهان در واقع پویا و در حال تحول است.
من ده ها سال در تلاش برای درک نسبیت عام ، از جمله در کار فعلی خود به عنوان دوره معلمان فیزیک در این زمینه صرف کردم. من می دانم که پیچیدن سر خود در مورد ایده یک جهان که به طور مداوم در حال رشد است می تواند احساس دلسردی کند و بخشی از این چالش این است که شهود طبیعی خود را در مورد نحوه کار کارها لغو کنید. به عنوان مثال ، تصور کردن چیزی به اندازه جهان به هیچ وجه مرکزی نیست ، اما فیزیک می گوید این واقعیت است.
فضای بین کهکشان ها
اول ، بیایید تعریف کنیم که منظور از “گسترش” چیست. روی زمین ، “گسترش” به این معنی است که چیزی بزرگتر می شود. و با توجه به جهان ، این درست است ، چیزی شبیه به. گسترش همچنین می تواند به معنای این باشد که “همه چیز از ما بزرگتر می شود” ، که در مورد جهان نیز صادق است. یک تلسکوپ از کهکشانهای دوردست را نشان دهید و به نظر می رسد همه آنها از ما دور هستند.
علاوه بر این ، هرچه بیشتر آنها باشند ، به نظر می رسد سریعتر حرکت می کنند. به نظر می رسد این کهکشان ها از یکدیگر دور می شوند. بنابراین دقیق تر این است که بگوییم همه چیز در جهان فراتر از همه چیز ، همه چیز به یکباره حرکت می کند.

این ایده خوب اما مهم است. فکر کردن در مورد ایجاد جهان به عنوان انفجار آتش بازی آسان است: با یک انفجار بزرگ شروع کنید ، و سپس تمام کهکشان های جهان از همه جهت از نقطه مرکزی پرواز می کنند.
اما این قیاس صحیح نیست. این نه تنها نشان می دهد که گسترش جهان از مکانی که در این مورد آغاز نشده است ، بلکه نشان می دهد که کهکشان ها چیزهایی هستند که در حال حرکت هستند ، که کاملاً دقیق نیست.
نه چندان کهکشان ها از یکدیگر دور می شوند-این فضای بین کهکشان ها ، پارچه جهان است که به مرور زمان در حال رشد است. به عبارت دیگر ، در واقع ، خود کهکشان ها از طریق جهان حرکت می کنند. علاوه بر این ، خود جهان با گسترش آن ، آنها را بیشتر حمل می کند.
این یک قیاس رایج است که تصور کنید برخی از نقاط را به سطح بالون چسب بزنید. هنگامی که هوا را به داخل بالون منفجر می کنید ، گسترش می یابد. از آنجا که نقاط بر روی سطح بالون گیر می کنند ، بیشتر می افتند. اگرچه به نظر می رسد در حال حرکت است ، اما نقاط در واقع دقیقاً همان جایی هستند که آنها را قرار می دهید ، و فاصله بین آنها با گسترش بالون بیشتر و بیشتر می شود.
حالا در مورد نکاتی مانند کهکشان ها و بالون مانند پارچه جهان فکر کنید و شروع به دریافت تصویر می کنید.
متأسفانه ، در حالی که این قیاس شروع خوبی است ، اما جزئیات آن را نیز به درستی دریافت نمی کند.

بعد 4
مهم برای هر قیاس ، درک محدودیت های آن است. برخی از مضرات واضح است: بالون به اندازه کافی کوچک است که در دست شما قرار بگیرد – نه جهان. نقطه ضعف دیگر باله است. بالون دارای دو قسمت است: سطح لاتکس آن و فضای داخلی پر از هوا.
این دو قسمت از بالون به زبان ریاضیات متفاوت توصیف شده است. سطح بالون دو بعدی است. اگر روی آن قدم بزنید ، می توانید به جلو ، عقب ، چپ یا راست حرکت کنید ، اما بدون ترک سطح نمی توانید به سمت بالا یا پایین حرکت کنید.
حال ممکن است به نظر برسد که ما در اینجا چهار جهت نامگذاری شده ایم – پشت ، عقب ، چپ و راست – اما اینها فقط حرکات در دو مسیر اصلی هستند: سمت و جلو به پشت. این باعث می شود سطح و عرض دو بعدی سطح باشد.
از طرف دیگر ، فضای داخلی بالون سه بعدی است ، بنابراین شما قادر خواهید بود آزادانه از هر جهت ، از جمله به طول ، عرض و ارتفاع ، به طول یا رو به پایین حرکت کنید.
سردرگمی در اینجا نهفته است. چیزی که ما آن را “مرکز” بالون می دانیم ، نقطه ای در جایی در فضای داخلی آن ، در یک فضای پر از فضا در زیر سطح است.
اما در این قیاس ، جهان بیشتر شبیه سطح لاتکس بالون است. فضای داخلی ، پر از هوای هوا ، هیچ همکار در جهان ما ندارد ، بنابراین ما نمی توانیم از این بخش از قیاس فقط موارد سطح استفاده کنیم.
بنابراین ، با پرسیدن ، “مرکز جهان کجاست؟” آیا تا حدودی سؤال می شود ، “مرکز سطح بالون کجاست؟” به سادگی هیچ کس وجود ندارد. شما می توانید تا زمانی که می خواهید روی سطح بادکنک از هر جهت سفر کنید و هرگز به جایی نرسیدید که بتوانید آن را در مرکز صدا کنید زیرا هرگز سطح را ترک نمی کنید.
به همان روشی که می توانید از هر جهت در جهان سفر کنید و هرگز مرکز آن را پیدا نخواهید کرد ، زیرا مانند سطح بالون ، فقط یکی از آنها را ندارد.

بخشی از دلیل این مسئله که درک آن بسیار چالش برانگیز است به دلیل نحوه توصیف جهان در زبان ریاضیات است. سطح بالون دارای دو بعد است و فضای داخلی بالون دارای سه است ، اما جهان در چهار بعد وجود دارد. زیرا این فقط مربوط به نحوه حرکت اوضاع در فضا نیست ، بلکه نحوه حرکت آنها به موقع است.
مغز ما به فکر کردن در مورد فضا و زمان جداگانه متصل شده است. اما در جهان ، آنها در پارچه ای به نام “فضا-زمان” در هم تنیده شده اند. این اتحادیه نحوه عملکرد جهان را برای آنچه شهود ما انتظار دارد تغییر می دهد.
و این توضیحات حتی به این سؤال که چگونه می تواند به طور نامحدود گسترش یابد ، پاسخ نمی دهد – دانشمندان هنوز در تلاشند تا آنچه را که قدرت این گسترش را نشان می دهد ، معمایی کنند.
بنابراین وقتی در مورد مرکز جهان سؤال می کنیم ، با مرزهای شهود خود روبرو می شویم. پاسخی که می یابیم – همه چیز ، در همه جا گسترش می یابد ، همه چیز به یکباره – نگاهی به این است که جهان ما چقدر عجیب و زیبا است.
این مقاله دوباره منتشر شده است مکالمه تحت مجوز Creative Commons. خواندن مقاله اصلیحرف




