نقشه منظومه شمسی ما ممکن است نیاز به به روز رسانی داشته باشد – کمربند کویپر ممکن است بسیار بزرگتر باشد

از ناسا افق های جدید ماموریتی که با آن روبرو شد پلوتون در سال 2015 در حال حاضر سوار بر عمیق ترین اعماق کمربند کویپربا یک طوفان گرد و غبار کیهانی مواجه می شود که نشان می دهد ممکن است بیشتر از نقاط دورتر وجود داشته باشد منظومه شمسی از آنچه تصور می کنیم
فضا پر از گرد و غبار است که توسط ذرات کوچکی با اندازه میکرون – میلیونیم متر تشکیل شده است. بیشتر غبار موجود در منظومه شمسی ما بقایای تشکیل سیاره است، که یک ماجرای پر فراز و نشیب بود که در آن چندین اجرام به یکدیگر برخورد کردند. امروزه این گرد و غبار باستانی با گرد و غبار تازه پراکنده از سطوح می پیوندد سیارک ها و دنباله دارها از برخورد با یک میکروشهاب سنگ. این محتوای گرد و غبار، چه تازه و چه باستانی، باعث پیدایش مرموز «نور زودیاک» می شود. گرد و غبار تا دورترین نقاط منظومه شمسی گسترش می یابد. ستاره شناسان هنوز در مورد ساختار این مرز نهایی کاملاً مطمئن نیستند.
متصل: ناسا در حال تمدید ماموریت New Horizons تا اواخر دهه 2020 است
کمربند کویپر (یا کمربند کویپر-اجورث، نامگذاری شده از ستاره شناسان جرارد کویپر و کنت اجورث، که به طور مستقل وجود آن را مطرح کردند) آنقدر دور است و ساکنان یخی آن آنقدر کوچک و کم رنگ است که تنها در سال 1992 اولین شی کمربند کویپر کشف شد. KBO) فراتر از پلوتون. این کشف توسط اخترشناسان دانشگاه هاوایی دیو جویت و جین لو انجام شد. اما از آن زمان، هزاران KBO شناسایی شده اند و ستاره شناسان به طور آزمایشی نقشه برداری از منظومه شمسی بیرونی را آغاز کرده اند.
فراتر از کمربند کویپر، دیسک پراکنده، پر از KBOهایی است که توسط جزر و مدهای گرانشی که از بیرونی ترین سیاره منظومه شمسی آمده اند، از کمربند کویپر منفجر شده اند. نپتون. اجرام در دیسک پراکنده تمایل دارند مدارهای بسیار بیضی شکلی داشته باشند که به شدت به صفحه منظومه شمسی تمایل دارند و می توانند صدها AU از خورشید خارج شوند. یک واحد نجومی یا AU برابر با فاصله زمین و خورشید است.
بسیار فراتر از کمربند کویپر و دیسک پراکنده است ابر اورت، یک منطقه کروی گسترده از اجرام یخ زده که یک سال نوری از خورشید فاصله دارد. در حالی که فاصله آن به این معنی است که ابر اورت هرگز مستقیماً مشاهده نشده است، دانشمندان می دانند که وجود دارد زیرا مدارهای دنباله دارهای دوره طولانی را می توان در آن ردیابی کرد.
با این حال، اکنون، اکتشافات جدید از نیوهورایزنز، بسیاری از آنچه را که ما فکر میکردیم در مورد منظومه شمسی بیرونی میدانیم، تهدید میکند.
الکس دانر، ستاره شناس از دانشگاه کلرادو، بولدر، گفت: “افق های جدید اولین اندازه گیری های مستقیم غبار بین سیاره ای را بسیار فراتر از نپتون و پلوتون انجام می دهد، بنابراین هر رصدی می تواند منجر به کشف شود.” بیانیه.
فاصله بین لبه بیرونی کمربند کویپر و خورشید حدود 50 واحد نجومی تخمین زده می شود (یک AU نیز برابر با 149.5 میلیون کیلومتر یا 93 میلیون مایل است). در 1 ژانویه 2019، New Horizons با یک KBO به نام مواجه شد آروکوتکه در فاصله 44.5 واحد نجومی از خورشید قرار دارد. امروز، نیوهورایزنز 58.25 واحد نجومی از خورشید فاصله دارد، پس از عبور از مرز 50 AU در آوریل 2021. در طول پنج سال گذشته، نیوهورایزنز مجبور شده است از لبه کمربند کویپر پرواز کند. با این حال، با فاصله میلیونها مایل KBOها، نیوهورایزنز بهطور بصری تشخیص نمیدهد که آنها را ترک کرده است. در عوض، نشانه کاهش سطح غبار بین سیاره ای خواهد بود.
با این حال، گرد و غبار دانشجویی ونیتیا برنی (SDC) فضاپیمایی که به این نام نامگذاری شده است دختر کوچکی که نام پلوتون را گذاشت در سال 1930، این کاهش را مشاهده نکرد. در واقع، گرد و غبار در آنجا مثل همیشه وجود دارد که اخترشناسان را متحیر می کند.

SDC در قسمت جلوی فضاپیمای New Horizons نصب شده است. این دستگاه از 14 آشکارساز فیلم پلاستیکی تشکیل شده است که ابعاد هر کدام 14.2 در 6.5 سانتی متر (5.6 در 2.6 اینچ) و ضخامت آن تنها 28 میکرون است. ده ها تن از آشکارسازها در معرض فضا هستند، در حالی که دو مورد دیگر محافظ هستند تا بتوانند به عنوان آشکارسازهای مرجع عمل کنند و همه رویدادهای غیر گرد و غبار را ثبت کنند تا به رد مثبت کاذب کمک کنند. هر بار که یک ذره گرد و غبار به یکی از آشکارسازها برخورد می کند، ضربه سوراخ کوچکی در لایه پلاستیکی ایجاد می کند که کمی نحوه رسانش برق را تغییر می دهد.
یکی از احتمالات این است که گرد و غبار اضافی در واقع نزدیکتر به خورشید تولید شده و با فشار نور خورشید که بر ذرات اثر می گذارد از کمربند کویپر خارج شده است. با این حال، تیم دانر این نظریه را بعید می داند. آنها می گویند در عوض، یک گزینه وسوسه انگیزتر ترجیح داده می شود.
ممکن است بیش از آنچه ستاره شناسان گمان می کنند در کمربند کویپر وجود داشته باشد.
حضور مداوم گرد و غبار نشان می دهد که نیوهورایزنز هنوز در کمربند کویپر است و کمربند کویپر بسیار گسترده تر از آن چیزی است که هر کسی تصور می کرد و میلیاردها مایل دورتر از خورشید بیش از آنچه نقشه های ما در حال حاضر تخمین می زنند گسترش یافته است.
این فقط تعداد گرد و غبار نیست که این را به ما می گوید. ستاره شناسان استفاده کرده اند الگوریتم های یادگیری ماشینی برای جستجوی مشاهدات انجام شده توسط تلسکوپ 8.2 متری سوبارو در Mauna Kea در هاوایی و تلسکوپ 4 متری Victor M. Blanco در رصدخانه بین آمریکایی Cerro Tololo در شیلی برای جستجوی اجرام یخی بیشتری در آنجا که New Horizons بتواند آنها را مطالعه کند. تا کنون، آنها 154 شی را در جهتی که افق های نو در حال حرکت است، پیدا کرده اند، از جمله حدود 20 مورد که فضاپیما در چند میلیون مایل به آنها نزدیک می شود، به اندازه کافی برای برخی مشاهدات ابتدایی. با این حال، به نظر میرسد برخی از این 154 جرم فراتر از کمربند کویپر قرار دارند، و نه بر روی مدار خارج از مرکز پیشنهاد شده توسط دیسک پراکنده، بلکه در صفحه دایره البروج، که در کمربند کویپر نیز مشترک است.
آیا آنها اعضای یک کمربند کویپر گسترده تر هستند یا شاید حتی یک کمربند دوم؟
دانر میگوید: «این ایده که ممکن است کمربند کویپر گستردهای را کشف کرده باشیم – با جمعیت کاملاً جدیدی از اجسام که با هم برخورد میکنند و غبار بیشتری تولید میکنند – سرنخ دیگری برای حل اسرار بیرونیترین مناطق منظومه شمسی ارائه میکند.

نیوهورایزنز از میان آب های ناشناخته عبور می کند. فقط چهار فضاپیما قبلاً از این راه عبور کرده اند – پایونیر 10 و 11 و ویجر 1 و ویجر 2; هیچکدام مانند New Horizons مجهز به گرد و غبار نبودند.
در حالی که پایونیر مدت هاست بیکار بوده و فضاپیمای وویجر 1 شروع به تلو تلو خوردن می کندنیوهورایزنز سوخت و قدرت کافی برای زنده ماندن تا سال 2040 دارد، زمانی که می تواند بیش از 100 واحد نجومی از خورشید فاصله داشته باشد. تا زمانی که قدرت آن کاهش یابد، احتمالاً نقشه بیرونی منظومه شمسی را کاملاً دوباره ترسیم خواهد کرد.
نتایج جدید SDC در 1 فوریه منتشر شد نامه های مجله اخترفیزیک.



